فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩١٧

نَضِجَ

تكان داد و لق كرد ، - فى مَشْيِه : در راه رفتن جنبيد و تكان خورد .

النَّصْو

النَّصْو - [ نصو ] ( طب ) : دردى است كه در شكم پديد مىآيد .

النَّصُوح : مرادف ( النّاصح ) است . اين كلمه در مذكر و مؤنث يكسان برده مىشود ؛ « توبةٌ نصوحٌ » : توبهء راست و خالص .

النَّصِيّ

النَّصِيّ - ج أَنْصَاء و جج أَنَاصٍ [ نصي ] ( ن ) :

گياهى سخت كه از آن خيزران هندى بدست مىآيد ، - ج انْصية به معناى استخوان گردن است .

النَّصِيب

النَّصِيب - ج أَنْصِيَة و أَنْصِباء و نُصُب : سهميه از هر چيزى ؛ « هو على نَصِيبٍ وافِرٍ من كذا » : او سهم زياد و بسيارى از آن چيز دارد ، شانس و بخت ؛ « هَذَا نَصِيبى » : اين بخت من است ، « و كان من نَصِيبِه أن » : از بخت و اقبال او بود كه ، دام گسترده ، حوض .

النَّصِيبَة : واحد ( النَّصائب ) است كه به معناى سنگ اطراف حوض مىباشد .

النَّصِيَّة

النَّصِيَّة - ج نَصِيّ و جج أَنْصَاء و أَنَاصٍ [ نصي ] :

مؤنث ( النَّصِيّ ) است ، بقيه ، - مِنْ الْقَوم أو الإِبل : از قوم و يا شتران بهترين آنها .

النَّصِيح

النَّصِيح - ج نُصَحَاء : پند دهنده ، نصيحت كننده .

النَّصِيْحَة

النَّصِيْحَة - ج نَصَائِح : اسم مصدر ، پند و اندرز به آنچه كه مصلحت است و نهي از آنچه كه بد است .

النَّصِير

النَّصِير - ج نُصَرَاء و أَنْصار : يارى كننده ، مرادف ( النّاصر ) است .

النَّصِيْرَة

النَّصِيْرَة - ج نَصَائِر : مؤنّث ( النَّصِير ) است ، عطا و بخشش .

النَّصِيح : خالص و بىآلايش .

النَّصِيص

النَّصِيص - [ نصّ ] : مص ، تعداد قوم ، افراد گروه .

النَّصِيف : نيمى از هر چيز ، - مِنَ البُرْد : جامهء دو رنگ .

النَّصِيل

النَّصِيل - ج نُصُل : تيشه ، بالاى سر ، زير چانه ، مفصل ميان سر و گردن در زير زنخ ، بخشى از دره ، گندم پاك شده از خاك و كاه ، سنگى مستطيل كه با آن چيزى بكوبند ؛ « نَصِيلُ الْحَجرِ » : رويهء سنگ .

نَضَّ

نَضَّ - - نَضّاً و نَضِيضاً [ نضّ ] الماءُ : آب چكه كرد و اندك اندك روان شد ، آب تراوش كرد ، - تِ القِرْبَةُ مِنْ شِدَّة الملْءِ : مشك بر اثر پر شدن بيحد از آب پاره شد ، - مالُه :

دارائى او پس از آنكه متاع و كالا بود نقدينه شد ، - العُودُ : از نوك چوب پس از افروختن در آتش آب جوشيده بيرون آمد ، - الشّيءَ : آن چيز را آشكار كرد ، - الطَّائِرُ جَناحيه : پرنده بالهاى خود را تكان داد ، - نَضِيضاً الأَمْرُ : امر ميسّر و امكانپذير شد ؛ « خُذْ ما نَضَّ لك من دَيْنٍ او ثَمَنٍ » : آنچه از بها و يا بدهى را كه برايت ميسّر شده دريافت كن .

النَّضّ

النَّضّ - مص ، درهم و دينار ، ناپسنديده ، « رجُلٌ نَضُّ اللَّحم » : مرد كم گوشت و لاغر اندام .

