مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٠

الحكاية

صدر است و شيخ صدر الدين گفت كه « 1 » در مذهب صوفيان صدر در خوانق « 3 » كنار صفّه را گويند و آن « 2 » فى الحقيقة صف نعالست ؛ بعد از آن بر سبيل امتحان از حضرت مولانا سؤال كردند كه محلّ صدر در سنّت شما كجاست ؛ حضرتش فرموذ كه

شعر « 5 » ( رمل )

آستان « 6 » و صدر در معنى كجاست * ما و من كو آن طرف كآن يارِ ماست

« 18 » صدر آنجاست كه يار است ، سيّد شرف الدين گفت كو يار ؟ فرموذ كه كورى نمىبينى

شعر ( هزج )

تو ديذه ندارى كه بذو درنگرى * ور نى ز سرت تا قدمت اوست همه

همانا كه برخاست و بسماع شروع كرده ، سماع آن‌چنان گرم شذ كه تمامت اكابر جامه‌ها بر خوذ چاك زذند « 12 » ؛ عاقبت‌الامر بعد از وفات مولانا چون سيّد شرف الدين بدمشق رسيذ نابينا شذ ؛ اوقات مگر ياران به ذيذن او رفتندى « 14 » ؛ ناله‌ها كردى و گريستى كه دريغا دريغ كه بر جان من چها رفت و روايت مىكرد كه در آن ساعت كه حضرت مولانا بر من بانگ برزذ ، ديذم كه تتق سيه « 16 » برابر نظر من گرفتند ؛ ديگر درك « 17 » اشياء نتوانستم كردن و رنگ چيزى را ديذن ؛ امّا

. . . . . . . . . .

( 1 ) كه ZB : - K - - ( 3 ) خوانق Z : خوانيق BK - - ( 2 ) و آن ZK : - B - - ( 5 ) شعر BK : + كفت Z - - ( 6 ) K استان K آستانه ZB - - ( 12 ) زذند BK : كردند Z - - ( 14 ) رفتندى ZB : آمذندى K - - ( 16 ) سيه BK : سياه Z - - ( 17 ) درك BK : ادراك Z ( 18 ) آستان . . . ماست : NM ج 1 ، ص 109 / 1784 ؛ AM ص 47 / 10