مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦١

الحكاية

مگوئيذ كه ايشان خويشان كلب اصحاب كهفند

شعر « 2 » ( رمل )

شذ سرِ شيرانِ عالم جمله پست * چون سگِ اصحاب را داذند دست

« 3 » و اين « 4 » در و ديوارها كه مسبّحند ، فهم اسرار مىكنند

شعر ( خفيف )

چشم كو تا كه جانها بينذ * سر برون كرده از در و ديوار

در و ديوار نكته‌گويانند * آتش و آب و خاك قصّه‌گزار

از ناگاه « 8 » ياران از هر جائى « 9 » ريخته شذند ؛ حضرت مولانا فرموذ كه

شعر ( هزج )

بيائيذ بيائيذ كه دلدار رسيذه‌ست * بيائيذ بيائيذ كه گلزار دميذه‌ست

بعد از آن گفت كه حضرت حق تعالى « 11 » صدقه بخش مىكرد ؛ صدقه خواران ما كجا بوذند ؟ همه ياران سر نهاذند و همچنان معرفت‌گويان و سماع‌زنان تا مدرسه آمذند ؛ آن « 13 » شب همه شب تا سحرگاه سماع بىصداع بوذه ؛ فرموذ كه و اللّه و اللّه خواصّ اين خلايق بيچاره اعتقادى كه در حق انبيا و اوليا بسته‌اند در حق تره‌فروشى لايق نيست ، مگر كه ايشان عنايت فرمايند ، و رحمت كنند

. . . . . . . . . .

( 2 ) شعر BK : بيت Z - - ( 4 ) و اين ZK : اين B - - ( 8 ) از ناكاه ZK : ناكاه B - - ( 9 ) جائى Z : جانبى BK - - ( 11 ) تعالى ZK : + تا غايت B - - ( 13 ) آن BK : از Z ( 3 ) شذ . . . دست : NM ج 1 ، ص 64 / 1022 ؛ AM ص 28 / 3