فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٨٩

وَعَى

است .

وَطَّى

وَطَّى - تَوْطِيَةً [ وطي ] الشيءَ : آن چيز را فرود آورد و پائين كشيد .

الوَطَاء

الوَطَاء - [ وطأ ] : زمين گود و فرو رفته ، فرش .

الوِطَاء

الوِطَاء - [ وطأ ] : فرش و زير انداز بر خلاف پرده و پوشش و روى انداز است .

الوَطَاءَة

الوَطَاءَة - [ وطأ ] : مص ، آسانى و نرمى .

الوِطَاق

الوِطَاق - ج وِطَاقَات : چادر كه در زير آن سكونت كنند . اين كلمه تركى است .

وَطِىءَ

وَطِىءَ - - وَطْأً [ وطأ ] الشيءَ برِجْله : آن چيز را پايمال كرد ، - ارْضَ عدوّه : وارد سرزمين دشمن شد ، - الفَرَسَ : سوار بر اسب شد ، - الشيءَ : آن چيز را آماده و آسان ساخت .

وَطُؤَ

وَطُؤَ - يَوْطُؤُ وَطَاءَةً و وُطُوءَةً الموضعُ : آن جاى گود شد .

وَطَّأَ

وَطَّأَ - تَوْطِئَةً [ وطأ ] الشيءَ برِجْله : با پاى خود آن چيز را لگد كرد ، - الموضعَ : آن جاى را لگد كوب و نرم كرد ، - الفراشَ : بستر را نرم و هموار كرد ، - الأَمْر : كار را آسان كرد ، - الشّعر و فيه : قافيهء شعر را از لحاظ معنى و لفظ تكرار كرد .

الوَطْء

الوَطْء - [ وطأ ] : مص ، زمين گود و فرو رفته .

الوَطْأَة

الوَطْأَة - [ وطأ ] : اسم مرّه از ( وَطَأَ ) است ، جاى پاى ، فشار دادن يا گرفتن سخت ؛ « اشْتَدَّتْ وَطْأةُ المرض » : فشار بيمارى سخت شد .

الوَطَأَة

الوَطَأَة - [ وطأ ] : مردمى كه در ميان راه رفت و آمد كنند

الوَطْب

الوَطْب - ج أَوْطُب و وِطَاب و أَوْطاب و جج أَواطِب : مشك شير .

وَطَدَ

وَطَدَ - - وَطْداً الشيءَ : آن چيز را نيرومند و استوار و سنگين كرد ، - الأَرضَ : زمين را كوبيد تا سفت شود ، - الشيءَ اليه : آن چيز را به چيزى ديگر چسبانيد ، - له منزلةً : براى او زمينه را آماده كرد ، - ه الى الأرض : آن را بسوى زمين خم كرد ، - الشيءُ : آن چيز استوار و پا برجا شد ، راه رفت ، - الصّخرَ على الغارِ : سنگها را بر روى غار چيد .

وَطَّدَ

وَطَّدَ - - تَوْطِيداً [ وطد ] الشيءَ : به معناى ( وَطَدَه ) است ، - العَزْمَ على كذا : تصميم بر آن كار گرفت ، دربارهء آن كار تصميم جدى گرفت .

الوَطَر

الوَطَر - ج أَوْطَار : حاجت ، نياز ، خواسته .

وَطَسَ

وَطَسَ - - وَطْساً ه : او را با كفش به سختى زد ، - الشيءَ : آن چيز را كوبيد و شكست .

وَطَشَ

وَطَشَ - - وَطْشاً ه : او را زد ، - ه عن فلانٍ : او را از فلانى دور كرد ، - الحديثَ او الخبَر :

جزئى از سخن را آشكار كرد ، - الكلامَ :

سخن را آشكار نساخت .

وَطَّشَ

وَطَّشَ - تَوْطِيشاً [ وطش ] القومَ عنه : آنها را از فلانى دور كرد ، - الحديثَ : جزئيات سخن را آشكار كرد ، - فيه : در آن اثر گذاشت ، - له : براى او رشتهء سخن يا انديشه يا كار را آماده كرد ، - ه : به او اندكى بخشيد .

وَطَفَ

وَطَفَ - - وَطْفاً : شكار را در حال گريختن دنبال كرد .

وَطِفَ

وَطِفَ - يَوْطَفُ وَطَفاً : موى ابرو و مژهء او بسيار شد ، - المطرُ : باران باريد .

