فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٩٦

النَّبْسَاء

؛ - « عامِلٌ ناهِضٌ » : كارگر قاطع در كار خود .

النَّاهِضَة

النَّاهِضَة - ج نَوَاهِض : مؤنث ( النّاهِض ) است ؛ - « ناهِضَةُ الرجُلِ » : برادران پدرى مرد و خدمتگزاران او كه از وى حمايت و پشتيبانى كنند .

النَّبَاوَة

النَّبَاوَة - [ نبو ] : آن قسمت از زمين كه بلند و مرتفع باشد .

نَبَأَ

نَبَأَ - - نَبْأً [ نبأ ] : آهسته آواز داد ، - نَبْأً و نُبُؤْءً الشيءُ : بر آمده و آشكار شد ، - على الْقَوم : بر آن قوم حمله كرد ، - الشّيءُ : آسيب رسانيد و فاصله گرفت ، - مِنْ أرضٍ إلى أرضٍ :

از سرزمينى به سرزمين ديگر رفت .

نَبَّأَ

نَبَّأَ - تَنْبِئَةً و تَنْبِيئاً [ نبأ ] فلاناً الخبرَ و بالخبر : او را از امرى آگاه كرد ، - « نَبَّأْتُ زيداً عمراً خارجاً » به زيد اطلاع دادم كه عمرو بيرون است .

النَّبَأ

النَّبَأ - ج أنْبَاء [ نبأ ] : خبر ، - « وكالةُ الأَنْبَاء » و « مَكْتَبُ الأَنْباء » : دفتر خبرگزارى ، خبرنگارى .

النَّبْأَة

النَّبْأَة - [ نبأ ] : آواز آهسته و مخفى ، صداى سگ .

نَبَّبَ

نَبَّبَ - تَنْبِيباً [ نبّ ] النباتُ : گياه شاخه در آورد .

نَبَتَ

نَبَتَ - - نَبْتاً و نَبَاتاً المكانُ : زمين پر از گياه شد ، - البَقْلُ : دانه سبز شد و روئيد ، - نبتَةٌ و نَبَاتاً الإِنْسَانُ : انسان به حد كمال و مردى رسيد ، - نبتاً البِئرَ : چاه را كند و از آن خاكبردارى كرد ، - الترابَ : خاك از چاه و مانند آن بيرون كشيد ، - فلانٌ : خشمگين شد ، - عن السرِّ او الأمرِ : پيرامون امرى يا رازى بحث كرد .

نَبَّتَ

نَبَّتَ - تَنْبِيتاً [ نبت ] الشجرَ : درخت را كاشت ، - الحبَّ : دانه را كاشت ، - الصبِيّ كودك را تربيت كرد .

النَّبْت

النَّبْت - مص ، - ج نُبُوت : گياه .

النَّبَت

النَّبَت - ج أَنْبَات : أثر .

النَّبَّة

النَّبَّة - [ نبّ ] : اسم مرّة از ( نَبَّ ) است ، بوى بد .

النبْتَة

النبْتَة - واحد ( النبت ) است .

نَبَجَ

نَبَجَ - - نَبِيجاً : بلند آواز و بد زبان بود ، - - نَبْجاً تِ القَبَجَةُ : كبك از لانهء خود بيرون آمد .

النَّبْجَة

النَّبْجَة - زمين بلند ، پشته .

نَبَحَ

نَبَحَ - - نَبْحاً و نُبُوحاً و نَبِيحاً و نُبَاحاً و نِبَاحاً و تَنْبَاحاً الكلبُ : سگ عوعو كرد ؛ - « نبحه الكلبُ و نَبَحَ عليه » سگ بر او پارس كرد و او نيز بر او نهيب داد . كلمهء ( النُّباح ) ويژه صداى سگ است و گاهى براى غير آن نيز به كار ميرود مانند آهو و بز كوهى ، - الشّاعرُ : شاعر هجو كرد ، - - نُباحا الهُدْهُدُ : پرندهء شانه بسر مُسن و صدايش كلفت شد .

النَّبْحَاء

النَّبْحَاء - « ظَبْيَةٌ نَبْحاء » : آهويى كه همواره صدا در مىآورد .

نَبَخَ

نَبَخَ - - نُبُوخاً العجينُ : خمير جا افتاد و پف كرد .

النَّبْخ

النَّبْخ - تاول زدن دست از كار بسيار ، آثار سوختگى در بدن انسان .

النَّبَخ

النَّبَخ - مرادف ( النَّبْخ ) است .

