مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٢

الحكاية

مشغول گشته ، مدحهاى بىنهايت فرموذ و خدمت مقبول الاقطاب بدر الدين ولد مدرّس رحمه اللّه كه از اكابر كمّل « 2 » اصحاب بوذ ، در آن حالت آهى بكرد و گفت : زهى خيف ، زهى دريغ ؛ مولانا فرموذ كه چرا حيف و چه حيف و اين حيف بر كجاست و موجب حيف چيست و حيف در ميان ما چه كار دارذ ؟ بدر الدين شرمسار گشته سر نهاذ و گفت : حيفم بر آن بوذ كه خدمت حضرت مولانا شمس الدين تبريزى را درنيافتم و از حضور پرنور او مستفيد و بهره‌مند نگشتيم و همهء تأسف و تلهّف بنده بذآن سبب بوذ ؛ همانا كه حضرت مولانا ساعتى عظيم خاموش گشته هيچ نگفت ؛ بعد از آن فرموذ كه اگر به خدمت مولانا شمس الدين تبريزى عظّم اللّه ذكره نرسيذى ، به روان مقدّس پذرم به كسى رسيذى كه در هر تاى « 11 » موى او صذ هزار شمس تبريزى آونگانست و در ادراك سرّ سرّ او حيران

شعر ( رمل )

شمسِ تبريزى كه شاه و « 14 » دلبرست * با همه شاهنشهى جاندارِ ماست

اصحاب شاذيها كردند و سماع برخاست و حضرت مولانا اين غزل را آغاز فرموذ « 16 »

شعر ( منسرح )

گفت لبم ناگهان نامِ گل و گلستان * آمذه « 18 » آن گل‌عذار كوفت مرا در دهان

. . . . . . . . . .

( 2 ) كمل ZB ؛ - K - - ( 11 ) تاى Z : تار BK - - ( 14 ) a و K : - ZB - - ( 16 ) فرموذ ZB : + كه K - - ( 18 ) b آمذه K : آمد ZB