مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥١

الحكاية

اوست ؛ « 1 » عجب‌تر آنك هم شيخ اوست و هم مريد و حقيقت دانم كه اين آن زمانست و اين بيت را گفت

شعر ( مضارع )

آن پاذشاهِ اعظم دربسته بوذ محكم * پوشيذ دلقِ آدم امروز بر درآمذ

( 3 / 63 ) همچنان شيخ محمود روايت كرد كه روزى معين الدين پروانه در زاويهء شيخ صدر الدين جمعيّتى عظيم « 6 » ساخته بوذ و حضرت مولانا هم در آن مجمع حاضر شذه بوذ و چون بسماع « 7 » شروع كردند از عظمت گرمى و شور او قيامتى برخاست و حضرت مولانا در عالم استغراق مستغرق شذه ؛ مگر كمال الدين امير « 9 » محفل در جنب امير پروانه ايستاذه بخبث ياران مشغول شذ كه مريدان مولانا عجايب مردم‌اند ؛ اغلب عامى و محترفه و اعيان شهراند ؛ مردم فضلا و دانا « 11 » گرد ايشان كمتر مىگردند ؛ هركجا خيّاطى و بزّازى و بقّالى كه هست او را بمريدى قبول مىكنذ ؛ از ناگاه حضرت آن « 13 » سلطان آگاه در ميان سماع چنان نعرهء زذ كه همگان بيخوذ گشتند ؛ فرموذ كه اى غرخواهر منصور ما نه حلّاج بوذ ، شيخ ابو بكر بخارا نه نسّاج بوذ و آن كامل ديگر زجّاج ؛ حرفتشان به معرفتشان چه زيان كرد كه رحمة اللّه عليه مىگوئى ؛ پروانه را از آن هيبت پروا نمانده كمال الدين و پروانه سر باز كرده مستغفر شذند

. . . . . . . . . .

( 3 / 63 ) Z 45 ب B 42 آ 711 , I , H ; 361 , I , T

( 1 ) اوست Z : است B - - ( 6 ) عظيم Z : - B - - ( 7 ) بسماع Z : - B - - ( 9 ) امير B : - Z - - ( 11 ) دانا B : + اصلا Z - - ( 13 ) آن B : مولاناى Z