مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٧

حكايه

( 3 / 98 )

حكايه

حكايه

: « 1 » يارانى كه قول ايشان معتبر و معتمد عليه بوذ چنان روايت كردند كه شمس الدين معلّم پيوسته در سماع برابر حضرت مولانا واله و حيران مىماند و باقى اصحاب در سور « 3 » و سرور و شور « 4 » مشغول مىشذند ؛ روزى فرموذ كه چرا بر روى ما بجدّ نگاه مىكنى و سماع نمىزنى ؟ مذكور سرنهاذه جواب داذ كه غير از روى مبارك شما در عالم چه رويست كه توان ديذن و تفرّج كردن و اين بنده آن مزه و آن خوشى كه از تماشاى روى مبارك خذاوندگار مىيابذ از هيچ روى ديگران روى نمىنمايذ ؛ فرموذ كه نيكست ، مبارك باذ « 6 » ، امّا ما را روى ديگر « 7 » هست پنهانى كه آن رو را بذين ديذه‌ها نتوانى ديذن ؛ جهدى كن تا روى بر آن روى نهى و آن را بينى تا وقتى كه اين روى ظاهر پنهان شوذ آن روى پنهان را آشكارا توانى مشاهده كردن و چون بينى فى الحال بشناسى

شعر ( رمل )

جهد كن بىپرده ديذن نور را * چون نمانذ « 13 » پرده نفزايذ عما

اللّه اللّه بر قرص آفتاب نبايذ تيزتيز « 14 » نظر كردن كه چشم را خيره و بصيرت را تيره مىكنذ و بعد از آن هيچ نتوانى ديذن

شعر ( هزج )

اى چشم كه پُر دردى در سايهء او بنشين * زنهار در آن حالت در چهرهء او منگر

بعد از آن شمس الدين . به عبادت سماع قيام نموذ

( 3 / 98 ) Z 55 ب B 51 آ 241 , I , H ; 202 , I , T

( 1 ) حكايه Z : همچنان B - - ( 3 ) در سور B : در شور Z - - ( 4 ) شور B : سور Z - - ( 6 ) باذ Z : بادا B - - ( 7 ) ديكر Z : ديكرى B - - ( 13 ) b نماند Z : نمايد B - - ( 14 ) تيزتيز Z : تيز B