فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٨٤

وَسَطَ

الوَرِيق

الوَرِيق - من الشجر : درخت پر شاخ و برگ .

الوَزّ

الوَزّ - ج وَزَّات [ ورّ ] : مرادف ( الإِوَزّ ) است و به معناى غاز است .

وَزَى

وَزَى - - وَزْياً [ وزي ] الشيءُ : آن چيز جمع و منقبض شد .

الوَزَارَة

الوَزَارَة - دولت ، حكومت ، رتبهء وزير .

الوِزَارَة

الوِزَارَة - مرادف ( الوَزَارَة ) است .

الوَزَّال

الوَزَّال - ( ن ) : گياهى است بدون برگ با ساقه‌هاى دايره اى و داراى شكوفه اى زيبا و زرد رنگ .

الوِزَان

الوِزَان - برابرى چيزى در وزن با چيزى ديگر ؛ « هو وِزانُ الشيءِ و بوِزانِه » : معادل آن چيز در وزن است .

الوزَانَة

الوزَانَة - برابرى و تعادل .

وَزَبَ

وَزَبَ - - وُزُوباً الماءُ و نحوُه : آب و مانند آن روان شد .

الوَزَّة

الوَزَّة - ج وَزَّات [ وزّ ] : مؤنث ( الوَزُّ ) است .

وَزَرَ

وَزَرَ - - وَزْراً و وِزْراً الشيءَ : آن چيز را با خود برداشت ، - الرَّجُلُ : آن مرد چيز سنگين را بر پشت خود برداشت ، - وِزراً الرَّجُلَ : بر آن مرد چيره شد ، - وَزَارَةً للملِك : وزير شاه شد ، - يَوْزَرُ وَزْراً و وِزْراً و زِرَةً : گناه كرد ، مرتكب گناه شد .

وَزِرَ

وَزِرَ - يَوْزَرُ وَزْراً و وِزْراً و زِرَةً : گناه كرد ، مرتكب گناه شد .

وُزِرَ

وُزِرَ - وَزْراً و وِزْراً و زِرَةً : گناه كرد ، - فُلانٌ :

فلانى به گناهي كشيده شد .

الوِزْر

الوِزْر - مص ، ، - ج اوزار : گناه ، سنگينى ، بار سنگين ، توشهء مسافر ؛ « اوْزَارُ الحربِ » :

ابزار جنگ .

الوَزَر

الوَزَر - پناهگاه ، كوه بلند ، هر سنگر و پايگاه .

الوِزْرَة

الوِزْرَة - ج وِزْرَات و وِزِرَات و وِزَرَات ؛ پوشاكى كوچك .

وَزَعَ

وَزَعَ - - وَزْعاً الجيشَ : آرتش را صف آرائى كرد ، - فُلانًا او بِفُلانٍ : از او جلوگيرى كرد ، - فُلاناً بفلانٍ : او را از فلانى راند و دور كرد .

وَزَّعَ

وَزَّعَ - تَوْزِيعاً [ وزع ] المالَ بينهم : مال را ميان آنها پخش كرد ، - الْمَالَ عليهم : مال را ميان آنها تقسيم كرد .

الوَزَعَة

الوَزَعَة - جمع ( الوازع ) است ، ياران شاه و گارد ويژه او ، اميرانى كه مردم را از منكرات باز دارند .

الوَزَغَ

الوَزَغَ - لرزش و تكان خوردن ، مرد ترسو و تنبل .

الوَزَغَة

الوَزَغَة - ج وَزَغ و وِزَاغ و أَوْزاغ و وِزْغان و إزْعان ( ح ) : گونه اى از جانوران خزنده مانند مارمولك .

وَزَنَ

وَزَنَ - - وَزْناً و زِنَةً الشيءَ : آن چيز را سنجيد تا وزن آن را بداند ؛ « هذا يَزِنُ رطلًا » : اين چيز يك رطل وزن دارد ، - له الدّراهمَ و غيرها :

پولها را وزن كرد و به او داد ، ، - الأرضَ :

زمين بلندترى را براى خود برگزيد ، ، - الشِّعْر : شعر را تنظيم و مطابق با ميزان و قافيه سرود .

وَزُنَ

وَزُنَ - يَوْزُنُ وَزَانَةً الشيءُ : آن چيز سنگين شد ، - الرّجُلُ : صاحب نظر و خردمند و برتر شد .

