مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٢

الحكاية

و صدر صوفيان در كنار صفّه و در مذهب عاشقان صدر در كنار يارست ؛ همانا كه برخاست و پهلوى شمس الدين تبريز « 2 » بنشست ؛ و گويند آن روز بوذ كه مولانا شمس الدين تبريزى « 3 » در ميان اكابر قونيه مشهور شذ و در زمان پروانه دوم بار اين حكايت هم واقع شذه

( 3 / 39 ) همچنان منقولست كه روزى معين الدين پروانه حضرت مولانا را سماع داذه بوذ و جميع علماء و عرفاء حاضر بوذند و گرمى سماع تا نيم‌شب كشيذه تمامت آشها سرد شذه بيات گشت ؛ پروانه شيخ محمّد خادم را پيش خوانده قضيّهء طعام را بوى عرضه داشت ؛ شيخ محمّد خادم آن معنى را مىخواست كه بطريق كنايت به حضرت مولانا « 9 » بازگويذ ؛ مولانا فرموذ كه تا امير آب آبها را نبرّذ آسياب كى ايست كنذ و سكون يابذ و قرار گيرذ ؟ پروانه سر نهاذ و اشكها رانده آشها را « 11 » يغما فرموذ و از نوبنياذ طعام كردند

( 3 / 40 ) « 5 »

الحكاية

الحكاية

: در خبرست كه بقراط زمان مولانا اكمل الدين طبيب طيّب اللّه ثراه كه از اكابر حكماى روم بوذه و نظير خوذ نداشت ؛ پيش از آنك مريد مولانا شوذ روزى به زيارت حضرتش آمذه بوذ ؛ مولانا فرموذ كه جهت هفتده يار گزيده مسهل و حبّات ترتيب كنذ و اصحاب كرام به احتما مشغول شذند « 17 » ؛ آن روز كه روز تناول دارو بوذ ، على الصباح حضرت مولانا بسوى خانهء

( 3 / 39 - 40 ) Z 37 آ B 34 ب K 91 59 , I , H ; 031 , I , T

( 2 ) تبريز B : تبريزى K - Z - - ( 3 ) تبريزى ZK : - B - - ( 9 ) مولانا ZK : - B - - ( 11 ) آشها را ZK : آشها B - - ( 17 ) شذند Z : بودند K - B ( 5 ) ( 3 / 40 ) الحكاية . . . ص 124 / 5 قند : سپهسالار ، ص 81 - 82