نَضَا

نَضَا - - نَضْواً [ نضو ] السيفَ من غمده : شمشير را از غلاف بيرون كشيد ، - الثَّوبَ عنه : جامه را از تن او بيرون كرد ، - الرَّجُلَ من ثوبه :

جامهء ويرا در آورد و او را لخت كرد ، - البلادَ : شهرها را پيمود ، - السّيفُ :

شمشير فرود آمد و بريد ، - نَضْواً و نُضُوّاً الخِضابُ : رنگ خضاب پريد ، - نَضْواً و نُضِيّاً الفرسُ الخيلَ : اسب از ساير اسبان جلو رفت و پيشى گرفت .

نَضَى

نَضَى - نَضْياً [ نضي ] السيفَ : شمشير بركشيد ، - الثَّوبَ : جامه را از تن در آورد ، جامه را كهنه و فرسوده كرد .

نَضَّى

نَضَّى - تَنْضِيَةً [ نضو ] ثوبَه عنه : جامه را از تن او بدر آورد .

النَّضَائِض

النَّضَائِض - [ نضّ ] : صداى گوشت كه بر روى سنگهاى داغ در حال پخته شدن است .

النَّضَّاح : صيغهء مبالغه است ، آبيارى كنندهء نخلستان ، شتر ران ، شتر آبكش .

النَّضَّاحَة : مؤنث ( النضّاح ) است ؛ « قوسٌ نَضَّاحَةٌ بالنَّبْل » : كمانى كه با آن خوب تيراندازى كنند .

النَّضَّاخ : باران بسيار و سخت .

النَّضَّاخَة

النَّضَّاخَة - « عينٌ نَضَّاخَةٌ » : چشمهء آب پر فوران .

النُّضَار : زر و سيم ، و بيشتر بر زر اطلاق مىشود ، خالص هر چيزى ، گوهر خالص و پاك ، گياه و چمن رويان و مستقيم ، بهترين تخته و چوب كه از آن ظرف بسازند ؛ « قدحٌ نُضَارٌ » : قدحى كه از بهترين چوب ساخته شده باشد .

النِّضَار : گياه و چمن رويان و مستقيم ، بهترين چوب براى ساختن ظروف .

النُّضَارِيَّات : نوعى حشرات كه داراى بالهاى پيچيده مىباشند .

النُّضَارِيَّة

النُّضَارِيَّة - ( ح ) : نوعى حشرات پيچيده بال و درخشنده كه از برگ درختان تغذيه مىكنند و از روشنائى روز گريزانند .

النِّضَاض

النِّضَاض - [ نضّ ] : عطا و بخشش اندك .

النَّضَّاض

النَّضَّاض - [ نضّ ] : صيغهء مبالغه است بر وزن ( فَعَّال ) .

النُّضَاضَة

النُّضَاضَة - [ نضّ ] : بقيه و باز ماندهء آب و يا چيزى ديگر ، مقدارى كم از آب يا چيزى ديگر ؛ « نُضَاضَةُ الرجُلِ » : آخرين فرزند شخص .

النَّضَّاضَة

النَّضَّاضَة - [ نضّ ] : مؤنَّث ( النضَّاضَ ) است .

النُّضَاوَة

النُّضَاوَة - [ نضو ] من الخضاب : رنگ حنا و خضاب .

نَضَبَ

نَضَبَ - - نَضْباً الماءُ : آب روان شد ، - عمرُه :

عمر او به پايان رسيد ، - - نُضُوباً الماءُ : آب به زمين فرو رفت ، - فلانٌ : بدرود زندگى گفت ، - تُ عينُه : چشمش به گودى افتاد ، ، - الخَيْرُ : خير و بركت كم شد ، - فلانٌ الثَّوبَ : جامه را از تن در آورد ، - عَن الشّيءِ :

از آن فاصله گرفت ، - القومُ : آنها دور شدند ، - تِ المَفَازة : بيابان دور شد .

نَضَّبَ

نَضَّبَ - تَنْضِيباً [ نضب ] الماءُ : آب در زمين فرو رفت ، - تِ النّاقةُ : شير شتر كم شد .

نَضِجَ

نَضِجَ - - نَضْجاً التمرُ أو اللحمُ : خرما رسيده شد و يا گوشت پخت و خوشمزه شد ، - نَضَجاً