فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٨٦

الوَشِيع

وَشَى

وَشَى - - وَشْياً و شِيَةً [ وشي ] الثوبَ : جامه را رنگ آميزى و نقش و نگار كرد ، - الْكَلَامَ :

دروغ گفت ، - وَشْياً و وِشَايَةً به الَى المَلِك او الحاكم : از او در نزد شاه يا حاكم بد گوئى و سخن چينى كرد .

وَشَّى

وَشَّى - تَوْشِيَةً [ وشي ] ه ثوباً : جامه بر او پوشانيد ، - الثّوبَ : جامه را رنگ آميزى و نقش و نگار كرد ، - الْكَلامَ : دروغ گفت .

الوَشَّاء

الوَشَّاء - [ وشي ] : مبالغه از ( الواشِي ) است ، آنكه جامه‌هاى ابريشمى و نگارين به فروش رساند .

الوُشاة

الوُشاة - [ وشي ] : جمع ( الوَاشِي ) است ، آنها كه سكَّه طلا ضرب ميزنند .

الوُشَاح

الوُشَاح - ج وُشُح و أَوْشِحَة و وَشائِح : مرادف ( الوِشاح ) همانند گردن بند است .

الوِشَاح

الوِشَاح - گردن بندى است از پارچهء پهن كه بر روى آن جواهر نصب شده و زن بر گردن و يا سينهء خود حمايل مىكند ، ج وُشح و أَوْشِحَة و وَشَائِح ؛ و از اين گونه است نشان پهن كه بعنوان مدال تهيه مىشود ، همچنين واژه ( الوِشَاح ) به معناى شمشير و كمان است ، « ذو الوِشَاح » : نام شمشير عمر بن الخطاب بوده است .

الوِشَاحَة

الوِشَاحَة - شمشير .

وَشَجَ

وَشَجَ - - وَشْجاً تِ الأَغصانُ : شاخه‌هاى درخت درهم پيچيده شد ، - مَحْمَلَه : محمل را بست و استوار كرد تا چيزى از آن بر زمين نيفتد .

وَشَّجَ

وَشَّجَ - تَوْشِيجاً [ وشج ] مَحْمَلَه : محمل خود را بست و محكم كرد تا چيزى از آن بر زمين نيفتد ، - اللَّه قرابَته بكم : خداوند قرابت و خويشاوندى او را با شما بهم پيوست ، - اللَّه بَيْنَ الْقَوم : خداوند ميان آن قوم سازش و دوستى برقرار كرد .

وَشَّحَ

وَشَّحَ - تَوْشِيحاً [ وشح ] ه : بر او حمايل بست .

الوَشْحاء

الوَشْحاء - ماده بز سياه رنگ كه داراى نشانه‌هاى سفيد باشد .

وَشَرَ

وَشَرَ - - وَشْراً أَسنانَه : دندانهاى خود را صاف و تيز كرد ، - الخَشَبَة بِالْمِنشار : چوب را با اره بريد .

وَشظَ

وَشظَ - - وَشْظاً العَظْمَ : پاره اى از استخوان را شكست ، - الْفأسَ : در ميان سوراخ دستهء چكش چوب قرار داد تا محكم شود ، - القومُ الينا : آن گروه اندك بما پيوستند .

وَشَعَ

وَشَعَ - - وَشْعاً الشيءَ : آن چيز را درهم آميخت ، - وَشْعاً و وُشُوعاً الْجَبَلَ وَفيه : بالاى كوه رفت و به قله رسيد .

وَشَّعَ

وَشَّعَ - تَوْشِيعاً [ وشع ] القطنَ : پنبه را پس از زدن پيچيده و كلاف كرد ، - الشّيءُ فى الشّيءِ :

چيزى در آن چيز داخل شد ، - الثّوبَ : جامه را نقش و نگار كرد ، - الشّيبُ رأسَه : سفيدى پيرى بر روى سر او پديد آمد ، - القَومُ على كَرمِهِم أو بُستانهم : دور باغ يا تاكستان خود را پرچين نهادند تا كسى به آن وارد نشود .

الوَشْع

الوَشْع - مص ، - ج وُشُوع : شكوفهء دانه‌ها و سبزيجات ، گياه كم در كوهستان .

الوُشُع

الوُشُع - خانهء عنكبوت .

