مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٢

الحكاية

شعر ( رمل )

به خذا ميل ندارم نه به چرب و نه بشيرين * نه بذآن كيسهء پرزر نه بذين كاسهء زرين

الى آخره ؛

پروانه مسكين به‌پاى مولانا سر نهاذ « 5 » ، عذرها خواسته از امتحانى كه كرده بوذ مستغفر شذ و كاسه‌ها را يغما فرموذ و اين حكايت را در اوائل ظهور بوذه است

( 3 / 102 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت ولد قدّس اللّه سرّه العزيز فرموذ « 9 » كه از حضرت پذرم سؤال كردم كه تفسير اين كلام كه اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى چه گونه است ؟

مقصود از قباب قوالب ايشانست يا اخلاق ذميمه ؟ فرموذ كه « 11 » بهاء الدين آن نيز هست ، امّا مراد از قباب خويهاى ايشانست ؛ چه بعضى اوليا را در ظاهر حرص چيزها باشذ و بعضى را اسفار « 13 » و تفرّج خوش آيذ « 14 » ؛ باز بعضى مشغول شوند بشاهد بازى ، بعضى را تجارت خوش آيذ و بعضى به تحصيل علوم رغبت كنند و بعضى باكتساب اسباب مايل شوند ، ايّا ما كان و يمكن كه بعضى بر خلاف شرايع انبياء كارها كنند كه مردم را ناپسند آيذ و در تحت آن قبّه‌ها پنهان بمانند و از آفت شهرت گريخته در راحت خمول حمول مكّاره باشند ؛ تا عوام لا بلك خواصّ آن جماعت را ندانند و بر حالشان مطّلع نشوند كه انّ للّه تعالى اولياء أخفياء صدق رسول اللّه

. . . . . . . . . .

( 3 / 102 ) Z 56 ب B 52 ب 741 , I , H ; 802 , I , T

( 5 ) نهاذ Z : نهاده B - - ( 9 ) فرمود B : - Z - - ( 11 ) كه B : - Z - - ( 13 ) اسفار Z : - B - - ( 14 ) آيذ . . . خوش آيذ Z : - B