فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٠٧

النِّرْجِسَة

النَّدْرَة : مرادف ( النُّدْرَة ) است ، پاره اى از طلا و يا نقره كه در معدن يافت شود .

نَدَصَ

نَدَصَ - - نَدْصاً و نُدُوصاً الشيءُ من الشيء : به زشتى آن چيز بيرون آمد ، - الرَّجُلُ : آن مرد با شتاب بيرون آمد ، - القومَ : به آن مردم بدى كرد ، - على القوم : به صورتى بد و زننده بر آن قوم وارد شد ، - نُدُوصاً تْ عينُه : چشم او برجسته شد و نزديك بود از حدقه بيرون آيد همچنانكه چشمان آنكه خفه مىشود بيرون مىآيد .

نَدِصَ

نَدِصَ - - نَدَصاً تِ البثرةُ : جوش صورت فشار داده شد و چركهاى آن بيرون آمد .

نَدَغَ

نَدَغَ - - نَدْغاً ه : با انگشت خود او را قلقلك داد يا خارانيد ، - الرّجُلَ : او را بد گفت ، - ه بالرُّمحِ أو الكلام : با نيزه و يا سخنى او را طعنه زد ، - تْه العقربُ : عقرب او را نيش زد .

نُدِغَ

نُدِغَ - الصبِيُّ : بچه را قلقلك دادند .

نَدَّغَ

نَدَّغَ - تَنْدِيغاً [ ندغ ] العجينَ : بر روى خمير آرد پاشيد .

النَّدْغ

النَّدْغ - ( ن ) : گياه هرزه .

النَّدْغ

النَّدْغ - ( ن ) : مرادف ( النَّدْغ ) است .

النُّدْغَةَ : سفيدى بيخ ناخن .

نَدَفَ

نَدَفَ - - نَدْفاً القطنَ : پنبه را با كمان حلاجى زد ، - العودَ او المِزْهَر : عود نواخت ، - تِ السَّماءُ بِالثَّلج : آسمان برف باريد ، - الدّابَّةَ : ستور را با شتاب راند ، - تِ الدّابَّةُ : ستور در دويدن دست و پا برداشت ، - الطَّعَامَ : غذا را خورد ، - - نَدَفَاناً و نديفاً و نَدَفَاناً تِ الدَّابَّةُ : ستور با شتاب دست و پا برداشت .

نَدَّفَ

نَدَّفَ - تَنْدِيفاً [ ندف ] القطنَ : مرادف ( نَدَفَه ) است و به معناى پنبه را زد مىباشد .

النُّدْفَة : مقدار كمى شير ؛ « نُدْفَةُ الثَّلْجِ » :

گلولهء يخ ، تگرگ .

نَدَلَ

نَدَلَ - - نَدْلًا الشيءَ : آن چيز را با شتاب گرفت ، آن چيز را از جائى به جائى برد ، - الدّلوَ مِنَ البئر : دلو را از ميان چاه بيرون كشيد .

نَدِلَ

نَدِلَ - - نَدَلًا تْ يدُه : دستش چرك شد .

النَّدْل

النَّدْل - مص ، چرك .

النُّدُل : خدمتگزاران در ميهمانى .

نَدِمَ

نَدِمَ - - نَدَماً و نَدَامَةً على ما فعلَ : غمگين و اسفناك و پشيمان شد .

النَّدْم

النَّدْم - زيرك و هوشيار .

النَّدَم

النَّدَم - مص ، اثر ، پشيمانى .

النَّدْمَى : مؤنث ( النَّدْمان ) است .

النَّدْمَان

النَّدْمَان - ج نَدَامَى : پشيمان ، هم پياله .

النَّدْمانَة : مؤنّث ( النَّدْمان ) است .

نَدَه

نَدَه - - نَدْهاً الرجُلُ : آن مرد آواز داد ، - الرّجُلَ : او را ناراحت كرد ، با فرياد او را از خود راند ، - الإِبلَ : شتران را با هم راند .

النُّدْهَة : بسيارى ستوران .

النَّدْهَة : ، - صدا ، مرادف ( النُّدْهَة ) است .

النُّدْوَة

النُّدْوَة - [ ندو ] : آبشخور شتران .

النَّدْوَة

النَّدْوَة - [ ندو ] : اسم مره است ، سخاوتمندى ، باشگاه ، مشاوره ، گروه ؛ « دارُ النَّدْوَة » : هر خانه اى كه در آن انجمن يا مجلسى تشكيل گردد ، - البرلمانِيَّة : مجلس ملَّى ، پارلمان .