وَشَقَ

وَشَقَ - - وَشْقاً ه : آن را خراش داد ، - ه بالرمح : با نيزه به او طعنه زد ، - اللَّحْمَ :

گوشت را تكه تكه كرد .

وَشَّقَ

وَشَّقَ - تَوْشِيقاً [ وشق ] الشيءَ : آن چيز را قطعه قطعه و توزيع كرد .

الوَشَق

الوَشَق - ( ح ) : جانورى است درنده از تيره سنوريات كه جثه آن از يوزپلنگ كوچكتر است . و از پوست آن استفاده مىشود .

وَشُكَ

وَشُكَ - يَوْشُكُ وَشْكاً و وَشَاكَةً الأَمرُ : كار به سرعت انجام شد .

وَشَّكَ

وَشَّكَ - تَوْشِيكاً [ و شك ] الأَمرُ : مرادف ( وَشُكَ ) است .

الوُشْك

الوُشْك - شتاب ، سرعت .

الوَشْك

الوَشْك - مرادف ( الوُشْك ) است ؛ « على وَشْكِ انْ » : نزديك بود كه . . .

الوُشْكان

الوُشْكان - مرادف ( الوُشْك ) است .

الوَشْكان

الوَشْكان - مرادف ( الوُشْك ) است .

الوِشْكان

الوِشْكان - مرادف ( الوُشْك ) است .

وَشَلَ

وَشَلَ - - وُشُولًا : مستمند و ناتوان شد ، - وَشْلًا و وَشَلَاناً الْماءُ : آب چكيد و روان شد .

الوَشَلِ

الوَشَلِ - ج أَوْشَال : اشك كم ، آبى كم كه از دامنهء سنگ يا كوه برآيد ، آب يا اشك بسيار ، ترس و دلهره .

وَشَمَ

وَشَمَ - - وَشْماً اليدَ : دست را با سوزن و رنگ خالكوبى كرد .

وَشَّمَ

وَشَّمَ - تَوْشِيماً [ وشم ] اليدَ : دست را خالكوبى كرد ، - الغُصْنُ : برگ شاخه در آمد و سبز شد .

الوَشْم

الوَشْم - مص ، - ج وشُوم وَوِشَام : خالكوبى ، آنچه از خطها و نگار كه خالكوبى بر دست ايجاد مىكند ، آغاز سبز شدن درختان .

الوَشْمَة

الوَشْمَة - اسم مرّه از ( وَشَمَ ) ، يك قطره از باران .

الوَشُوع

الوَشُوع - گياهان كه در دامنهء كوه پراكنده باشند ، داروئى كه در دهان ريخته شود .

الوَشُول

الوَشُول - « ناقةٌ وَشُولٌ » : ماده شتر پر شير ، ماده شتر كم شير .

الوَشْي

الوَشْي - [ وشي ] : مص ، - « ج وِشَاء » :

نگار جامه ، جامه‌هاى نگارين ؛ - « وشيُ السّيفِ » : پرنده شمشير .

الوَشِيج

الوَشِيج - همبستگى قرابت و خويشاوندى ، درخت نيزه ، نيزه‌ها ؛ « تَطَاعَنُوا بِالوَشِيج » : رزمندگان با نيزه‌ها با هم جنگيدند .

الوَشِيجَة

الوَشِيجَة - ج وَشَائِج : ليفى است كه بوسيلهء آن دانه‌هاى درو شده را جمع كنند ، مفرد ( الوشائج ) به معناى رگهاى گوش است .

الوَشِيظ

الوَشِيظ - ج أَوْشَاظ : پيرو ، دنباله رو ، پيمان ، آنكه در ميان قومى غير از خود باشد ، خسيس ، مردمى كه از يك اصل و نژاد نباشند .

الوَشِيظَة

الوَشِيظَة - ج وَشَائِظ : قطعه چوبى كه با آن شكستگى قدح را ترميم كنند .

الوَشِيع

الوَشِيع - نقش و نگار جامه ، سقف خانه يا حصير و مانند آن كه روى تيرهاى سقف گذارند . شاخه خشك درخت كه فرو افتد ، پرچين كه دور باغ نصب كنند تا كسى به آن داخل نشود . جايگاه فرماندهء لشكر كه بلند و مشرف بر لشكريان باشد .