فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٦٦

الهَوْشَة

خالى و ميان تهى ، هر چيز شكافته بن كه چيزى در آن نماند ، ترسو كه در اين صورت مفرد و جمع آن يكسان است ، - الأَصْفَر ( طب ) : بيمارى و با .

الهَوَائِيّ

الهَوَائِيّ - [ هوي ] : منسوب به هوا كه استنشاق مىشود .

الهَوَابِد

الهَوَابِد - زنانى كه از كشتزار حنظل جمع مىكنند .

الهَوَادَة

الهَوَادَة - [ هود ] : نرمش و مدارا ، آنچه كه بدان ميان قوم آشتى افتد ، مهربانى .

الهَوَادِي

الهَوَادِي - [ هدي ] : « هَوَادي الليلِ » : سر آغاز شب ؛ « هَوَادِي الإِبلِ » : پيشقراول شتران .

الهَوَارَة

الهَوَارَة - [ هور ] : نيستى و نابودى .

الهَوَّارَة

الهَوَّارَة - [ هور ] عند القدماءِ : ارتش غير منظم ( چريك ) .

الهَوَّاس

الهَوَّاس - [ هوس ] : شير بيشه كه شبانگاه بدنبال شكار باشد ، دلير آزموده ؛ « رجُلٌ هَوَّاسٌ » : مرد پرخور .

الهَوّاسَة

الهَوّاسَة - [ هوس ] : شير بيشه كه شبانگاه بدنبال شكار باشد ، دلير آزموده .

الهُوَاشَات

الهُوَاشَات - [ هوش ] : ثروت و دارائى كه از راه حرام و حلال جمعآورى شده باشد ، گروههائى از مردم يا شتران .

الهَوَاصِر

الهَوَاصِر - شيران درنده كه شكار خود را درهم مىشكنند .

الهَوَاصِير

الهَوَاصِير - مرادف ( الهَوَاصِر ) است .

الهُوَاع

الهُوَاع - [ هوع ] : قي و استفراغ .

الهُوَاعَة

الهُوَاعَة - [ هوع ] : مرادف ( الهُوَاع ) است .

الهَوَافِي

الهَوَافِي - [ هفو ] : « هَوَافي الإبلِ » : شتران گمشده .

الهَوَّاك

الهَوَّاك - [ هوك ] : سرگردان .

الهَوَامِج

الهَوَامِج - [ همج ] : شترانى كه يك بار آب نوشند تا سيراب شوند .

الهَوَامِي

الهَوَامِي - [ همي ] : « هَوَامي الإبلِ » : شتران گمشده كه راه خود را به پيش گرفته و رفته‌اند .

الهَوَايَة

الهَوَايَة - [ هوي ] : صفت كسى است كه دوستدار و يا شيفتهء چيزى است . ؛ « هَوَايتُه الصّيد » : او عاشق و دوستدار شكار است .

الهَوْبَر

الهَوْبَر - [ هوبر ] ( ن ) : گل سوسن يا سوسن سرخ ، - ( ح ) : يوزپلنگ ، - ( ح ) : گونه اى ميمون كه بدن آن پر از مو باشد .

الهُوَّة

الهُوَّة - ج هَوًى و هُوّ و هُويّ [ هوّ ] : زمين فرو رفته ، درّه سخت و پرتگاه ، فضاى ميان آسمان و زمين .

هَوِجَ

هَوِجَ - - هَوَجاً [ هوج ] : مرد دراز و گول و سبك مغز و شتابگر شد .

الهَوْجَاء

الهَوْجَاء - ج هُوج [ هوج ] : مؤنث ( الأَهْوَج ) است ، ماده شتر تندرو شتابزده ، - منَ الرّياح :

بادهاى تند و پر شتاب كه خانه‌ها را برافكند و ويران كند ؛ « ضَربةٌ هَوجَاءُ » :

ضربهء سخت و شكننده كه به جوف رسد .

هَوْجَلَ

هَوْجَلَ - هَوْجَلَةً [ هوجل ] الرجُلُ : مرد اندكى خوابيد ، مرد شبانگاه به راه افتاد ، در زمين پست و ناهموار راه رفت .

الهَوْجَل

الهَوْجَل - [ هوجل ] : شب دراز ، بقيه چُرت ، راه رفتن با سستى ، كند و سنگين ، گول ، بيابان دور و بىنشان ، راه بىنشان ، زمين ناهموار ، لنگر كشتى ، راهنماى حاذق .

