مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٩

الحكاية

( 3 / 46 ) همچنان منقولست كه روزى معين الدين پروانه رحمه اللّه در ديوان سراى خوذ گفته باشذ كه حضرت خذاوندگار پاذشاه بىنظيرست و مثل او سلطانى نپندارم كه در قرنها ظهور كرده باشذ ؛ امّا مريدانش به‌غايت مردم « 4 » بذند و فضول نفس ؛ مگر « 5 » يكى از جملهء محبّان حضرتش كه آن جايگاه حاضر بوذ ، از غايت درد دل تحمّل آن سخن نكرده اين خبر را به حضرت مولانا رسانيذه ؛ تمامت ياران شكسته‌دل گشتند ؛ همانا كه حضرت مولانا رقعهء به خدمت پروانه ارسال فرموذ كه اگر مريدان من نيك مردم بوذندى ، خوذ من مريد ايشان مىشذم ؛ از آنچ بذ مردم بوذند كه به مريديشان قبول كردم تا تبدّل « 10 » يافته نيكو شوند و در سلك نيكان و نيكوكاران درآيند

شعر ( سريع )

كور نيم ليك مرا كيمياست * اين درم قلب از آن مىخرم

« 12 » باز فرموذ كه به روان پاك حضرت پذرم تا حق تعالى ضامن ايشان نشذ كه ايشان را رحمت كنذ و از جملهء مقبولان خوذ گردانذ ، بمحلّ قبول نيفتاذند و در دل پاك عباد اللّه جا نكردند

شعر ( منسرح )

رحمتيان رسته‌اند لعنتيان « 17 » خسته‌اند * ما ز پىِ رحمتِ قومِ لعين آمذيم

چون پروانه رقعهء رفيع آن سلطان را مطالعه كرد اعتقادش يكى در هزار

. . . . . . . . . .

( 3 / 46 ) Z 39 آ B 36 ب K 95 99 , I , H ; 731 , I , T

( 4 ) مردم ZK : - B - - ( 5 ) مكر ZK : + كه B - - ( 10 ) تبدّل ZB : تبديل K - - ( 12 ) خرم hZBK : خورم Z - - ( 17 ) لعنتيان ZK : اخسان ( ! ) B