فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٢٣

النَّغَل

النَّعْنَاعَة

النَّعْنَاعَة - ( ن ) : يك دانه نعنا .

نَعْنَعَ

نَعْنَعَ - نَعْنَةً [ نعنع ] لسانُ فلانٍ : در زبان او گرفتگى بود و نميتوانست سخن فصيح گويد .

النَّعْنَع

النَّعْنَع - [ نعنع ] ( ن ) : نعنا .

النَّعْنَعَة

النَّعْنَعَة - [ نعنع ] ( ن ) : واحد ( النَّعْنَع ) است .

النَّعْنُوع

النَّعْنُوع - عند العامَّة : نوشگفته ؛ « ولدٌ نَعْنُوع » : پسرى نوجوان ، « بنتٌ نَعْنُوعَة » دخترى شاداب و جوان . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

النَّعْو

النَّعْو - [ نعو ] : فرو رفتگى زير بينى در لب بالا ، شكاف لب بالاى شتر ، شكاف انتهاى سم ، خرماى رطب .

النَّعُوب

النَّعُوب - ج نُعُب [ نعب ] : « ناقةٌ نَعُوبٌ » : ماده شتر تندرو .

النَّعْوَة

النَّعْوَة - [ نعي ] : خبر مرگ و دعوت بدفن مرده . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

النَّعُور

النَّعُور - رگ يا زخم كه از آن خون روان شود ، - من الرِّياح : بادهاى مخالف كه هنگام گرما سرد بوزد و هنگام سرما گرم بوزد ؛ - « نِيَّةٌ نَعُورٌ » : هدف دور و دراز .

النَّعُوس

النَّعُوس - « امرأَةُ نَعُوسٌ » : زن خواب آلود .

النُّعُومَة

النُّعُومَة - مص ، نرمى پوست .

النَّعِيّ

النَّعِيّ - [ نعي ] : مرادف ( النّاعى ) و ( المَنْعِيّ ) است .

النَّعْيَة

النَّعْيَة - ج نَعَيَات [ نعي ] : اسم مرّه از ( نَعَى ) و در زبان متداول بر آن ( نَعْوَة ) اطلاق مىشود .

النَّعِيت

النَّعِيت - من الخيل : مرادف ( النَّعْت ) است .

النَّعِيتَة

النَّعِيتَة - من الخيل : مرادف ( النَّعْت ) است .

النَّعِير

النَّعِير - مص ، سر و صداى بسيار در جنگ يا ماجراجوئى .

النُّعَيْلَة : مصغر ( النَّعْل ) است .

النَّعيم : خوشى و رفاه زندگى ، آرامش ، ثروت و دارائى ؛ « نَعِيمُ اللَّه » : عطا و كرم خداوند .

نَغَا

نَغَا - - نَغْواً [ نغو ] إليه : بگونه اى كه فهميده شود سخن گفت .

نَغَى

نَغَى - - نَغْياً [ نغو ] إليه : سخنانى گفت كه فهميده شد .

النَّغَّار : بسيار جوشان ؛ « جُرْحٌ نَغَّارٌ » : زخمى كه از آن خون بجوشد .

النُّغَاش : فرومايگان ، آنان كه بسيار آمد و شد كنند ، آنكه بسيار كوتاه قامت باشد .

النَّغَّاش : كوتاه قامت و قد .

النُّغَاشِيّ : مرادف ( النَّغَّاش ) است .

النَّغَّاض

النَّغَّاض - من السحاب : ابرهائى كه در هم پيچيده و گلوله مىشوند ؛ « رَجُلٌ نَغَّاضُ البطنِ » : مرد شكم گنده و فراخ .

النَّغَّام : آنكه بسيار آواز و نغمه خواند .

نَغَبَ

نَغَبَ - - نَغْباً الريقَ : آب دهان را فرو برد ، - الرَّجُلُ : فى الشّرب : آب را با يك جرعه نوشيد ، - الطَّائُر : پرنده آب خورد .

النُّغْبَة

النُّغْبَة - ج نُغَب : كار زشت ، جرعه اى آب نوشيدن .

النَّغْبَة

النَّغْبَة - ج نُغَب : مرادف ( الجُرْعة ) است .

نَغَر

نَغَر - - نَغِيراً و نَغَرَاناً تِ القِدْرُ : ديگ جوشيد ، - نَغَراً و نَغَرَاناً الرَّجُلُ على فلانٍ : از فرط غضب بر فلانى درون او جوشيد .