هَوَّدَ

هَوَّدَ - تَهْوِيداً [ هود ] : آواز خواند ، صداى خود را آهسته زمزمه كرد ، با سستى راه رفت ، - فى السّير : دير رفت ، - فُلانٌ فى المَنْطِق : با نرمى سخن خود را گفت ، - فلاناً : او را سرگرم و خورسند كرد ، او را يهودى كرد ، - الشّرابُ فلاناً : مي او را مست كرد .

الهُود

الهُود - [ هود ] : جمع الهائد است ، يهود .

هُودٌ

هُودٌ - نام پيغمبرى است ؛ « قومُ هُودٍ » : مردم عاد مىباشند .

الهَوْدَة

الهَوْدَة - ج هَوَد [ هود ] : كوهان شتر .

الهَوَدَة

الهَوَدَة - ج هَوَد [ هود ] : كوهان شتر .

الهَوْدَج

الهَوْدَج - ج هَوَادِج [ هدج ] : كجاوه كه در زمانهاى گذشته زنان در آن سوار مىشدند .

هُوَذَا

هُوَذَا - اين كلمه مركب است از ( هُوَ ) و ( ذَا ) كه اولى مبتدا و دومى خبر است و به معناى او اين است مىباشد و گاهى در اول هاء تنبيه مىآيد و گفته مىشود « هَاهُوَذَا » : همانا كه او اين است .

هَوَّرَ

هَوَّرَ - تَهْوِيراً [ هور ] ه : او را بر زمين زد ، او را به هلاكت انداخت .

الهَوْر

الهَوْر - [ هور ] : مص ، - ج أَهْوار : درياچه اى كه از آبهاى راكد تشكيل شده باشد ، گلهء گوسفند ؛ « خَرْقٌ هَوْرٌ » : شكاف بزرگ و پهناور .

الهُورَة

الهُورَة - [ هور ] : گمان و تهمت ، اين كلمه اسم است از ( هارَه ) .

الهَوْرَة

الهَوْرَة - ج هَوْرَات [ هور ] : جاى هلاكت و پر خطر .

هَوَّزْ

هَوَّزْ - لفظ دوم از حروف مبانى به ترتيب حساب ابجد يا جُمَّل است .

هَوِسَ

هَوِسَ - - هَوَساً [ هوس ] فلانٌ : در او ديوانگى و سبك مغزى است ، - القومُ : در سرگردانى و پريشانى و تباهى افتاد .

هَوَّسَ

هَوَّسَ - - تَهْوِيساً [ هوس ] الرجُلَ : او را به هَوَس و سبك مغزى كشانيد ، آبروى او را ريخت ، - الشيءَ : آن چيز را كوبيد .

الهَوَس

الهَوَس - [ هوس ] مص ، گونه اى ديوانگى و سبك مغزى ؛ « بِرَأْسِه هَوَسٌ » : سرگيجه دارد .

الهَوْسَى

الهَوْسَى - [ هوس ] : مؤنّث ( الأَهْوَس ) است .

هَوِشَ

هَوِشَ - - هَوَشاً [ هوش ] : سرگردان شد ، از فرط لاغرى شكمش كوچك شد ، - القومُ :

در ميان قوم فتنه افتاد و سرگردان شدند .

هَوَّشَ

هَوَّشَ - تَهْوِيشاً [ هوش ] الشيءَ : آن چيز را مخلوط نمود ، از اينجا و آنجا آن را جمعآورى كرد ، - تِ الريحُ بالغبار : باد گرد و خاك بهمراه آورد ، - القومَ : در ميان قوم فتنه و اختلاف انداخت ، - الكلبَ :

سگ را بصدا در آورد - اين كلمه در زبان متداول رايج است .

الهَوْش

الهَوْش - [ هوش ] : مص ، تعداد بسيار ؛ « جاءَ بالهَوْشِ و البَوْشِ » : با افراد بسيارى آمد ، خالى بودن شكم .

الهَوْشَة

الهَوْشَة - ج هَوَشات [ هوش ] : اسم مرة از هاش ، گروه مختلط و آميخته درهم ، فتنه و سرگردانى ؛ « ايّاكم و هَوَشاتِ اللَيل » : خود را در حوادث ناگوار شب گرفتار نكنيد ؛ « اتَّقُوا هَوَشَاتِ السُّوق » از گم شدن و فريب خوردن در بازار بپرهيزيد .