فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٩٤

النَّأْي

هدف خود رسيد ، - ه مطلوبَه : او را بخواسته اش رسانيد ، - ني من فلانٍ معروفٌ :

از او به من نيكى رسيد ، - من عِرْضِ فلانٍ : به او دشنام و ناسزا گفت .

النَّال

النَّال - [ نول ] : عطا و بخشش ؛ « رجُلٌ نالٌ » : مرد بخشنده و كريم .

نامَ

نامَ - نَوْماً و نِيَاماً [ نوم ] : خوابيد ، چرُت زد ، مرد ، - تِ السُّوقُ : بازار كساد شد ، - الثّوبُ :

جامه كهنه و فرسوده شد ، - تِ الريحُ : وزش باد آرام شد ، - تِ النّار : آتش خاموش و سرد شد ، - البحرُ : موج دريا آرام شد ، - العِرْقُ :

نبض حركت نكرد ، - الرجُلُ : بدرگاه خدا نيايش و فروتنى كرد ، - اليه : به او اطمينان و اعتماد كرد ، عن حاجتِه : از نياز خود غافل شد و بدان توجهى ننمود ، - نوماً ه : زودتر از او بخواب رفت .

النَّامّ

النَّامّ - ج نُمَّام [ نمّ ] : فا .

النامَّة

النامَّة - مؤنث ( النّامّ ) است ، حركت ، نيروى حسّ زندگى نفس ؛ « اسْكَتَ الله نامَّتَه » : خدا خدا او را نابود كند .

نامَسَ

نامَسَ - مُنَامَسَةً [ نمس ] فلاناً : او را خورسند كرد ، - الصّائدُ : شكارچى داخل كمينگاه شد .

النَّامِلِ

النَّامِلِ - فا ، سخن چين .

النَّامِلَة

النَّامِلَة - مؤنث ( النامل ) است ، رهگذران .

النّامِرَة

النّامِرَة - تله يا چنگكى كه در آن گوشت نهند و با آن گرگ شكار كنند .

النَّامُور

النَّامُور - خون .

النَّامُورَة

النَّامُورَة - مرادف ( النَّامِرَة ) است .

النَّاهِق

النَّاهِق - فا ؛ « ناهِق الحمارِ » : جاى بر آمدن عرعر از گلوى خر .

النَّاهِقَانِ

النَّاهِقَانِ - ( ع ا ) : دو استخوان بر آمده در صورت سمداران كه اشك از آنها مىگذرد .

النَّاهِقَة

النَّاهِقَة - واحد ( نواهق ) خر .

النَّاهِك

النَّاهِك - فا ، آنكه در هر چيزى مبالغه و زياده روى كند .

النَّاهِل

النَّاهِل - ج نَهَل و نُهُل و نُهُول و نَهَلَة و نَهْلَى و نِهَال :

فا ، سيراب ، تشنه .

النَّاهِلَة

النَّاهِلَة - ج نِهَال و نَوَاهِل : مؤنث ( الناهِل ) است ، دام و ستوران آمد و شد كننده بر سر آب .

النَّاهِمِ

النَّاهِمِ - فا ، فرياد كننده .

النَّاهُور

النَّاهُور - [ نهر ] : ابر .

النَّاهِي

النَّاهِي - ج نُهَاة [ نهي ] : فا ، آنكه سير و سيراب باشد ؛ « ناهِيكَ بِزَيْدٍ فارساً » در مقام تعجب و بزرگداشت كسى است كه وجود او تو را از ديگران بىنياز مىكند ؛ « هذا رَجُلٌ ناهِيك من رَجُل » : در مقام ستايش و تعجب است از مردى كه تو را از طلب كردن ديگرى كفايت مىكند . و همچنين در « هذِه امرأةٌ ناهيتُكَ من امرأةٍ » كه در مقام ستايش و تعجب از زنى است كه تو را از طلب ديگرى بسنده باشد .

النَّاهِيَة

النَّاهِيَة - ج نَوَاه [ نهي ] : مؤنث ( النَّاهِى ) است ؛ « فلانٌ مالَه ناهِيَةٌ » : فلانى فاقد خردى است كه او را از پليدى و زشتى باز دارد .

ناوَى

ناوَى - مُنَاوَاةً [ نوي ] ه : با او دشمنى كرد .

ناوَأَ

ناوَأَ - مُنَاوَأَةً و نِوَاءَ [ نوأ ] ه : با او مخالفت كرد و بر او فخر فروشى نمود ، با او دشمنى كرد .