وَزَّنَ

وَزَّنَ - تَوْزِيناً [ وزن ] نفسَه على كذا : خود را براى آن كار آماده كرد .

الوَزْن

الوَزْن - مص ، ، - ج اوْزان : مثقال ؛ « هُو وَزْنُ الشّيء » : او روبروى آن چيز يا معادل آن در وزن است ؛ « اقام وَزْناً كبيراً لكذا » : براى آن اهميت بسيار قائل شد .

الوَزْنَة

الوَزْنَة - اسم مرّه از ( وَزَنَ ) است ، زن خردمند و استوار رأى ، - و در نزد مردم لبنان به معناى سه رطل است .

الوِزْنَة

الوِزْنَة - اسم نوع از ( وَزَنَ ) است .

الوَزْوَاز

الوَزْوَاز - [ وزوز ] : آنكه هنگام راه رفتن گامهاى كوتاه بردارد و تنش جنبان باشد ، مرد سبكبال و كوتاه ، - ( ح ) : نام پرنده ايست .

وَزْوَزَ

وَزْوَزَ - وَزْوَزَةً [ وزوز ] : با گامهاى كوتاه و جنبانيدن تن راه رفت ، سبك شد و با شتاب پريد .

الوَزِير

الوَزِير - ج وُزَرَاء و أَوْزَار : وزير ، عضو هيأت دولت ، معاون .

الوَزِيم

الوَزِيم - عند أَرباب علم النبات : عضو مادگى در گلها و درختان شامل تخمدان و خامه و كلاله .

الوَزِيمِيَّة

الوَزِيمِيَّة - ( ن ) : گونه اى گياه از رستهء نجيليات است كه داراى ساقه اى بلند در چند متر و گلهاى آن به رنگ نقره مىباشد .

الوَزِين

الوَزِين - دانهء آرد شدهء حنظل ؛ « فلانٌ وَزينُ الرّأي » : فلانى استوار رأى است .

وَسَى

وَسَى - - وَسْياً [ وسي ] رأْسَه : موى سر خود را تراشيد .

الوُسَاد

الوُسَاد - ج وُسُد : بالش ، پشتى .

الوَسَاد

الوَسَاد - ج وُسُد : مرادف ( الوُساد ) است ؛ « لَزِمَ الوَسادَ » : از بستر خواب بيرون نيامد .

الوِسَاد

الوِسَاد - ج وُسُد : مرادف ( الوُساد ) است .

الوُسَادَة

الوُسَادَة - ج وُسَادَات و وَسَائِد : بالش ، ناز بالش .

الوِسَادَة

الوِسَادَة - ج وِسَادَات و وَسَائِد : مخده ، بالش .

الوَسَاطَة

الوَسَاطَة - مص ، وساطت ، ميانجيگرى .

الوِسَام

الوِسَام - ج أَوْسِمَة [ وسم ] : نشان و داغ ستوران ، مدال ، نشان افتخار ؛ « وِسامُ الاستحقاق » :

نشان شايستگى ؛ « وِسام جَوْقة الشّرف » : نشان لياقت و بزرگى .

الوَسَامَة

الوَسَامَة - مص ، اثر زيبائى ، زيبائى و خوشگلى .

وَسِخَ

وَسِخَ - يَوْسَخُ و يَاسَخُ و يَيْسَخُ وَسَخاً الشيءُ : آن چيز چرك و كثيف شد ، بر روى آن چركى نشست .

وَسَّخَ

وَسَّخَ - تَوْسِيخاً [ وسخ ] الشيءَ : آن چيز را چرك كرد .

الوَسَخ

الوَسَخ - ج أَوْساخ : چركى و كثافت كه بر روى جامه و مانند آن نشيند .

الوَسِخ

الوَسِخ - « شيءٌ وَسِخٌ » : آنچه كه بر روى آن چركى قرار گرفته باشد .

وَسَّدَ

وَسَّدَ - تَوْسِيداً [ وسد ] ه الوِسادةَ : بالش را زير سر خود نهاد ، - الَيه الأَمر : امر را به او اسناد كرد .

وَسَطَ

وَسَطَ - - وَسْطاً وسِطَةَ المكانَ أو القومَ : ميان آن جاى و يا قوم نشست ، - وَسَاطَةً القومَ و فيهم :