فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٧٤

المَنْهُوب

باشد اعم از قول يا فعل ؛ متضاد اين كلمه ( المَعْرُوف ) است .

المُنَكَّر

المُنَكَّر - [ نكر ] عند النحاة : در علم نحو بر خلاف ( المعرّف ) است ، نكره .

المُنَكِّس

المُنَكِّس - [ نكس ] : فا ، اسبى كه در اثر ناتوانى هنگام راه رفتن سر خود را بلند نكند ، اسبى كه در راه رفتن بساير اسبان نرسد .

المِنْكَش

المِنْكَش - [ نكش ] : مرد كاوشگر در امور .

المُنْكَع

المُنْكَع - [ نكع ] : آنكه در راه رفتن به پشت سر خود نگاه كند ؛ « انْفٌ مُنْكَعٌ » : بينى پهن .

المَنْكَل

المَنْكَل - [ نكل ] : آنچه كه با آن ديگران را شكنجه كنند .

المِنْكَل

المِنْكَل - [ نكل ] : ابزار و آلات شكنجه .

المَنْكُوب

المَنْكُوب - [ نكب ] : مفع ، بلا كشيده و رنج ديده ، آنكه سنگ بر پاى او خورده و آسيب رسانيده باشد .

المَنْكُوث

المَنْكُوث - [ نكث ] : مفع ، كسى كه از ناحيهء سرزمين خورده باشد .

المَنْكُود

المَنْكُود - [ نكد ] : « رجُلٌ مَنْكُودٌ » : آنكه با اصرار او را سؤال پيچ كنند ؛ « عَطَاءٌ مَنْكُودٌ » :

عطاى كم .

المَنْكُور

المَنْكُور - ج مَنَاكِير [ نكر ] : مفع ، مجهول و ناشناس .

المَنْكُوس

المَنْكُوس - [ نكس ] : مفع ، آنكه بيماريش دوباره برگشته باشد .

المَنْكُوسَة

المَنْكُوسَة - [ نكس ] : مؤنث ( الْمنكوس ) است ؛ « قوسٌ مَنْكُوسَةٌ » : كماني كه پايهء آن را بر شاخهء درخت گذارده باشند .

المَنْكُوش

المَنْكُوش - [ نكش ] : مفع ؛ « سَفَطٌ مَنْكُوشٌ » :

سبد خالى .

المَنْكُوف

المَنْكُوف - [ نكف ] : مفع ، آنكه غدهء بنا گوشش درد كند .

المَنْكِيّ

المَنْكِيّ - [ نكي ] : « عَدُوٌّ مَنْكِيّ » : دشمنى كه با كشته شدن يا زخمى شدن مغلوب و مقهور شده باشد .

المِنْماص

المِنْماص - [ نمص ] : مرادف ( المِنقاش ) و به معناى موچين مىباشد .

المُنَمَّر

المُنَمَّر - [ نمر ] : مفع ، اسم مفعول است ؛ « طَيْرٌ مُنَمَّرٌ » : پرنده اى كه برنگ سياه و سفيد باشد .

المِنْمَص

المِنْمَص - [ نمص ] : مرادف ( المِنْقاش ) است .

المُنَمَّق

المُنَمَّق - [ نمق ] : مفع ؛ « ثوبٌ مُنَمَّقٌ » : جامهء زيبا و با نقش و نگار ؛ « مكانٌ مُنَمَّقٌ » : جاى آراسته و زينت داده شده .

المُنَمِّق

المُنَمِّق - [ نمق ] : آنكه حرفه اش آراستن و تزيين باشد ، دكورساز .

المُنْمَل

المُنْمَل - [ نمل ] : نامه و نگارش ، نوشته اى كه خطهاى آن بهم نزديك باشد .

المُنْمِل

المُنْمِل - [ نمل ] : سخن چين .

المِنْمَل

المِنْمَل - [ نمل ] : مرادف ( المُنْمِل ) است .

المُنَمَّل

المُنَمَّل - [ نمل ] : مرادف ( المُنْمَل ) است .

المُنَمَّلَة

المُنَمَّلَة - [ نمل ] من النساءِ : زنى كه در جاى خود بند نشود و قرار نگيرد .

