فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٥٣

هَذَبَ

الهَدِم

الهَدِم - مرد احمق و خنثى ( نه زن و نه مرد ) .

الهَدْمَة

الهَدْمَة - يك بار ويران شدن ، باران نرم و سبك ، يك بار پرداخت وجه .

الهِدْمَة

الهِدْمَة - ج هُدُوم : جامهء كهنه .

هَدَنَ

هَدَنَ - - هُدُوناً : ساكن و آرام شد ، ترسيد و سست شد ، - الصبِيَّ : كودك را خوشنود و آرام كرد ، - هُدُوناً و هَدْناً الرَّجُلَ : آن مرد را آرام و خوشنود كرد و به او قول و قرارى داد .

هُدِنَ

هُدِنَ - عنك فلانٌ : چيزى كم از تو او را راضى كرد .

هَدَّنَ

هَدَّنَ - تَهْدِيناً [ هدن ] ه : او را آرام كرد ، او را از كارى بازداشت ، - الصَّبِيَّ : كودك را قانع و راضى كرد .

الهِدْن

الهِدْن - فراوانى و رفاه .

الهَدِن

الهَدِن - مرد سست .

الهُدْنَة

الهُدْنَة - ج هُدَن : آتش بس موقت براى تهيه قرار داد صلح ، سازش ، راحتى و آرامش .

الهَدْنَة

الهَدْنَة - اسم مرّه از ( هَدَنَ ) است ، باران سست و كم .

هَدْهَدَ

هَدْهَدَ - هَدْهَدَةً [ هدهد ] البعيرُ : شتر بانك زد ، - الطَّائرُ : پرنده آواز كرد ، - تِ الصّبيَّ امُّه :

مادر ، كودك خود را جنبانيد تا بخوابد ، - الشيءَ من علوٍ الى اسفل : آن چيز را از بالا به پائين كشيد و آن را به هدر داد .

الهُدْهُد

الهُدْهُد - ج هَدَاهِد و هَدَاهِيد [ هدهد ] ( ح ) :

هدهد ، مرغ شانه بسر ، هر پرندهء آواز دهنده ، كبوتر بسيار آواز دهنده .

الهَدْهَد

الهَدْهَد - [ هدهد ] : صداهاى جنّيان ، آوازهاى پريان - اين كلمه مفرد ندارد .

الهُدَهِد

الهُدَهِد - ج هَدَاهِد و هَدَاهيد [ هدهد ] ( ح ) :

مرادف ( الهُدْهُد ) است .

الهُدْهُدَة

الهُدْهُدَة - [ هدهد ] ( ح ) : يك هُدهُد .

الهُدَهِدَة

الهُدَهِدَة - [ هدهد ] ( ح ) : يك هُدهُد .

الهَدُوّ

الهَدُوّ - [ هدي ] : راهنما ، دليل .

الهُدُوء

الهُدُوء - [ هدأ ] : مص ، - من اللَّيل : پاسى از شب .

الهَدُوج

الهَدُوج - « قِدْرٌ هَدُوجٌ » : ديگ زودپز .

الهَدُود

الهَدُود - [ هدّ ] : زمين نرم و هموار ، گردنهء سخت ؛ « اكَمَةٌ هَدُودٌ » : تپهء شيبدار و ناهموار .

الهُدُون

الهُدُون - آرامش ، آشتى ، صلح .

الهَدْي

الهَدْي - [ هدي ] : مص ، روش ، سيرت ، مرد ارجمند و محترم ، آنچه از چارپايان كه براى قربانى به مكَّه اهداء شود .

الهَدِيّ

الهَدِيّ - [ هدي ] : مرد مورد احترام ، عروس ، آنچه از چار پايان كه به مكَّه اهداء شود ، اسير ؛ « الحَمَامُ الهَدِيُّ » : كبوتر نامه بر يا كبوتر نامه رسان و پيامآور .

الهُدَيَّا

الهُدَيَّا - [ هدي ] : مثل و مانند .

الهَدِيء

الهَدِيء - [ هدأ ] من الليل : پاسى از شب .

الهُدْيَة

الهُدْيَة - [ هدي ] « هُدْيَة الأَمر » : جهت و جانب از كارى .

الهَدْيَة

الهَدْيَة - [ هدي ] : يك هديه از چار پايان كه به مكَّه برده شود ، - ج هَدْى : راه و روش ؛ « هَدْيَةُ الأمرِ » : جانب كار .

