فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٠٤

النَّحِيل

نُحِزَ

نُحِزَ - نَحَزاً البعيرُ : مرادف ( نَحِزَ ) است .

نَحَّزَ

نَحَّزَ - تَنْحِيزاً [ نحز ] البعيرُ : مرادف ( نَحِزَ ) است .

النَّحِز

النَّحِز - « بَعيرٌ نَحِزٌ » : شترى كه به بيمارى نحاز دچار شده باشد .

نَحَسَ

نَحَسَ - - نَحْساً ه : بر او ستم كرد .

نَحِسَ

نَحِسَ - - نَحَساً طالعُ الإنسان : بخت و طالع او بد بود .

نَحُسَ

نَحُسَ - - نَحَاسَةً و نُحُوسَةً طالعُ الإنسان : مرادف ( نَحِسَ ) است .

نَحَّسَ

نَحَّسَ - تَنْحِسياً [ نحس ] الشيءُ : مانند مس شد ، - فلانٌ الشّيءَ : آن چيز را با مس پوشانيد ، - الأخبارَ : بدنبال خبر رفت و آن را كاوش كرد .

النَّحْس

النَّحْس - مص ، كوشش و رنج ، كار مبهم و تاريك ، گرد و غبار در آسمان ، باد سرد و پيامد آن ، - ج نُحُوس و انْحُسُ : نحس و بد يُمن ؛ « يومٌ نَحْسٌ و أَيَّامٌ نَحْسٌ » روز نحس و يا روزهاى نحس و شوم .

النُّحَس : سه شب آخر هر ماه قمرى .

النَّحِس : منحوس ، بدبخت .

النَّحْسَانِ : دو ستارهء ( زُحَل و مرّيخ ) است .

و السَّعْدان : دو ستارهء ( مشترى و زهره ) است .

نَحَضَ

نَحَضَ - - نَحْضاً اللحمَ : گوشت را پوست كند ، - العَظْمَ : گوشت را از روى استخوان در آورد ، - السّنانَ : سر نيزه را تيز كرد ، - فلاناً :

او را سؤال پيچ كرد و به ستوه آورد ، - ه الدهرُ : روزگار به او زيان رسانيد ، - - نُحُوضاً : مرد كم گوشت لاغر شد .

نُحِضَ : كم گوشت و لاغر شد .

النَّحْض

النَّحْض - مص : ، - ج نِحَاض و نُحُوض :

گوشت يا گوشت ذخيره شد .

النَّحْضَة : پاره اى گوشت درشت و فربه .

نَحَطَ

نَحَطَ - - نَحْطاً و نَحِيطاً الفرسُ : اسب از فرط خستگى به صدا درآمد ، - نحيطاً الرَّجُلُ : فرياد و آه كشيد ، - نحْطاً السّائلَ : دريوزه را هنگام سؤال از خود راند و دور كرد .

النَّحط : گريه و ناله كه در سينه جاى گيرد و ظاهر نشود .

النَّحْطَة : اسم مرّه از ( نَحَطَ ) است ، بيمارى سينه كه معمولا در شتر و اسب پديد مىآيد و از آن جان سالم بدر نمىبرند .

نَحِفَ

نَحِفَ - - نَحَافَةً : لاغر و كم گوشت بود .

نَحُفَ

نَحُفَ - - نَحَافَةٌ : مرادف ( نَحِفَ ) است .

النَّحِف

النَّحِف - ج نَحِفُون : لاغر و كم گوشت .

نَحَلَ

نَحَلَ - - نُحُولًا جسمُه : بيمار و لاغر شد ، - - نَحْلًا ه الْمَرضُ : بيمارى او را لاغر كرد ، - الْقَولَ : سخن را به كسى نسبت داد كه گويندهء آن نبوده است ، - الرّجُلَ : به او چيزى بخشيد ، - المرأةَ : مهريهء زن را پرداخت ، - زَيداً : او را دشنام داد .

نَحِلَ

نَحِلَ - - نُحُولًا جِسمُه : جسم او رنجور و لاغر شد .

نَحُلَ

نَحُلَ - - نُحُولًا جِسمُه : ، - مرادف ( نَحِلَ ) است .

نُحِلَ

نُحِلَ - الشاعرُ قصيدةً : قصيده اى را به شاعرى نسبت دادند كه از خود او نيست .

نَحَّلَ

نَحَّلَ - تَنْحِيلًا [ نحل ] فلاناً ماءً : به او آب داد ، - ه مالًا : ، مبلغى از مال را براى او اختصاص داد .