المُنَمْنَم

المُنَمْنَم - [ نمنم ] : كتابى كه آراسته با مينياتور باشد ، و در زبان متداول بر آنچه كه نقش و نگارى زيبا و كوچك داشته باشد اطلاق مىشود ؛ « ثوبٌ مُنَمْنَم » : جامهء نقاشى شده ؛ « نبتٌ مُنَمْنَم » : گياه انبوه و در هم پيچيده ؛ « كتابٌ مُنَمْنَم » : كتاب پر نقش و نگار ؛ « وَجْه مُنَمْنَمٌ » : در زبان متداول به معناى آنكه اندام متناسب و زيبا داشته باشد .

المُنَمْنِم

المُنَمْنِم - [ نمنم ] : مينياتوريست ، نقاش و تابلو ساز .

المُنَمْنَمَة

المُنَمْنَمَة - [ نمنم ] : « ناقةٌ مُنَمْنَمَةٌ » : ماده شتر چاق كه اندام آن در هم پيچيده باشد ، « جاريةٌ مُنَمْنَمَةٌ » : در زبان متداول به معناى زن زيبا اندام .

المُنَمْنِمَة

المُنَمْنِمَة - [ نمنم ] ( ف ج ) : عكس دقيق و زيبائى كه در يك صفحه يا بعضى از صفحات كتابى خطى نقاشى شده باشد .

المَنْمُول

المَنْمُول - [ نمل ] : زبان ؛ « طَعَامٌ مَنْمُولٌ » :

غذائى كه در آن مورچه افتاده و سرايت كرده باشد .

مَنَّنَ

مَنَّنَ - تَمْنِيناً [ منّ ] فلانٌ فلاناً : آنچه از خوبيها كه انجام داده بود براى او برشمرد ؛ - الشَّجَرُ : شيره بر درخت در آمد .

المَنْهَاة

المَنْهَاة - [ نهي ] : پايان ، خرد ، انگيزه اى كه باعث دورى از گناه مىشود ؛ « رَجُلٌ مَنْهَاةٌ » : مرد خردمند و نيكو رأى .

المِنْهَاج

المِنْهَاج - ج مَنَاهِج [ نهج ] : مرادف ( المَنْهَج ) است و به معناى راه روشن و آشكار مىباشد .

المِنْهَال

المِنْهَال - [ نهل ] : ريگ توده اى بلند كه نتوان آن را از ريختن باز داشت ، گور ، مرد بسيار بخشنده ، نهايت سخاوتمندى و بخشش .

المِنْهَب

المِنْهَب - [ نهب ] : اسب برنده در تندروى .

المُنْهَتِك

المُنْهَتِك - [ هتك ] : فا ؛ « رَجُلٌ مُنْهَتِكٌ » :

مردى كه در آبروريزى خود بىپروا باشد .

المُنْهَج

المُنْهَج - [ نهج ] : جامه اى كه زود كهنه شده باشد .

المَنْهَج

المَنْهَج - ج مَنَاهِج [ نهج ] : راه روشن و شناخته شده « مَنْهجُ التّعليمِ أو الدّروس » : برنامهء آموزشى يا برنامهء درسى .

المِنْهَج

المِنْهَج - ج مَنَاهج [ نهج ] : مرادف ( المَنْهَج ) است .

المَنْهَر

المَنْهَر - [ نهر ] : موضعى در رودخانه كه فشار آب آن را گود كرده باشد ، سوراخى در ديوار محكم كه از آن آب جارى مىشود .

المَنْهَرَة

المَنْهَرَة - [ نهر ] : جاى ريختن زباله و اشغال در خارج از خانه‌ها .

المُنْهَرِت

المُنْهَرِت - [ هرت ] « أسدٌ مُنْهَرِتُ الشَّدْقِ » :

شيرى كه دهان آن فراخ و بزرگ باشد .

المُنْهَز

المُنْهَز - [ نهز ] من البئْر : لبه و اطراف چاه كه نمايان باشد .

المَنْهَس

المَنْهَس - [ نهس ] : شير و يا گرگ ، جائى كه در آن چيزى گرفته و خورده مىشود .

المِنْهَس

المِنْهَس - [ نهس ] : بسيار گيرنده و خورنده ، شير درنده .

المَنْهَكَة

المَنْهَكَة - [ نهك ] : آنچه كه باعث خستگى و فرسودگى شود .

المَنْهَل

المَنْهَل - ج مَنَاهِل [ نهل ] : آبشخور ، جاى نوشيدن آب در راه ، آب نوشيدن .

المَنْهُوب

المَنْهُوب - : مفع ، خواهش فورى .