الهِدْيَة

الهِدْيَة - [ هدي ] : اسم نوع است از ( هَدَى ) ، - ج هَدْي : راه و روش ؛ « هِدْيَةُ الأَمرِ » : جهت و جانب كار .

الهَدِيَّة

الهَدِيَّة - ج هَدَايَا و هَدَاوَى و هَدَاوٍ [ هدي ] :

مؤنث ( الْهَدِيّ ) است ، عروس ، آنچه كه بپاس دوستى يا بزرگداشت ارمغان شود .

الهَدِيد

الهَدِيد - [ هدّ ] : مص ، طنين آواز ، مرد بلند قامت .

الهَديل

الهَديل - مص ، آواى كبوتر ، جوجهء كبوتر ، مرد پر موى كه هيچگاه موى خود را شانه نكند ؛ « رَجُلُ هَديل » : مرد سنگين وزن .

الهَدِيم

الهَدِيم - گياه باقيمانده از سال قبل .

هَذَّ

هَذَّ - - هَذّاً و هَذَذاً و هُذاذاً [ هذّ ] ه : آن را بسرعت بريد ، آن را بطور مطلق بريد ، - الحديثَ : سخن گفت ، ، - به : شيفتهء به آن شد .

الهَذّ

الهَذّ - [ هذّ ] : « إزميلٌ هَذُّ » : گرزن تيز و بُرنده .

الهِذّ

الهِذّ - [ هذّ ] : بُرّان ، بُرّنده .

هَذَا

هَذَا - - هَذْواً [ هذو ] ه بالسيف : با شمشير آن را بريد ، - فى الْكَلامَ : به علت بيمارى و غيره هذيان گفت .

هَذَى

هَذَى - - هَذْياً و هَذَيَاناً [ هذي ] : به علت بيمارى و غيره ياوه گوئى كرد ، هذيان گفت .

هَذَا

هَذَا - كلمه ايست مركب از « ذا » اسم اشاره و « ها » ى تنبيه ؛ « لِهَذَا » : بنا بر اين ، بدين سبب ؛ « مع هَذا » : با اين حال ؛ « هَذا و انّنا » : بنا بر آنچه گذشت .

الهُذَاء

الهُذَاء - [ هذي ] : اسم است از ( هَذَى ) .

الهُذَّاء

الهُذَّاء - [ هذأ ] : « سَيْفٌ هُذَّاءٌ » : شمشير تيز و برنده .

الهَذَّاء

الهَذَّاء - [ هذي ] : « رجُلٌ هَذَّاءٌ » : آنكه بسيار هذيان گويد .

الهَذَّاءَة

الهَذَّاءَة - [ هذي ] : « رجُلٌ هَذَّاءَةٌ » : مرادف ( الهَذّاء ) است .

الهَذَّاذ

الهَذَّاذ - [ هذّ ] : برّان ؛ « جملٌ هَذَّاذٌ » : شترى كه از ساير شتران پيشى گرفته است .

الهَذَّار

الهَذَّار - « رجُلٌ هَذَّارٌ » : بسيار بيوده گوى .

الهُذَارِم

الهُذَارِم - [ هذرم ] : پر گوى .

الهُذَارِمَة

الهُذَارِمَة - [ هذرم ] : مرادف ( الهُذَارِم ) است .

الهَذَّاف

الهَذَّاف - رجُلٌ هَذَّافٌ « : مرد تندخوى .

الهُذَام

الهُذَام - قهرمان و دلير ، شمشير بران ؛ « سِنَانٌ هُذَامٌ » : سر نيزه آهنين .

الهُذَامَة

الهُذَامَة - : « شفرةٌ هُذَامَةٌ » : تيغ تيز و برّان .

هَذَأَ

هَذَأَ - - هَذْأ [ هذأ ] ه : آن را بسرعت بريد ، - العَدُوَّ : دشمن را نابود كرد ، - فلاناً بلسانه : با او بد زبانى كرد ، - الكلامَ :

ياوه سرائى كرد ، ، - تِ الإبلُ : شتران از خستگى كوفته و درمانده شدند .

هَذِئَ

هَذِئَ - - هَذَأً [ هذأ ] من البرد : از سختى سرما نابود شد .

هَذَبَ

هَذَبَ - - هَذْباً الشجرَ و غيرَه : درخت و جز آن را بريد و اصلاح كرد ، - النَّخْلَةَ : ليف درخت خرما را بدر كرد ، - الشيءُ : آن چيز روان شد ، ، - هَذْباً و هَذَابَةً : شتاب كرد ، - القومُ : سر و صداى آن قوم زياد شد .