نَغِرَ

نَغِرَ - - نَغِيراً و نَغَرَاناً تِ القِدْرُ : ديگ جوشيد ، - نَغَراً و نَغَرَاناً الرّجُلُ على فلانٍ : درون او از فرط غضب جوشيد و خشمگين شد ، - نَغَراً الرجُلُ : حقد و كينه نمود ، - مِنَ الْمَاءِ : آب بسيار خورد .

نَغَّرَ

نَغَّرَ - تَنْغِيراً [ نغر ] بالناقةِ : بر ماده شتر بانگ زد تا راه رود ، - الصَّبيَّ : بچه را قلقلك داد تا بخندد .

النُّغَر

النُّغَر - ج نِغْران ( ح ) : بلبل ، جوجهء گنجشك .

النَّغَرَ

النَّغَرَ - مص ، چشمهء آب شور .

نَغَشَ

نَغَشَ - - نَغْشاً و نَغَشَاناً : تكان خورد و مضطرب شد .

نَغَشَ

نَغَشَ - - نَغْشاً و نَغَشَاناً : تكان خورد و مضطرب شد ؛ هو يَنْغَشُ الى فلان « : او به فلانى تمايل دارد .

النَّغْشَة : اسم مره از ( نَغَشَ ) است .

نَغَصَ

نَغَصَ - - نَغْصاً ه : او را از سهميهء آب خود بازداشت يا اينكه مانع از آن شد كه از آب استفاده نمايد .

نَغِصَ

نَغِصَ - - نَغَصاً الرجُلُ : به خواستهء خود نرسيد ، - البعيرُ : شتر سيراب نشد .

نَغَّصَ

نَغَّصَ - تَنْغِيصاً [ نغص ] اللَّه عليه العيشَ و نغَّص عيشَه : خدا زندگى را بر او تلخ و ناگوار ساخت ، - فلاناً : زندگى را بر او تيره نمود .

نُغِّصَ

نُغِّصَ - تَنْغِيصاً [ نغص ] : لذت زندگى را به پايان نرسانيد .

النُّغْصَة

النُّغْصَة - ج نُغَص : آنچه كه باعث جلوگيرى از خواسته شود .

نَغَضَ

نَغَضَ - - نَغْضاً و نُغُوضاً و نَغَضَاناً : تكان خورد و پريشان و لرزان شد ، - القَومُ الى العَدُوّ : آن قوم بسوى دشمن شتافتند ، - الشّيءَ و بِالشيءِ :

آن را تكان داد .

نَغَّضَ

نَغَّضَ - تَنْغِيضاً [ نغض ] الشيءَ : آن چيز را تكان داد و به حركت در آورد .

النُّغْض

النُّغْض - من الكتف : دو استخوان نرم كه بر روى دو كتف انسان قرار دارد .

النَّغْض

النَّغْض - مص ، آنكه هنگام راه رفتن سر خود را تكان ميدهد و ميلرزد .

نَغَلَ

نَغَلَ - - نَغْلًا جسمُه : ضربهء كوچكى را بر روى جسم خود احساس كرد .

نَغِلَ

نَغِلَ - - نَغَلًا الجلدُ : پوست در دباغى فاسد شد ، مقدار كمى از آن فاسد شد ، - الْجَرْحُ :

زخم چرك كرد ، - تْ نِيَّتُه : نيّت او بد شد ، - قلبُه عليَّ : دل او بر من كينه توز شد ، - بينهم : ميان آنها جدائى افكند و دو بهم زنى كرد ، - وجه الأرضِ : روى زمين از خشكى ترك خورد .

نَغُلَ

نَغُلَ - - نُغُولَةً المولودُ : نوزاد زنازاده شد .

النَّغْل

النَّغْل - ( ح ) : استر ، قاطر ، فاسد ، زنازاده و بىنسب .

النَّغَل

النَّغَل - مص ، فتنه انگيزى ميان مردم ، سخن چينى .

النَّغِل : فاسد ، زنازاده و بىنسب .

النُّغْلَة : اسم است از ( انْغَلَ الجِلْدُ ) .

النَّغْلَة : مؤنث ( النَّغْل ) است .

النِّغْلَة : اسم مصدر است از ( نَغُلَ ) .

النَّغَلَة : نمّامى و سخن چينى .