فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٠٤
النَّحِيل
نُحِزَ
نُحِزَ - نَحَزاً البعيرُ : مرادف ( نَحِزَ ) است .
نَحَّزَ
نَحَّزَ - تَنْحِيزاً [ نحز ] البعيرُ : مرادف ( نَحِزَ ) است .
النَّحِز
النَّحِز - « بَعيرٌ نَحِزٌ » : شترى كه به بيمارى نحاز دچار شده باشد .
نَحَسَ
نَحَسَ - - نَحْساً ه : بر او ستم كرد .
نَحِسَ
نَحِسَ - - نَحَساً طالعُ الإنسان : بخت و طالع او بد بود .
نَحُسَ
نَحُسَ - - نَحَاسَةً و نُحُوسَةً طالعُ الإنسان : مرادف ( نَحِسَ ) است .
نَحَّسَ
نَحَّسَ - تَنْحِسياً [ نحس ] الشيءُ : مانند مس شد ، - فلانٌ الشّيءَ : آن چيز را با مس پوشانيد ، - الأخبارَ : بدنبال خبر رفت و آن را كاوش كرد .
النَّحْس
النَّحْس - مص ، كوشش و رنج ، كار مبهم و تاريك ، گرد و غبار در آسمان ، باد سرد و پيامد آن ، - ج نُحُوس و انْحُسُ : نحس و بد يُمن ؛ « يومٌ نَحْسٌ و أَيَّامٌ نَحْسٌ » روز نحس و يا روزهاى نحس و شوم .
النُّحَس : سه شب آخر هر ماه قمرى .
النَّحِس : منحوس ، بدبخت .
النَّحْسَانِ : دو ستارهء ( زُحَل و مرّيخ ) است .
و السَّعْدان : دو ستارهء ( مشترى و زهره ) است .
نَحَضَ
نَحَضَ - - نَحْضاً اللحمَ : گوشت را پوست كند ، - العَظْمَ : گوشت را از روى استخوان در آورد ، - السّنانَ : سر نيزه را تيز كرد ، - فلاناً :
او را سؤال پيچ كرد و به ستوه آورد ، - ه الدهرُ : روزگار به او زيان رسانيد ، - - نُحُوضاً : مرد كم گوشت لاغر شد .
نُحِضَ : كم گوشت و لاغر شد .
النَّحْض
النَّحْض - مص : ، - ج نِحَاض و نُحُوض :
گوشت يا گوشت ذخيره شد .
النَّحْضَة : پاره اى گوشت درشت و فربه .
نَحَطَ
نَحَطَ - - نَحْطاً و نَحِيطاً الفرسُ : اسب از فرط خستگى به صدا درآمد ، - نحيطاً الرَّجُلُ : فرياد و آه كشيد ، - نحْطاً السّائلَ : دريوزه را هنگام سؤال از خود راند و دور كرد .
النَّحط : گريه و ناله كه در سينه جاى گيرد و ظاهر نشود .
النَّحْطَة : اسم مرّه از ( نَحَطَ ) است ، بيمارى سينه كه معمولا در شتر و اسب پديد مىآيد و از آن جان سالم بدر نمىبرند .
نَحِفَ
نَحِفَ - - نَحَافَةً : لاغر و كم گوشت بود .
نَحُفَ
نَحُفَ - - نَحَافَةٌ : مرادف ( نَحِفَ ) است .
النَّحِف
النَّحِف - ج نَحِفُون : لاغر و كم گوشت .
نَحَلَ
نَحَلَ - - نُحُولًا جسمُه : بيمار و لاغر شد ، - - نَحْلًا ه الْمَرضُ : بيمارى او را لاغر كرد ، - الْقَولَ : سخن را به كسى نسبت داد كه گويندهء آن نبوده است ، - الرّجُلَ : به او چيزى بخشيد ، - المرأةَ : مهريهء زن را پرداخت ، - زَيداً : او را دشنام داد .
نَحِلَ
نَحِلَ - - نُحُولًا جِسمُه : جسم او رنجور و لاغر شد .
نَحُلَ
نَحُلَ - - نُحُولًا جِسمُه : ، - مرادف ( نَحِلَ ) است .
نُحِلَ
نُحِلَ - الشاعرُ قصيدةً : قصيده اى را به شاعرى نسبت دادند كه از خود او نيست .
نَحَّلَ
نَحَّلَ - تَنْحِيلًا [ نحل ] فلاناً ماءً : به او آب داد ، - ه مالًا : ، مبلغى از مال را براى او اختصاص داد .
النُّحْل : باريكى و لاغرى ، عطا و بخشش .
النَّحْل : لاغر ، نخهاى باريك ، عطا و بخشش ، زنبور عسل .
النُّحْلَى : بخشش و عطا .
النُّحْلَان : مرادف ( النُّحْلَى ) است .
النُّحْلَة : باريكى و لاغرى ، - ج نُحَل : مرادف ( النِّحْلَة ) است .
النَّحْلَة
النَّحْلَة - ( ح ) : يك دانه زنبور عسل .
النِّحْلَة
النِّحْلَة - ج نِحَل : عطا و بخشيدن ، دادن مهريهء زن ، دعوى ، دين و مذهب .
نَحَمَ
نَحَمَ - - نَحْماً و نَحِيماً و نَحَمَاناً الرجُلُ : سينه صاف كرد ، - الأَسَدُ : شير غريد .
نَحَمْ : مرادف ( نَعَمْ ) است .
النَّحْمَة : سرفه .
نَحْنُ : ضمير متكلم مع الغير ( جمع ) است .
نَحْنَحَ
نَحْنَحَ - نَحْنَحَةً [ نحنح ] الرجُلُ : سينه صاف كرد ، - فُلاناً : او را به زشتى از خود دور كرد .
النَّحْو
النَّحْو - ج أَنْحاء [ نحو ] : جانب ، جهت ، راه و روش ؛ « عَلَى نحوٍ مَا » : بهر صورت ؛ « على هذا النّحو » : بدين رويه و روش ، مثل و مانند ، مقدار ؛ « عِلْمٌ النَّحْوِ » ج - أَنْحَاء و نُحُوّ : علم جمله شناسى و اعراب كلمات عربى .
نَحْوَ
نَحْوَ - [ نحو ] : ظرف است ، و از معانى آن ، طرف ، جهت ، نزديك ، مثلا .
النَّحُور : مرادف ( النّاحِر ) است .
النَّحْوِىّ
النَّحْوِىّ - ج نَحْوِيُّون [ نحو ] : دانشمند علم نحو ، نحوي .
النُّحْي
النُّحْي - ج أَنْحَاء و نِحَاء و نُحيّ [ نحي ] : مرادف ( النَّحْي ) است .
النَّحْي
النَّحْي - ج أَنْحَاه و نِحَاء و نُحِيّ : خيك روغن ، كوزه اى كه در آن شير ريزند و تكان دهند تا كرهء آن را بگيرند ، تيرى كه نوك آن پهن باشد .
النِّحْى
النِّحْى - ج أَنْحَاء و نِحَاء و نُحيّ : مرادف ( النَّحيْ ) است .
النَّحِيت
النَّحِيت - مص ، چيز تراشيده شده ، شتر لاغر ، ناله ، بيمارى اسهال ، چيز پست ، آنكه خود را داخل قومى درآورد ، - مِن الْحَوافِر : سم ستور كه اطراف آن ساييده شده باشد .
النُّحَيَّة
النُّحَيَّة - [ نحو ] : اسم مصغر از نَحْو ( علم نحو ) است .
النَّحِيَّة
النَّحِيَّة - [ نحي ] : قصد ، هدف .
النَّحِيتَة
النَّحِيتَة - [ نحت ] : طبيعت ، اسهال .
النَّحِيح
النَّحِيح - [ نحّ ] : مص ، بخيل و خسيس .
النَّحِير
النَّحِير - ج نَحْرَى و نُحَرَاء و نَحَائِر : مرادف ( المَنْحُور ) است .
النَّحِيرَة
النَّحِيرَة - ج نَحَائِر : مؤنث ( النَّحِير ) است ، اولين روز هر ماه قمرى ، آخرين شب ماه قمرى ، طبيعت .
النَّحِيز
النَّحِيز - « بَعِيرٌ نَحِيزٌ » : شتر كه دچار به بيمارى ( نُحاز ) سينه درد باشد .
النَّحِيزَة
النَّحِيزَة - ج نَحَائِز : طبيعت ، راه سخت و ناهموار از زمين .
النَّحِيض : لاغر و كم گوشت .
النَّحِيط : مرادف ( النَّحط ) است .
النَّحِيف
النَّحِيف - ج نُحَفَاء و نِحَاف : لاغر و باريك .
النَّحِيل
النَّحِيل - ج نَحْلَى : آنكه در اثر بيمارى لاغر