مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٦

الحكاية

مصراع « 1 » ( هزج )

دانستنى است و گفتنى نيست خموش

و اگر از آن لقمه بر عكس اين‌ها سرزند بدان كه حرام محض است

شعر ( رمل )

لقمهء « 5 » كو نور افزوذ و كمال * آن بوذ آورده از كسبِ حلال

چون ز لقمه تو حسد بينى و دام * جهل و غفلت زايذ آن را دان حرام

علم و حكمت زايذ از لقمهء حلال * عشق و رِقّت آيذ از لقمهء حلال

لقمه تخمست و بَرش انديشه‌ها * لقمه بحر و گوهرش انديشه‌ها

زايذ از لقمهء حلال اندر روان * ميلِ خدمت عزمِ رفتن آن جهان

باز فرموذ كه لقمه را چندانك توانى خوردن بخور ؛ امّا نگاه دار تا خوذ را در امور دنيا خرج نكنى ؛ البتّه جهد « 11 » كن كه در راه حكمت و استماع كلام اولياء و انبياء « 12 » صرف شوذ و الّا لقمه ترا خورده باشذ ؛ چنانك حضرت مصطفى صلّى اللّه عليه و سلّم در شان امير المؤمنين عمر رضى اللّه عنه فرموذه است كلوا مثل أكل عمر ، فإنّه يأكل اكل الرجال و يعمل عمل الرجال ، بعد از آن فرموذ

شعر ( رمل )

چونك « 17 » لقمه مىشوذ در تو گُهَر * تن مزن چندانك بتوانى بخَور

چونك در معده شوذ پاكت پليذ * قفل نه بر حلق و پنهان كن كليذ

هركه در وى لقمه شذ نورِ جلال * هرچه خواهذ تا خورذ او را حلال

. . . . . . . . . .

( 1 ) مصراع Z : - B ( 11 ) جهد Z ؛ جهدى B - - ( 12 ) و انبيا Z : - B ( 5 ) لقمهء . . . جهان : NM ج 1 ، ص 101 / 1642 ، 1645 - 1644 1647 - 1948 ؛ AM ص 44 / 4 - 7 ( 17 ) چونكه . . . او را حلال : NM ج 2 ، ص 447 - 448 / 3568 ، 3571 - 3572 ؛ AM ص 184 / 22 - 24