النَّبْخَاء

النَّبْخَاء - « الأرْضُ النَّبْخاء » ج نَبَاخَى : سرزمين بلند ، سرزمين نرم .

النَّبْخَة

النَّبْخَة - پاپيروس كه در وسط لوحه‌هاى كشتى گذارند ، كبريت .

النَّبَخَة

النَّبَخَة - مرادف ( النَّبْخَة ) است .

نَبَذَ

نَبَذَ - - نَبْذاً الشيءَ : آن چيز را به علت عدم استفاده و بىارزش بودن بدور انداخت ؛ « نَبَذَه نَبْذَ النواةِ » : آن را مانند هستهء خرما بدور افكند ، - الأَمْرَ : كار را اهمال كرد ، - العهدَ : پيمان را شكست ، - النَّبِيذَ :

شراب درست كرد ، - العنبُ او التمرُ : انگور يا خرما شراب شد .

نَبَّذَ

نَبَّذَ - تَنْبِيذاً [ نبذ ] النَّبيذَ : شراب ساخت ، - العنبُ أو التّمرُ : انگور يا خرما شراب شد ، - الشيءَ : آن چيز را بدور انداخت .

النَّبْذ

النَّبْذ - مصدر است ، - ج انْبَاذ : چيز اندك و كم .

النُّبْذَة

النُّبْذَة - ج نُبَذ : مرادف ( النَّبْذَة ) است .

النَّبْذَة

النَّبْذَة - ج نُبَذ : ناحيه ، جهت ، پاره اى از چيزى بطور جداگانه مانند جزئى از كتاب .

نَبَرَ

نَبَرَ - نَبْراً الغُلامُ : نوجوان به حد كمال رسيد ، - المُغَنِّي : آواز خوان صدايش را پس از آهستگى رسا نمود ، - الرجُلَ : او را زجر نمود و از خود دور كرد ، - ه بلسانِه : نام او را به زشتى برد و دشنام داد ، - الرمَح عنه : نيزه را بسرعت از ميان برداشت ، - الشيءَ : آن چيز را بلند كرد ، - الحرفَ : بر روى حرف علامت همزه گذاشت .

النَّبْر

النَّبْر - مصدر است ، آنكه پر رو و بيحيا باشد .

النَّبْر

النَّبْر - ج نِبَار و أَنْبَار : انبار كالاى تجارتى ، بسيار كوتاه ، پست ، نوع مگس كه به ( خرمگس ) معروف است .

النَّبْرَاس

النَّبْرَاس - ج نَبَارِيس [ نبرس ] : چراغ ، سر نيزه ، مرد دلاور و جسور ، شير درنده ؛ « اتّخَذَ منه نِبْراساً » : او را پيشوا و نمونه دانست .

النُّبَرة

النُّبَرة - ج نُبر : لقمه بزرگ .

النَّبْرَة

النَّبْرَة - اسم مرّه از ( نَبَرَ ) است ، همزه ، فرو رفتگى در لب ، ورم بدن ، هر چيز بلندى ، بلند كردن صدا پس از آنكه آرام بود ، فرياد ناشى از ترس .

النِّبْرِيج

النِّبْرِيج - نى قليان .

النَّبْرِيس

النَّبْرِيس - [ نبرس ] : ماهر و زيرك .

نَبَزَ

نَبَزَ - - نَبْزاً ه : او را عيب كرد ، - ه بكذا : او را به بدى لقب داد .

نَبَّزَ

نَبَّزَ - تَنْبيزاً [ نبز ] ه : مرادف ( نَبَزَه ) است .

النَّبَز

النَّبَز - ج أَنْبَاز : لقب .

النَّبِز

النَّبِز - مرد فرومايه در حسب و نسب و يا خلق و خوى .

النُّبْزَة

النُّبْزَة - آنكه مرد مرا بسيار لقب دهد .

نَبَسَ

نَبَسَ - نَبْساً و نُبْسَةً بالمجلس : حرف را با درنگ و نفى بيان كرد ؛ ما نَبَسَ بكلمةٍ « هيچ سخن نگفت ، - السرَّ : راز را پنهان كرد ، - الرَّجُلُ : با شتاب حركت كرد .

نَبَّس

نَبَّس - تَنْبِيساً [ نبس ] بالمجلس : سخن گفت ، ، - السّر : راز را پنهان كرد .

النبُس

النبُس - سخنگويان ، كسانى كه در بر آوردن نيازهايشان شتاب كنند .

النَّبْسَاء

النَّبْسَاء - مؤنّث ( الأَنْبَس ) است .