مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٠

الحكاية

يكى در هزار شذ ، اتّفاق چنان افتاذ كه خبر مقدم حاجيان رسيذه شاذىكنان مردمان « 2 » شهر استقبال حاجيان كردند ؛ همانا كه آن خواجهء روشندل همچنان از گرد راه راست به زيارت مولانا آمذه سر نهاذ و شكرها كرد ؛ خذاوندگار دلداريها فرموذه « 4 » دستورش داذ تا به خانه روذ ، بيامذ و عيال خوذ را ملامت بىملالت و « 5 » ملامت دريافته همان شب قدوم كه نشسته بوذند غلامان از ميان رختها سينى را بيرون آوردند ؛ خاتون گفت : اين سينى ما بشما « 7 » چه كار دارذ ؟ تاريخ و نام « 8 » خواجه بر وى نبشته ؛ خواجه گفت : من نيز درين حيرتم كه اين سينى پيش من چه كار دارذ ؟ خاتون قضيّه را بازپرسيذ ؛ گفت : در كوه عرفات شب عرفه در خيمهء خوذ با حاجيان جمع نشسته بوذيم ؛ مىبينم كه دستى از گوشهء خيمه درآمذ و اين سينى را پرحلوا در پيش « 11 » ما نهاذ ؛ ديذم كه سينى از آن ما « 12 » بوذ ، الّا معلوم نشذ كه آنجا از كجا آمذ ، غلامان بيرون دويذند هيچ كسى را نديذند ؛ خاتون صدّيقه در حال « 13 » سرنهاذه مشكل حلوا را حلّ كرد « 14 » و كيفيّت حال را بازگفت ؛ خواجهء بيچاره از آن عظمت و قدرت بىقرار گشته ، على الصباح زن و مرد به حضرت مولانا آمذه « 16 » سر برهنه كردند « 15 » و زاريها نموذند ؛ حضرت مولانا فرموذ كه آن همه بركت اعتقاد و صدق نهاذ « 17 » شما بوذ كه حق تعالى قدرت خوذ را از دست ما بظهور رسانيذ وَ أَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ ( 3 / 66 ؛ 57 / 29 )

. . . . . . . . . .

( 2 ) مردمان K : مردم ZB - - ( 4 ) فرموذه ZK : فرمود B - - ( 5 ) ملالت و ZK : - B ( 7 ) بشما ZK : با شما B - - ( 8 ) و نام Z : نام و نام K نامهء B - - ( 11 ) در پيش BK : پيش Z - - ( 12 ) ما BK : من Z - - ( 13 ) در حال Z : فى الحال BK - - ( 14 ) كرد Z : واكرد KB - - ( 16 ) آمذه ZK : + و B - - ( 15 ) كردند ZK : كرده B - - ( 17 ) نهاذ BK : - Z