مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٢

الحكاية

و طبيبى توانى كردن كه امير ما رنجور شذه است ؛ گفت : مىدانم ؛ فى الحال از چاه بيرون « 2 » كرده به حمّامش بردند و خلعت نيكوش پوشانيذه به خانهء رنجورش بردند ؛ جوان بيچاره بالهام الهى فرموذ كه هفت گونه « 3 » ميوه آوردند ، نقوعى تركيب كرده قدرى محموده در آنجا « 4 » تعبيه كرد « 14 » و سه بار نام مولانا را بر زبان رانده « 5 » شربت را در خورد رنجور داذ « 6 » ؛ بعنايت يزدان و همت مردان دو سه مجلس اجابت كرده امير فرنگ خوش شذ و چون عنايت آن حضرت همراه آن جوان بوذ ، اگرچه عامى محض بوذ ، صاحب حكمتش كردند « 7 » و معاونت فرموذند

شعر ( رمل )

شيرِ مردانند در عالم مدد * آن زمان كافغانِ مظلومان رسذ

« 8 » بعد از آنك امير فرنگ برخاست و صحّت كلّى يافت ، آن جوان را گفت : بخواه از من چه مىخواهى ؛ گفت : مىخواهم كه آزاذم كنى تا به وطن خوذ روم و صحبت شيخ خوذ را دريابم ؛ و از عظمت ظهور خذاوندگار باز گفت و حكايت سفر و خواب را شرح كرد ؛ همانا كه مجموع فرنگان ناديذه محبّ و عاشق شذند و بذآن سبب او را آزاذ كرده با اسباب مستوفا و ارمغانيها روانه كردند ؛ چون بدار الملك قونيه رسيذ ، پيش از آنك به خانهء

. . . . . . . . . .

( 3 / 48 ) Z 39 ب B 36 ب K 97 101 , I , H ; 931 , I , T

( 2 ) بيرون ZK : - B - - ( 3 ) كونه ZK : - B - - ( 4 ) در آنجا ZB : - K - - ( 14 ) كرد Z : كرده KB - - ( 5 ) رانده Z : + و KB - - ( 6 ) داذ Z : داذ K - - ( 7 ) كردند BK : كرد Z ( 8 ) شير . . . رسذ : NM ج ، 2 ، ص 352 / 1933 ؛ AM ص 146 / 24