فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٩٨

النَّتْحُ

فضيلت ، تير . اين كلمه مؤنث به كار برده مىشود ؛ - « نَبْلُ الدهرِ » حوادث زمان .

النُّبَل

النُّبَل - سنگهاى درشت و سنگريزه‌ها .

النَّبَل

النَّبَل - مردان با فضيلت و هوش . اين كلمه اسم جمع است ، سنگهاى درشت و سنگريزه‌ها ؛ - « رجُلٌ نَبَلٌ » : مردى شريف و كامل .

النُّبْلَة

النُّبْلَة - واحد ( النُّبَل ) است ؛ - ج نُبُلَات :

عطا و بخشش ، پاداش نيك و كيفر ، لقمهء كوچك ؛ - « نُبْلَةُ كلِّ شيءٍ » : بهترين هر چيزى .

النَّبْلَة

النَّبْلَة - واحدِ ( النَّبَل ) است ، - ج نَبْلَات :

مؤنث ( النبْل ) است ، - ج نِبَال و انْبَال و نُبْلان :

واحد ( النَّبْل ) است .

النَّبَلَة

النَّبَلَة - مردان زيرك و دانا و با فضيلت ، اين كلمه اسم جمع است .

نَبَه

نَبَه - - نَبَاهَةً : بزرگوار شد ، شهرت يافت و با كمال شد .

نَبه

نَبه - - نَبَاهَةً : مرادف ( نَبَه ) است ، - نَبْهاً للأمر : موضوع را دريافت و به آن پى برد ، - نَبْهاً من نومه : از خواب بيدار شد .

نَبُه

نَبُه - - نَبَاهَةً : مرادف ( نَبَه ) است .

نَبَّه

نَبَّه - تَنْبِيهاً [ نبه ] باسمه : او را هشدار داد و از تنبلى بيرون آورد ، - ه من نومِه : او را از خواب بيدار كرد ، - ه على أوالِى الأمر : وى را از امر آگاه ساخت .

النُّبْه

النُّبْه - هوش و زيركى .

النَّبَه

النَّبَه - مص ، با شهرت و معروف ، گم شده از غفلت ، شيء موجود ، - نُبَهاء : با هوش و زيرك و آراسته ، بزرگوار ؛ « رَجُلٌ نَبَه » : مردى بزرگوار ( اين كلمه براى مفرد و جمع يكسان به كار برده مىشود زيرا مصدر است ) .

النَّبِه

النَّبِه - ج نُبَهَاء : زيرك و با هوش ، بزرگوار .

النَّبْو

النَّبْو - [ نبو ] : بلندى و بلند مرتبگى .

النُّبُوءَة

النُّبُوءَة - [ نبأ ] : آگاهى دادن از غيب يا آينده و خبر دادن از خداوند متعال و آنچه كه متعلق به اوست ، پيامبرى يا پيغمبرى .

النَّبْوَة

النَّبْوَة - [ نبو ] : مص ، بلندى و برآمدگى زمين ؛ - « نَبْوَةُ الزّمان » : حوادث سخت و پيشامدهاى ناگوار روزگار .

النُّبُوَّة

النُّبُوَّة - [ نبو ] : مرادف ( النُّبُوءَة ) و به معناى پيغمبرى است .

النَّبُّوت

النَّبُّوت - ج نَبَابِيت [ نبت ] : شاخهء تازه روئيدهء درخت ، عصاى كلفت .

النُّبُوح

النُّبُوح - مص ، ناله و شيون مردم و سر و صداى سگهايشان ، اين كلمه جمع ( نَبْح ) است .

النَّبَوِيّ

النَّبَوِيّ - [ نبأ ] : منسوب به ( النبِيّ ) است .

النَّبِيّ

النَّبِيّ - ج أَنْبِيَاء و نَبِيُّون و أَنْبَاء و نُبَاء [ نبأ و نبو ] :

پيغمبر ، برانگيختهء خدا بسوى مردم ، آنكه از غيب و آينده با وحى از سوى خدا خبر دهد ، كلمهء ( النَّبِيّ ) نيز به معناى برآمدگى زمين مىباشد .

النَّبِيء

النَّبِيء - [ نبأ ] : جاى بلند و بر آمده ، راه روشن و آشكار ، آنكه از جايى به جاى ديگر رود ، - ج انْبِيَاء و نَبِيُّون و انْبَاء و نُباء :

پيغمبر .

