مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٢

الحكاية

شعر ( رمل )

اى مِرى كرده پياذه با سوار * سَر نخواهى برد اكنون پاى دار « 1 » تو مِرى با همچو خوذ موشان بكن « 3 »

با شتر مر موش را نبوَذ سخن

« 2 » پس آنگاه سرآغاز تفسير و تحقيق سورهء و الضّحى كرده چندانى معانى و دقايق بيان كرد كه در تقرير بيان آيذ ؟ و تا قرب نماز مغرب مجلس كشيذ و هنوز در تقرير واو قسم و الضحى غرايب « 6 » و نوادر مىفرموذ ؛ حاضران مجلس تمامت مست گشته همان دم آن فقيه منكر برخاست و سر برهنه كرده « 8 » و جامه‌ها چاك زذه « 7 » زارىكنان پايهء منبر را بوسها داذه با « 9 » اعتقاد كامل و صدق بىغل بنده و مريد شذ و آن روز تمامت خواص مردم ارادت آورده غلوّى عام شذ و گويند وعظ آخرين « 11 » خذاوندگار همان بوذ ، ديگر بتذكير شروع نفرموذ و بطريق ديگر لا ينقطع بتذكير و تقرير مشغول بوذ « 12 »

( 3 / 87 ) همچنان منقولست كه « 13 » در آن زمان بزرگى از اعيان شهر وفات يافته بوذ و مجموع اهل قونيه در آن مجموع حاضر گشته ؛ مگر حضرت مولانا بيرون سراى متوفّى سير مىفرموذ « 15 » تا جنازه بيرون آمذن و كمال الدين معرّف ايستاذه بوذ ، صدور شهر را على الانفراد

. . . . . . . . . .

( 3 / 87 ) Z 51 ب B 47 ب K 113 331 , I , H ; 581 , I , T

( 3 ) a بكن ZK : مكن B - - ( 6 ) غرايب BK : غريب Z - - ( 8 ) كرده ZK : B - - ( 7 ) زذه ZK : زاده ( ! ) B - - ( 9 ) با BK : از Z - - ( 11 ) آخرين ZB : + حضرت K - - ( 12 ) بوذ ZK : بوده B - - ( 13 ) كه ZK : + روزى B - - ( 15 ) مىفرمود BK : فرموذ Z ( 1 ) اى مرى . . . پاى دار : NM ج 1 ، ص 99 / 1614 ؛ ص AM 43 / 16 ( 2 ) تو مرى . . . سخن : NM ج 2 ، ص 441 / 3449 ؛ ص AM 182 / 6