مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٥

الحكاية

حق گفته است و بر حق بوذه است و عظمت مولانا صذ هزاران چندانست كه پذرم فرموذه بوذ

شعر ( رمل )

هرچه گفتند در اوصافِ كماليّتِ تو * همچنان هيچ نگفتند دو صذ چندانست

( 3 / 57 ) همچنان منقولست كه روزى حضرت مولانا به شيخ محمد خادم اشارت فرموذ كه برو فلان كار را باتمام برسان ، مگر شيخ محمّد در جواب ايشان إنشاء اللّه گفته باشذ ؛ حضرت مولانا بانگ بر وى زذ كه اى ابله ! پس گوينده كيست ؟ فى الحال شيخ محمّد افتاذ و بىهوش شذ و از دهانش كف بيرون آمذن گرفت ؛ ياران بجمعهم سرباز كرده سجده‌ها كردند و گريستند كه شيخ محمّد خدمتكار درويشانست و عظيم دربايست « 12 » است ، ديگر گستاخى نكنذ ؛ در حال نظر عنايت فرموذه ، « 11 » شيخ محمد « 13 » به خوذ آمذ و مستغفر گشت

( 3 / 58 ) همچنان منقولست كه روزى معين الدين پروانه اجتماع عظيم كرده كافّهء صدور و بدور حاضر آمذه بوذند و خدمت سلطان اسلام ركن الدين هم حاضر بوذه ، سماع روز تا نصف الليل كشيذ ؛ مگر ميان « 16 » سلطان به درد آمذه پنهانى « 17 » به گوش پروانه گفته باشذ كه اگر سماع « 15 » مىنشست مىآسوذم « 18 » ؛ فى الحال خذاوندگار فروداشت فرموذه بنشستند ؛

. . . . . . . . . .

( 3 / 58 ) Z 43 ب - 44 آ B 40 ب 211 , I , H ; 651 , I , T

( 12 ) دربايست B : بايست Z - - ( 11 ) فرموذه : فرموذ Z - - ( 13 ) محمد B : - Z - - ( 16 ) ميان Z : + مبارك B - - ( 17 ) پنهانى Z : پنهانه B - - ( 15 ) سماع Z : سماعى B - - ( 18 ) آسوذم Z : آسوديم B