مناقب العارفين ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٩

الحكاية

فرموذ « 1 » كه اكنون نگاه كن تا حضرت شيخم و خذاوندگارم را ببينى و مشاهده كنى ؛ خواجه « 2 » نگاه كرد ، ديذ كه « 3 » حضرت مولانا در مدرسه « 4 » مستغرق سماع گشته درين بيت ذوقها مىكنذ و رقصها مىفرمايذ

شعر ( رجز )

ملكيست او را زُفْت و خوش هرگونهء مىبايذش * خواهى عقيق و لعل شو خواهى كلوخ و سنگ شو

گر مؤمنى مىجويذت ور كافرى مىشويذت * اين كو برو صدّيق شو و آن كو برو افرنگ شو

و چون به مباركى « 9 » باز وصول يافت ، سلام و سجدات فرنگ را رسانيذ ، « 10 » بىنهايت اسباب باصحاب ايثار كرده در قونيه مسكن ساخت و از جملهء عاشقان مخلص شذ

( 3 / 18 )

الحكاية

الحكاية

: منقولست كه در سراى معين الدين پروانه « 12 » شبى سماع عظيم شذه بوذ و شيوخ ابرار و علماى مختار حاضر شذه بوذند و آن شب حضرت مولانا شورهاى عظيم مىكرد و نعرهاى پياپى مىزذ ؛ آخر الحال بكنج خانه رفت و ايستاذ ؛ بعد از لحظهء فرموذ كه تا قوّالان چيزى نگويند ؛ تمامت اكابر حيران ماندند ، بعد از ساعتى كه « 16 » مراقب

( 3 / 18 ) Z 31 آ B 30 آ K 76 08 , I , H ; 501 , I , T

( 1 ) فرموذ ZBK : كرد hZ - - ( 2 ) خواجه BK : - Z - - ( 3 ) كه ZB : - K - - ( 4 ) در مدرسه Z : - BK - - ( 9 ) به مباركى ZK : مباركى B - - ( 10 ) رسانيذ ZK : رسانيده B - - ( 16 ) كه ZB : ZB - K ( 12 ) معين الدين پروانه : يكى از رجال بزرك دولت آل سلجوق بود ، در سال 676 ه / 1277 م كشته شد ( ر . ك به T ، ج 1 ، ديباجه ، ص VL - IXL )