النُّحْل : باريكى و لاغرى ، عطا و بخشش .

النَّحْل : لاغر ، نخهاى باريك ، عطا و بخشش ، زنبور عسل .

النُّحْلَى : بخشش و عطا .

النُّحْلَان : مرادف ( النُّحْلَى ) است .

النُّحْلَة : باريكى و لاغرى ، - ج نُحَل : مرادف ( النِّحْلَة ) است .

النَّحْلَة

النَّحْلَة - ( ح ) : يك دانه زنبور عسل .

النِّحْلَة

النِّحْلَة - ج نِحَل : عطا و بخشيدن ، دادن مهريهء زن ، دعوى ، دين و مذهب .

نَحَمَ

نَحَمَ - - نَحْماً و نَحِيماً و نَحَمَاناً الرجُلُ : سينه صاف كرد ، - الأَسَدُ : شير غريد .

نَحَمْ : مرادف ( نَعَمْ ) است .

النَّحْمَة : سرفه .

نَحْنُ : ضمير متكلم مع الغير ( جمع ) است .

نَحْنَحَ

نَحْنَحَ - نَحْنَحَةً [ نحنح ] الرجُلُ : سينه صاف كرد ، - فُلاناً : او را به زشتى از خود دور كرد .

النَّحْو

النَّحْو - ج أَنْحاء [ نحو ] : جانب ، جهت ، راه و روش ؛ « عَلَى نحوٍ مَا » : بهر صورت ؛ « على هذا النّحو » : بدين رويه و روش ، مثل و مانند ، مقدار ؛ « عِلْمٌ النَّحْوِ » ج - أَنْحَاء و نُحُوّ : علم جمله شناسى و اعراب كلمات عربى .

نَحْوَ

نَحْوَ - [ نحو ] : ظرف است ، و از معانى آن ، طرف ، جهت ، نزديك ، مثلا .

النَّحُور : مرادف ( النّاحِر ) است .

النَّحْوِىّ

النَّحْوِىّ - ج نَحْوِيُّون [ نحو ] : دانشمند علم نحو ، نحوي .

النُّحْي

النُّحْي - ج أَنْحَاء و نِحَاء و نُحيّ [ نحي ] : مرادف ( النَّحْي ) است .

النَّحْي

النَّحْي - ج أَنْحَاه و نِحَاء و نُحِيّ : خيك روغن ، كوزه اى كه در آن شير ريزند و تكان دهند تا كرهء آن را بگيرند ، تيرى كه نوك آن پهن باشد .

النِّحْى

النِّحْى - ج أَنْحَاء و نِحَاء و نُحيّ : مرادف ( النَّحيْ ) است .

النَّحِيت

النَّحِيت - مص ، چيز تراشيده شده ، شتر لاغر ، ناله ، بيمارى اسهال ، چيز پست ، آنكه خود را داخل قومى درآورد ، - مِن الْحَوافِر : سم ستور كه اطراف آن ساييده شده باشد .

النُّحَيَّة

النُّحَيَّة - [ نحو ] : اسم مصغر از نَحْو ( علم نحو ) است .

النَّحِيَّة

النَّحِيَّة - [ نحي ] : قصد ، هدف .

النَّحِيتَة

النَّحِيتَة - [ نحت ] : طبيعت ، اسهال .

النَّحِيح

النَّحِيح - [ نحّ ] : مص ، بخيل و خسيس .

النَّحِير

النَّحِير - ج نَحْرَى و نُحَرَاء و نَحَائِر : مرادف ( المَنْحُور ) است .

النَّحِيرَة

النَّحِيرَة - ج نَحَائِر : مؤنث ( النَّحِير ) است ، اولين روز هر ماه قمرى ، آخرين شب ماه قمرى ، طبيعت .

النَّحِيز

النَّحِيز - « بَعِيرٌ نَحِيزٌ » : شتر كه دچار به بيمارى ( نُحاز ) سينه درد باشد .

النَّحِيزَة

النَّحِيزَة - ج نَحَائِز : طبيعت ، راه سخت و ناهموار از زمين .

النَّحِيض : لاغر و كم گوشت .

النَّحِيط : مرادف ( النَّحط ) است .

النَّحِيف

النَّحِيف - ج نُحَفَاء و نِحَاف : لاغر و باريك .

النَّحِيل

النَّحِيل - ج نَحْلَى : آنكه در اثر بيمارى لاغر