مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٤

الحكاية

كردند كه اين مرد مردانه مؤيّد من عند اللّه است و ذات عالىصفاتست و حكيم الهيست

شعر ( رمل )

گر ولى زهرى خورذ نوشى شوذ * ور خورذ طالب سيه هوشى شوذ « 4 » ز آن نشذ فاروق را زهرى گزند

كه بُذ آن ترياقِ فاروقيش قند

« 5 » ( 3 / 41 ) همچنان مگر در آن روزها در ميان حكماى شهر و علماى دهر ، بحثى عظيم افتاذه بوذ كه نفس آدمى به خون زنده است يا « 8 » به چيزى ديگر ؟ اطبّاء على العموم مسئلهء جامعى گفتند كه البتّه به خون زنده است ؛ چه اگر خون آدمى بكلّى بروذ ، فى الحال بميرذ و فقها را ملزم كردند ؛ علماء باتّفاق تمام به حضرت مولانا آمذه اين مسئله را عرضه داشتند ؛ فرموذ كه البتّه محقّق شذه است كه آدميان به خون زنده‌اند ؛ همه‌شان گفتند كه در مذهب حكماء چنانست و در آنجا ادلّهء حكمى و براهين معقول « 13 » گفتند ؛ مولانا فرموذ كه مذهب حكما نه « 12 » چندانست ؛ بلك آدمى به خذا زنده است نه به خون ؛ هيچ كسى را مجال « 14 » لم و « 15 » لا نسلّم نبوذ

. . . . . . . . . .

( 3 / 41 ) Z 37 ب B 35 آ K 92 69 , I , T ; 231 , I , T

( 8 ) يا ZK : تا B - - ( 13 ) معقول ZK : معقولى B - - ( 12 ) نه ZK ؛ - B - - ( 14 ) مجال BK ؛ - Z - - ( 15 ) و B : - ZK ( 4 ) كر ولى . . . شوذ : NM ج 1 ، ص 160 / 2603 ؛ AM 69 / 16 ( 5 ) زان نشذ . . . قند : NM ج 5 ، ص 269 / 4238 ؛ AM 549 / 25