النُّبَيِّئ

النُّبَيِّئ - [ نبأ ] : اسم مصغر از ( النبِيء ) است و به معناى خبر دهنده از خدا و غيب است .

النَّبِيئَة

النَّبِيئَة - ج نَبِيئَات [ نبأ ] : مؤنث ( النَّبِيء ) است .

النَّبِيت

النَّبِيت - فتنه انگيز و شرور .

النَّبِيتَة

النَّبِيتَة - ج نَبَائِت : خاك كه از چاه يا رودخانه برداشته شود ، راز ؛ - « نَبِيتَةُ السَّبْعِ » :

گوشتى كه جانور درنده براى موقع نياز خود دفن كند .

النَّبِيذ

النَّبِيذ - بچه دور افكنده شده و سر راهى ، - ج أنْبِذَة : شراب انگور يا خرما ، مطلق شراب است .

النَّبِيذَة

النَّبِيذَة - مؤنث ( النَّبِيذ ) براى كلمهء ( المَنْبُوذ ) است .

النُّبَيْر

النُّبَيْر - مرد هوشمند .

النَّبِيع

النَّبِيع - عرق .

النَّبِيغ

النَّبِيغ - ج نُبَغَاء : آنكه و الا و بزرگوار باشد .

النَّبِيقَة

النَّبِيقَة - ج نَبَائِقُ : گرهء انتهاى خوشهء انگور هنگاميكه بزرگ شود .

النَّبِيل

النَّبِيل - ج نِبَال : مرد پاكدامن و با فضيلت ، مرد تنومند .

النَّبِيلَة

النَّبِيلَة - ج نَبَائِل : مؤنث ( النّبيل ) است ؛ « فلانة نبيلةٌ بالحُسن » : فلانه دختر پاكدامن و پاك سرشت و با فضيلت است ، لاشه و مردار .

النَّبيه

النَّبيه - ج نُبَهَاء : زيرك و باهوش ، بزرگ و بزرگوار .

نَتَا

نَتَا - - نُتُوّاً [ نتو ] العُضْوُ : عضو ورم كرد .

النِّتَاج

النِّتَاج - نامى است كه بر بچه‌هاى جانوران و بهائم اطلاق مىشود .

النُّتَاف

النُّتَاف - آنچه كه موقع چيدن موى بر زمين ريخته مىشود .

النُّتَافَة

النُّتَافَة - مرادف ( النُّتَاف ) است .

النِّتَاق

النِّتَاق - قي و استفراغ . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

نَتَأَ

نَتَأَ - - نَتْأ و نُتُوءاً [ نتأ ] الشيءُ : چيز از جاى خود درآمد بدون آنكه جدا شود ، آن چيز برآمد و متورّم شد ، - تِ القرحةُ : زخم ورم كرد ، - الثَّدْيُ : پستان بر آمده شد ، - تِ الجاريةُ : دختر بالغ شد ، - على القوم : بدون اطلاع قبلى بر آنها آشكار شد .

النَّتْأَة

النَّتْأَة - [ نتأ ] : تپه و يا تَلّ .

نَتَجَ

نَتَجَ - - نَتْجاً الماخضَ من البهائم : از ستوران و دام تيمار دارى كرد تا زائيدند ، - الشّيءُ من الشّيء : چيزى از چيزى خارج شد و نشو نما يافت ، - الولدُ : فرزند رشد كرد و بزرگ شد ، - نَتَاجاً تِ البهيمةُ ولداً : ستور بچه زائيد .

نُتِجَ

نُتِجَ - نَتاجاً تِ البهيمةُ ولداً : ستور بچه زائيد ، - الولدُ : بچه به دنيا آمد ، - القومُ : ستوران و دام آنها زائيدند .

نَتَّجَ

نَتَّجَ - تَنْتِيجاً [ نتج ] : به معناى ( نَتَجَ ) است و اين تشديد براى تكثير است ، و در زبان متداول به معناى از كسب و كار خود مزد گرفت مىباشد .

نَتَحَ

نَتَحَ - - نَتْحاً و نُتُوحاً العَرَقُ : عرق از بدن خارج شد ، - ه الحرُّ : گرما او را به عرق انداخت ، - الدّسمُ من الإِناء : چربى از ظرف تراوش كرد .

النَّتْحُ

النَّتْحُ - مص ، عرق .