فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٨٨

الوَضِين

براى ستوران درست كنند .

الوَصِيرَة

الوَصِيرَة - قباله ، سند خريد .

الوَصِيف

الوَصِيف - ج وُصَفَاء : غلام بچه يا پيشخدمت خردسال كه بسن رشد نرسيده باشد .

الوَصِيفَة

الوَصِيفَة - ج وَصَائِف : مؤنث ( الوَصِيف ) است ، خدمتگزار زن .

الوَصِيل

الوَصِيل - « وَصِيلُ الرجُلِ » : دوست دائم و همدم هميشگى .

الوَصِيلَة

الوَصِيلَة - ج وَصَائِل : مؤنث ( الوَصِيل ) است ، آنچه كه چيزى را با چيزى ديگر پيوست كنند ، دوستى ، كلاف نخ ، فراخى و نعمت بسيار ، ساختمان ، زمين گسترده و دور ، - ج وَصِيل و وَصَائِل : جامهء راه راه يمانى .

الوَصِيم

الوَصِيم - فاصلهء ميان انگشت خنصر و بنصر .

الوُضَّاء

الوُضَّاء - ج وُضَّاؤُون و وَضَاضِئ [ وضأ ] : مرد پاكيزه و زيبا .

الوَضَّاح

الوَضَّاح - سفيد رنگ ، زيبا روى ، آنكه لبخند زند ، روز ؛ « الأَمرُ او الكلامُ الوضَّاح » : امر يا كلام و گفتار روشن ؛ « النَّسب الوضَّاح » : نسب آشكار و روشن ؛ « بِكْر الوَضَاح » : نماز صبح .

وَضَأَ

وَضَأَ - - وَضْأً [ وضأ ] ه : در پاكيزگى و زيبائى بر او چيره شد .

وَضُؤَ

وَضُؤَ - يَوْضُؤُ وُضُوءاً و وَضَاءَةً [ وضأ ] الشيءُ : آن چيز پاكيزه و تميز و خوب شد .

وَضَّأَ

وَضَّأَ - تَوْضِئَةً [ وضأ ] ه بالماءِ : آن را شست و پاكيزه كرد .

وَضَحَ

وَضَحَ - - ضَحَةً و ضِحَةً و وُضُوحاً الأمرُ أو الكلامُ :

آن كار يا آن سخن آشكار و روشن شد .

وَضِحَ

وَضِحَ - يَوْضَحُ وَضَحاً : چرك شد و در آن چركى نمايان گشت .

وَضَّحَ

وَضَّحَ - تَوْضِيحاً [ وضح ] الأَمْرَ : امر را روشن و آشكار كرد .

الوَضَح

الوَضَح - مص ، درهم رايج و صحيح ، - ج أَوْضَاح : روشنى و سپيدى صبح ؛ - « جاءَ فى وَضَح الصبح » : بهنگام سپيده دم آمد ، سفيدى و روشنائى ماه ، سفيدى پيشانى اسب ، پاى بند ، پيرى ، پيسى ، شير ، زيور آلات نقره ، خلخال ، گياهان ريز و كوچك ؛ « وَضَحُ الطَّريق » : ميانهء راه ؛ « وَضَحُ القَدَمِ » :

سفيدى كف پا .

وَضِرَ

وَضِرَ - يَوْضَرُ وَضَراً : چرك بود ، چركين شد ، با روغن و چربى چرك شد .

وَضَّرَ

وَضَّرَ - تَوْضِيراً [ و ضر ] ه : آن را چرك كرد .

الوَضَر

الوَضَر - مص ، - ج أَوْضَار : چركى چربى ، باقيماندهء غذا در ظرف ، آبى كه با آن ظرف و مانند آن را بشويند .

الوَضِر

الوَضِر - آنچه كه با چربى چركين شده باشد .

الوَضْرَى

الوَضْرَى - مرادف ( الوَضِرَة ) است .

الوَضِرَة

الوَضِرَة - مؤنث ( الوَضِر ) است .

