مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٧

الحكاية

و مبالغه « 1 » مىنموذ ؛ پرسيذم كه روزى « 3 » مرا چنان حكايت فرموذه بوذى ؛ « 4 » اين دم چونست كه شب و روز قرار و آرام « 2 » ندارى ؟ « 5 » فرموذ كه بهاء الدين ، نفس قوى عيّارست ؛ مىترسم كه مباذا از ناگاه از جائى سرزند و شجاع الدين عقل را مغلوب و منكوب گردانذ

شعر ( رمل )

نفس را هِلْ تا بگريذ زارزار * تو ازو بستان « 6 » وام جان‌گذار

مصحفِ سالوسِ او باور مكن * خويش با او همْسِر و هَمْسَر مكن

« 7 » ( 3 / 45 )

الحكاية

الحكاية

: همچنان از حضرت چلبى حسام الدين قدّس اللّه روحه العزيز منقولست كه سيّد « 9 » شرف الدين را محبّى بوذ ، از اكابر شهر قونيه و او را پسرى بوذ ، صاحب جمال ، يوسف مثال و اكثر خلايق شيفتهء حسن او شذه بوذند و آن پسر از صميم جان و دل عاشق و ربوذهء حضرت خذاوندگار گشته بوذ و دائما نام او مىبرد و سوگند به خاك پاى آن حضرت مىخورد ؛ پذرش چندانك از آن حالت او را منع مىكرد ، ممتنع نمىشذ ؛ بلك عشق و صدق او دائم مضاعف مىگشت ؛ روزى وا « 15 » پذر خوذ گفت : اگر مرا دوست مىدارى و خواهان منى ، مىبايذ « 16 » كه حضرت مولانا را به خانه دعوت كنى و سماع دهى و مرا

( 3 / 44 - 45 ) Z 38 ب B 35 ب 36 آ K 94 89 , I , H ; 531 , I , T

( 1 ) مبالغه Z : مبالغه‌ها BK - - ( 3 ) روزى ZK : + كه B - - ( 4 ) بوذى ZB : بوديد K - - ( 2 ) قرار و آرام Z : آرام و قرارى BK - - ( 5 ) ندارى ZB : نداريد K - - ( 6 ) b بستان ZB : + و K - - ( 9 ) سيد ZBK : + خواجه hZ - - ( 15 ) وا BK : با Z - - ( 16 ) مى ZK : - B ( 7 ) مصحف . . . همسر مكن : NM ج 3 ، ص 145 / 2555 ؛ AM 259 / 10