نَدِيَ

نَدِيَ - - نَدىً و نَدَاوَةً و نُدُوَّةً [ ندو ] الشيءُ : نم كشيد ، - تِ الأرضُ : شبنم بر روى زمين نشست ، - الصّوتُ : صدا دور شد .

النَّدِي

النَّدِي - [ ندو ] : نم كشيده .

النَّدِيّ

النَّدِيّ - [ ندو ] : نم دار ، باشگاه و مجلس .

النَّدْيَانُ : نمدار .

النَّدِيب

النَّدِيب - « ظَهْرٌ نَدِيبٌ » : زخمى كه آثار آن بر روى كمر مانده باشد .

النَّدِيَة

النَّدِيَة - [ ندو ] : مؤنث ( النَّدِي ) است .

النَّدِيَّة

النَّدِيَّة - [ ندو ] : مؤنث ( النَّدِيّ ) است .

النَّدِيد

النَّدِيد - ج نُدَدَاء [ ندّ ] : همتا و همسان و نظير .

النَّدِيدَة

النَّدِيدَة - ج نَدَائِد [ ندّ ] : مؤنث ( النَّدِيد ) است .

النَّدِيف

النَّدِيف - من القطن : مرادف ( المَندُوف ) است و به معناى پنبهء زده شده مىباشد .

النَّدِيم

النَّدِيم - ج نِدَام و نُدَمَاء و نُدْمَان ( مثل قَضِيب و قُضْبان ) : هم پياله ، رفيق و دوست ، همنشين .

النَّدِيمَة

النَّدِيمَة - ج نِدَام و نُدَمَاء : مرادف ( النَّدِيم ) است . النِّذَارَة : بر حذر نمودن ، هُشدار .

نَذَرَ

نَذَرَ - - نَذْراً و نُذُوراً : براى چيزى نذر كرد ؛ « نَذَرَ مالَه » : مال خود را نذر كرد ، - الأَبُ الولدَ : پدر ، فرزند خود را قيّم و سرپرست نمود و يا فرزند خود را خدمتگزار كليسا كرد ، - الجِيشُ فلاناً : لشكر فلانى را پيش قراول خود نمود تا آگاهى لازم را بدست آورد .

نَذِرَ

نَذِرَ - - نَذْراً به : آن را دانست و آماده شد تا از آن بر حذر باشد .

النَّذْر

النَّذْر - مص ، - ج نُذُور : رشوه ، آنچه كه انسان بعنوان نذر بدرگاه خداوند تقديم كند ؛ « نَذْرُ الرَّهْبنة » : در مذهب مسيحيان عفت و اطاعت و گزيدن فقر است .

النُّذُر : مرادف ( الإِنْذار ) است .

النُّذْرَى : مرادف ( الإنْذار ) است .

نَذُلَ

نَذُلَ - - نَذَالَةً و نُذُولَةً : خسيس و پست بود ، در دين و حسب مردود بود .

النَّذْل

النَّذْل - ج أَنْذَال و نُذُول : مرد خسيس و پست ، مردود در دين و حسب خود .

النَّذِير

النَّذِير - مص ، - ج نُذُر : اسم است به معناى انْذار ، هشدار دهنده ، پيامبر ، پيرى كه نزديك شدن به مرگ را اخطار مىكند .

النَّذِيرَة

النَّذِيرَة - ج نَذَائِر : مرادف ( الإنْذار ) است ، پيش قراول لشكر كه از امر دشمن آگاهى لازم بدست مىآورد ، آنچه كه نذر كنند .

النَّذِيل

النَّذِيل - ج نُذَلَاء و نِذَال : مرادف ( النَّذْل ) است .

النَّربِيج : مرادف ( النِّرْبيش ) است . اين كلمه فارسى است .

النّرْبِيش : نى پيچ قليان .

النَّرجِس

النَّرجِس - ( ن ) : نام درخت گلى از نوع نرگسيها است ، گل نرگس .

النِّرْجِس

النِّرْجِس - ( ن ) : مرادف ( النَّرْجِس ) است ، گل نرگس . اين كلمه فارسى است .

النَّرْجِسَة

النَّرْجِسَة - ( ن ) : يك گل نرگس .

النِّرْجِسَة

النِّرْجِسَة - ( ن ) : يك گل نرگس .

النَّرْد : جوالى به شكل مخروط كه ته آن فراخ و سر آن تنگ است و از برگ درخت خرما تهيه مىشود ، بازى نرد ، تخته نرد و در زبان