فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٩٠٠

نَجَدَ

بيرون آورند .

نَثَرَ

نَثَرَ - - نَثْراً و نِثَاراً : در سخن خود نثر آورد ، - الشيءَ : چيزى را افكند و پخش كرد ، - الدرّعَ عنه : زره از تن خود بر افكند - - نَثِيراً تِ الدابَّةَ : ستور عطسه زد .

نَثَّرَ

نَثَّرَ - تَنْثِيراً [ نثر ] الشيءَ : چيزى را بطور پراكنده انداخت و پخش كرد .

النَّثْر

النَّثْر - مص ، سخن يا گفتار كه بر خلاف شعر و يا نظم باشد .

النَّثِر

النَّثِر - شخص پرگو كه رازها را فاش كند .

النَّثْرَة

النَّثْرَة - اسم مرده از ( نَثَرَ ) است ، قطعه اى از نَثْر ، انتهاى سوراخ بينى و پشت آن ، عطسه ، زره گشاد كه به آسانى پوشيده شود ؛ - « نَثْرَةُ الأَسَدِ » : در علم ستاره شناسى نام دو ستاره است كه فاصلهء بين آن دو به اندازهء يك وجب است و در سطح آنها سفيدى همانند ابر وجود دارد . نام ديگر آن ( انْفُ الأسد ) است و يكى از منازل قمر است .

نَثَلَ

نَثَلَ - - نَثْلًا الفرسُ و كلُّ ذي حافر : اسب يا هر حيوان سمدار سرگين افكند ، - - نَثْلًا البئرَ : خاك چاه را بيرون كشيد ، - الكِنَانَةَ :

تيرهاى تيردان را بيرون آورد و پخش كرد ، - الجرابَ : مشك يا انبان را از آنچه داشت خالى كرد ، - الدّرعَ عنه : زره از تن خود بيرون آورد و آن را بر افكند ، - عَنْ فُلانٍ دِرْعَه :

زره را بر روى او افكند ، اللَّحْمَ فى القِدْرِ :

گوشت را ريز ريز كرد و در دريك افكند .

النَّثَل

النَّثَل - گودال كنده شده .

النَّثْلَة

النَّثْلَة - اسم مره از ( نَثَل ) است ، زره گشاد ، فرو رفتگى ميان لب بالا .

النَّثُور

النَّثُور - « رجُلٌ نَثُورٌ و امرأَةٌ نَثُورٌ » : مرد يا زنيكه فرزندان بسيار داشته باشند .

النَّثْوَة

النَّثْوَة - [ نثو ] : عيب جوئى از مردم .

النَّثِيثَة

النَّثِيثَة - [ نثّ ] : تراوش مشك يا خيك .

النَّثِير

النَّثِير - پخش و پراكنده .

النَّثِيل

النَّثِيل - سرگين حيوانات .

النَّثِيلَة

النَّثِيلَة - مرادف ( النُّثَالَة ) است ، گوشت پر ارزش .

نَجَّ

نَجَّ - - نَجّاً [ نجّ ] الشيءَ من فيه : چيزى را از دهان بيرون انداخت ، - - نجّاً و نجيجاً تِ ، القرحةُ : خونابهء زخم روان شد ، - الرّجُلُ :

شتاب كرد .

نَجَا

نَجَا - - نَجَاةً و نَجَاءً و نَجْواً و نَجَايَةً [ نجو ] من كذا :

رهايى يافت ، - نَجْواً فلاناً : او را نجات داد ، - الدّواءَ : دارو را نوشيد ، - الشجرةَ :

درخت را بريد ، - الصَّبيُّ : كودك مدفوع كرد ، - النَّجوُ من الْبَطن : مدفوع از معده خارج شد ، - نجواً و نجاً الْجِلدَ عَنِ الذَّبيحَة : پوست قربانى را سلاخى كرد و در آورد ، - نجاءً :

شتاب كرد و سبقت گرفت ، - نَجْواً و نجوَى الرَّجُلَ : او را به آنچه از رازها و احساسات كه در دلش بود خورسند كرد .

نَجَّى

نَجَّى - تَنْجِيَةً [ نجو ] الرجُلَ من كذا : او را نجات داد ، او را در زمين بلند رها كرد .

النَّجَا

النَّجَا - [ نجو ] : رهايى ، عصا ، چوب ، چوبهاى هودج ، پوست .

النَّجَاء

النَّجَاء - رهائى .

النَّجَائِب

النَّجَائِب - [ نجب ] : « نَجائِبُ الشيء » : خالص چيزى ، لبّ چيزى كه پوست آن كنده شده باشد .

النَّجَابَة

النَّجَابَة - مصدر ( نَجُبَ ) است .

النَّجَاة

النَّجَاة - [ نجو ] مص ، ؛ - ج نجاً : رهائى ، زمين بلند ، شاخهء درخت ، قارچ ، آز ، رشك .

النَّجَاح

النَّجَاح - مصدر است يا اسم است از ( نَجَحَ ) ؛ - « لَقِىَ نَجَاحاً : پيشرفت كرد .

النَّجَاحَة

النَّجَاحَة - صبر و شكيبائى .

النِّجَاد

النِّجَاد - حمايل شمشير .

النَّجَّاد

النَّجَّاد - لحاف دوز .

النِّجَادَة

النِّجَادَة - لحاف دوزى .

النُّجَار

النُّجَار - مرادف ( النِّجَار ) است .

النِّجَار

النِّجَار - اصل و نژاد ، حسب و نسب ، ريشه و تبار .

النَّجَارَى

النَّجَارَى - « إِبِلٌ نَجَارَى » : شتران تشنه .

النَّجَّار

النَّجَّار - درودگر ، نجّار .

النُّجَارَة

النُّجَارَة - آنچه كه به هنگام تراشيدن چوب از آن بر زمين ريزد ، خاك ارّه و تراشهء چوب .

النِّجَارَة

النِّجَارَة - درودگرى ، نجّارى .

النَّجَاز

النَّجَاز - مرادف ( النَّجْز ) است و به معناى بر آوردن نيازمندى است .

النِّجَاش

النِّجَاش - پوستى كه ميان دو پوست قرار ميدهند و آن را مىدوزند .

النَّجَّاش

النَّجَّاش - شكارگر .

النَّجَاشِي

النَّجَاشِي - لقب پادشاهان حبشه ( اتيوپى ) است .

النِّجَاشِي

النِّجَاشِي - مرادف ( النَّجاشى ) است .

النَّجَاشِيّ

النَّجَاشِيّ - مرادف ( النَّجاشي ) است ، آنكه شكار را براند تا به سوى شكارگر رود .

النِّجَاشِيّ

النِّجَاشِيّ - مرادف ( النَّجَاشِي ) است .

النِّجَاف

النِّجَاف - سر درب خانه ؛ - « نِجَاف الغارِ » :

سنگ مشرف بر دهانهء غار .

النَّجَّام

النَّجَّام - ستاره شناس .

النَّجَاوَة

النَّجَاوَة - [ نجو ] : زمين فراخ و پهن .

نَجَأَ

نَجَأَ - - نَجْأَ [ نجأَ ] ه : با چشم او را زد .

النَّجُوء

النَّجُوء - [ نجأ ] « رجُلُ نَجُؤُ العينِ » : آنكه چشم بد و ناپاك دارد ، آنكه بسيار چشم زخم زند .

النَّجِئ

النَّجِئ - [ نجأ ] « رجُلٌ نَجِئُ العينِ » : چشم زننده .

نَجَبَ

نَجَبَ - - نَجْباً الشجرةَ : پوست درخت را كند .

نَجُبَ

نَجُبَ - - نَجَابَةً الولدُ : داراى اصل و نسب بزرگى شد ، در نگرش و يا گفتار و يا كردار ستوده شد .

نَجَّبَ

نَجَّبَ - تَنْجِيباً [ نجب ] الشجرةَ : پوست درخت را كند .

النَّجْب

النَّجْب - بخشنده و سخاوتمند .

النَّجَب

النَّجَب - من الشجر ( ز ) : پوست درخت .

النُّجَبَة

النُّجَبَة - بخشنده و سخاوتمند .

نَجَحَ

نَجَحَ - - نَجْحاً و نُجْحاً و نَجَاحاً الأَمرُ : كار سهل و آسان شد ، - فلانٌ بحاجتِه : رفع نياز او شد ، - تْ حاجة فلان : نياز او بر آورده شد .

نَجَّحَ

نَجَّحَ - تَنْجِيحاً [ نجح ] ه : او را رستگار و ظفرمند ساخت .

النُّجْح

النُّجْح - مصدر است يا اسم است از ( نَجَحَ ) .

نَجَدَ

نَجَدَ - نَجْداً ه : او را يارى كرد ، بر او پيروز