الوَطْفَاء

الوَطْفَاء - مؤنث ( الأَوْطَف ) است ؛ « سحابة وَطْفاءُ » : ابر پر باران كه فروهشته شود .

وَطَنَ

وَطَنَ - - وَطْناً بالمكان : در آن جا اقامت گزيد .

وَطَّنَ

وَطَّنَ - تَوْطِيناً [ وطن ] نفسَه على الأَمرِ و للأَمر :

خود را براى آن كار آماده كرد ، - البلدَ : آن شهر را وطن خود ساخت .

الوَطَن

الوَطَن - ج أَوْطان : ميهن ، وطن ، آغل ستوران و دام ؛ « حبُّ الوَطنِ » :

ميهن پرستى .

الوَطَنِيّ

الوَطَنِيّ - منسوب به ( الوطن ) است ، - ج وطنيون : ميهن پرستان .

الوَطَنِيَّة

الوَطَنِيَّة - علاقه و محبت نسبت به ميهن و فداكارى براى آن .

الوَطْوَاط

الوَطْوَاط - ج وَطَاوط و وَطَاوِيط [ وطوط ] ( ح ) :

خفاش - : گونه اى پرستوى كوهى ، مرد كم عقل و سست اراده ، مردى كه تند سخن گويد .

الوَطْوَاطَة

الوَطْوَاطَة - [ وطوط ] : زنى كه با شتاب سخن گويد ، زن فرياد كننده .

الوُطُوءَة

الوُطُوءَة - [ وطأ ] : مص ، مرادف ( الوَطَاءَة ) است .

وَطْوَطَ

وَطْوَطَ - وَطْوَطَةً [ وطوط ] : ناتوان شد ، با شتاب سخن گفت .

الوَطيء

الوَطيء - [ وطأ ] : گودال ، دشتى كه زمين آن نرم باشد ، زبونى كه بتوان بر او چيره شد .

الوَطِيئَة

الوَطِيئَة - [ وطأ ] : مؤنث ( الوَطِيء ) است ، خرماى بى هسته كه آن را با شير آميخته كنند ، كشك آميخته با شكر .

الوَطِيد

الوَطِيد - مرادف ( الوَاطِد ) است ؛ - « الشّيءُ الْوَطِيدُ » : استوار و پاى بر جا .

الوَطِيدَة

الوَطِيدَة - مفرد ( وطائد ) است و آن عبارت از ستونها و پايه‌هاى ساختمان و نيز به معناى ديگ پايه مىباشد .

الوَطِيس

الوَطِيس - ج أَوْطِسَة و وُطُس : تنور و مانند آن ، جنگ و گريز ؛ - « حَمِىَ الوطيسُ » جنگ سخت شد .

الوَطِيسَة

الوَطِيسَة - سختى كار .

وَظَبَ

وَظَبَ - - وُظُوباً الأَمْرَ و على الأَمرِ : آن كار را به عهده گرفت و ادامه داد ، - وَظْباً الشيءَ : آن چيز را زير پاى خود لگد كرد .

وَظَفَ

وَظَفَ - - وَظْفاً البعيرَ : پاى بند شتر را كوتاه ، بر ساق دست و پاى شتر زد ، - القَوْمَ : به دنبال آن قوم رفت ، - الشّيءَ على نَفْسِه : آن چيز را بر خود لازم دانست .

وَظَّفَ

وَظَّفَ - تَوْظِيفاً [ وظف ] ه : براى او مقرّرى روزانه تعيين كرد ، در يكى از دواير دولتى او را به كار گماشت ، - عَليه عملًا : او را بر كارى گماشت ، - رؤُوسَ الأموالِ :

سرمايه‌ها را براى بدست آوردن سود به كار انداخت .

الوَظيِف

الوَظيِف - ج وُظُف و أَوْظِفَةَ : ساق دست و پاى اسب و شتر و جز آنها ، مرد توانا و نيرومند در راه رفتن بر روى زمين ناهموار .

الوَظِيفَة

الوَظِيفَة - ج وَظَائِف و وُظُف : وظيفه ، مقررى ، جيرهء غذائى ، پيمان و عهد ، منصب و كارمندى ، شغل .

وَعَى

وَعَى - - وَعْياً [ وعي ] الشيءَ : آن چيز را فراهم