مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٩

الحكاية

و گستاخى نموذم و حضرت مولانا بر من زخمى راند و من از عظمت ولايت او بىخبر بوذم ؛ هرزهء كه همين ساعت اين جايگاه گفته بوذم غيبيان « 3 » به گوش او رسانيذه مرا حال دگرگون شذ و بخت من سرنگون گشت

شعر ( رمل )

گرچه « 6 » كس نشنيذ از وى آن سُخن * رفت در گوشى كه بُذ آن مِنْ لَدُن

آن محمّد خفته و تكيه زذه * آمذه سر گردِ او گردان شذه

گفت پيغمبر كه عَيْنَاىَ تَنَامْ * لا يَنْامُ قَلْبىِ عن حالِ الانام

« 8 » خوذ همان بوذ از حيّز مردى بيرون آمذه حيز شذ ، نعوذ باللّه من ذلك ؛ ازينجانب اصحاب بهر شش جهت نظر كردند كه دشنام مولانا بر كيست ، هيچ كسى را نديذند و تعجّب ايشان يكى در هزار شذ ؛ به زارى تمام از قضيّهء دشنام سؤال كردند ؛ فرموذ كه ناصر الدين بىدين نامرد شذ « 13 » ، در علوى خوذ نشسته ميان اخوان الشياطين در حق صورت ما چيزى مىگفت ؛ لا جرم حيزى شذ ، حق تعالى از غايت غيرت آن بيچاره را عبرت عالميان كرد تا مردى مردان و نامردى سردان در نظر ياران سردان ظاهر گردذ و عاقبت‌الامر چنان شذ كه دبابان را پنهانى چيزكى « 17 » مىداذ تا او را در كار آرند و مفعول ما يراد شذ و آن بوذ كه « 18 » در شهر قونيه بعلّت مشايخ مشهور گشت و بعضى از رنود

. . . . . . . . . .

( 3 ) غيبيان B : غيبان Z - - ( 13 ) شد hZ : - ZB - - ( 17 ) چيزكى Z : چيزى B - - ( 18 ) كه Z : - B ( 6 ) كرچه كى . . . كردان شده : NM ج 3 ، ص 260 / 4528 ، 4521 ؛ AM 313 / 2 ، 4 ( 8 ) كفت . . . حال الانام : NM ج 2 ، ص 447 / 3549 ؛ AM ص 184 / 12