وَضَعَ

وَضَعَ - - وَضْعاً ه : او را پست و سبك كرد ، او را خوار كرد ، - عُنَقَه : گردن او را زد ، - الحَديثَ : سخن دروغ گفت ، - الكِتَابَ :

كتاب را تأليف كرد ، - خَطَّةً : نقشه اى كشيد ، - السِّلاحَ فى العدوِّ : با دشمن جنگيد ، - يَدَه فى الطَّعام : غذا را خورد ، - الشّيءَ بينَ يديه : آن چيز را در برابر او رها كرد ، - يَدَه عن فلانٍ : از فلانى دست برداشت ، - الجنَايةَ عَنْ فلانٍ : جرمى را كه فلانى مرتكب شده بود از بين برد ، - الجِزْيَة او الْحَربَ : جزيه يا جنگ را تمام كرد ، - عَصاه : در مسافرت خود جائى را براى اقامت برگزيد ، - ت المرأةُ خمارَها : زن روسريش را برداشت ، - وَضْعاً و مَوْضَعاً و مَوْضِعاً و مَوْضوعاً الشيءَ : آن چيز را در جائى ثابت نگهداشت ، - الشيءَ من يَدِه :

آن چيز را از دست خود انداخت ، - من فلانٍ : از مقام و منزلت او كاست ، - عن غَريمه : از طلب بدهكار خود مقدارى كاست ، - وَضْعاً و وُضْعاً و تُضعاً تِ الْمَرأةُ حَمْلَها : آن زن بچهء خود را زائيد .

وَضِعَ

وَضِعَ - يَوْضَع ضَعَةً و ضِعَةً و وَضِيعَةً في تجارته :

زيان ديد و خسارت كرد .

وَضُعَ

وَضُعَ - يَوْضُعُ ضَعَةً و ضِعَةً و وَضَاعَةً : پست شد و در اصل و نسبت او پستى و خوارى بود ، پست و فرومايه بود .

وُضِعَ

وُضِعَ - ضَعَةً و ضِعَةً و وضيِعَةً في تجارته : در تجارت خود زيان كرد .

وَضَّعَ

وَضَّعَ - تَوْضِيعاً [ وضع ] الشيءَ : آن چيز را تعمير و اصلاح كرد ، - الجبَّةَ : در ميان جبه پنبه نهاد و آن را دوخت ، - تِ النّعامةُ بيضَها :

شتر مرغ تخمهاى خود را در كنار هم چيد ، - الرّجُلَ : آن مرد را خوار و زبون كرد .

الوَضْع

الوَضْع - مص ، - ج أَوْضَاع : جاى ، موضع ، حالت و ظرفيت ؛ - « الوَضْعُ الحاضرِ » : وضع فعلى .

الوَضْعَة

الوَضْعَة - مركز و موضع .

الوِضْعَة

الوِضْعَة - مرادف ( الوَضْعَة ) است .

وَضَمَ

وَضَمَ - - وَضْماً اللحمَ : گوشت را بر روى چوبهء قصابى نهاد ، - وُضُوماً القومُ : آن مردم جمع شدند و بهم نزديك گرديدند .

الوَضَم

الوَضَم - ج أوْضَام و أَوْضِمَة : چوبهء قصاب كه بر روى آن گوشت را مىبرد ، هر جائى كه در آن گوشت را نگهدارى كنند ، سفرهء غذا .

الوَضْمَة

الوَضْمَة - گروهى از مردم كه جمعيتشان حدود دويست نفر باشد .

الوَضُوء

الوَضُوء - [ وضأ ] : آبى كه با آن وضو سازند .

الوَضِيء

الوَضِيء - ج وِضَاء و أَوْضِيَاء [ وضأ ] : پاكيزه و زيبا روى .

الوَضِيحَة

الوَضِيحَة - ج وَضَائِح : حيوان چهار پا .

الوَضِيع

الوَضِيع - پست و فرومايه ، وديعه .

الوَضِيعَة

الوَضِيعَة - ج وَضَائِع : آنچه كه از چيزى كاسته شود ، وديعه ، كتاب پند و حكمت ، آنچه از عشر و باج كه پادشاه بگيرد ، گروههائى از لشكريان كه در منطقه اى قرار بگيرند ولى جنگ نكنند ، پسر خوانده ، گياه ترش ، گندم كوبيده كه بر روى آن روغن بريزند و بخورند ؛ « الوَضَائِع » : بار و كالاى مسافران .

الوَضِيم

الوَضِيم - ميان انگشتان سبابه و بنصر .

الوَضِيمَة

الوَضِيمَة - مرادف ( الوَضْمَة ) است ، غذاى عزادارى .

الوَضِين

الوَضِين - ج وُضُن : آنچه كه بر روى هم چيده شده باشد ، كمربند پهن كه از چرم يا موى ساخته شده باشد و گويند كه ( الوَضِين ) براى هودج همانند كمربند زين