ناوَبَ

ناوَبَ - مُنَاوَبَةً [ نوب ] ه : با او مشاركت نمود و با هم متناوبا كارى را دنبال نموده و انجام دادند .

ناوَحَ

ناوَحَ - مُنَاوَحَةً [ نوح ] ه : با او روبرو شد .

ناوَرَ

ناوَرَ - مُنَاوَرَةً [ نور ] ه : به او ناسزا گفت .

ناوَشَ

ناوَشَ - مُنَاوَشَةً [ نوش ] فلانٌ الشيءَ : آن چيز را درهم برهم كرد ؛ « ناوشوُهُم في القِتال » : دو طرف در جنگ با هم روبرو شدند .

ناوَصَ

ناوَصَ - مُنَاوَصَةً [ نوص ] ه : مرادف ( ناوَشَ ) است .

النَّاوَق

النَّاوَق - ج نَاوَقَات [ نوق ] : ني يا چوبى سوراخ كه از ميان آن آب روان شود .

( اين كلمه فارسى است ) .

ناوَلَ

ناوَلَ - مُنَاوَلَةً [ نول ] ه الشيءَ : چيز را به او داد و يا دست دراز كرد و آن چيز را به او داد .

النَّاوْلُون

النَّاوْلُون - كرايه كشتى ، اجرت حمل و نقل در كشتى - اين كلمه يونانى است .

ناوَمَ

ناوَمَ - مُنَاوَمَةً [ نوم ] ه : در خوابيدن بر او پيشى گرفت .

النَّاوِي

النَّاوِي - [ نوي ] : فا ، آنكه در جابجا شدن شتاب كند ، كوهان ماده شتر .

النَّاي

النَّاي - ج نَايَات [ نأي ] ( مو ) : ني لبك كه از ابزار موسيقى مىباشد .

( اين كلمه فارسى است )

نَأَى

نَأَى - - نَأْياً [ نأي ] فلاناً و عن فلانٍ : از او دور شد ، - النُّويَ للخيمة : اطراف چادر را جويى كند كه در آن آب باران ريخته شود و به خيمه زيانى نرسد .

النُّؤَى

النُّؤَى - ج آنَاء و أَنْآء و نُئِيّ و نِئِيّ [ نأي ] : ترسو و جبان .

نَأَرَ

نَأَرَ - - نَأْراً [ نأر ] تْ نائرةٌ في الناس : در ميان مردم فتنه و آشوب بر پا شد .

النأْزَجِيل

النأْزَجِيل - ( ن ) : نارگيل .

النَّأْطَل

النَّأْطَل - ج نَيَاطِل [ نطل ] : كوزه اى كه با آن مىيا شير و جز آن را پيمانه كنند .

نَأَلَ

نَأَلَ - - نَأْلًا و نَئِيلًا و نَأَلَاناً [ نأل ] الرجُلُ : راه رفت و سر خود را به طرف بالا حركت داد مانند كسى كه ميدود و بر پشت خود بار حمل مىكند ، - الفرسُ : اسب در راه رفتن تكان خورد ، - فلاناً : بر او حسد ورزيد .

نَأَمَ

نَأَمَ - - نَئِيماً [ نأم ] : آهسته ناليد ، - تِ القَوسُ و الأَسدُ و الظبيُ : كمان يا شير يا آهو صداى آهسته در دادند .

النأْمَة

النأْمَة - [ نأم ] : اسم مره از ( نَأَمَ ) است ، نغمه و صدا ، آواز .

النَّأْنَاء

النَّأْنَاء - [ نأنأ ] : ناتوان و ترسو .

نَأْنَأَ

نَأْنَأَ - نَأْنَأَةً [ نأنأ ] عن الأَمر : از آن كار سست و ناتوان شد ، - فِى الرَّأي : در انديشه و كار خود ناتوان شد ، - فلاناً : او را از آنچه ميخواست بازداشت .

النَّأْنَأ

النَّأْنَأ - [ نأنأ ] : ناتوان و ترسو .

النُّؤْنُؤ

النُّؤْنُؤ - [ نأنأ ] : ناتوان و ترسو .

النَّؤُور

النَّؤُور - ج نُورٌ ، و الأَصل نُوُرٌ [ نور ] : دودى كه از چربى بر آيد ، مرادف ( النَّوُور ) است .

النَّؤُول

النَّؤُول - [ نأل ] : اسبى كه در راه رفتن تكان مىخورد .

النَّؤُوم

النَّؤُوم - [ نوم ] : آنكه بسيار ميخوابد .

النَّأْي

النَّأْي - ج آنَاء و أَنْآء و نُئِيّ و نِئِيّ

: