فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٥٥

المَكَظَّة

المَكْدَم

المَكْدَم - [ كدم ] : جاى نشان و اثر .

المُكَدَّم

المُكَدَّم - [ كدم ] : بسيار گزيده شده ؛ « رجلٌ مُكَدَّمٌ » : مردى كه ناخدا گاه به جنگ افتد و زخمى شود .

المَكْدُود

المَكْدُود - [ كدّ ] : مفع ، مغلوب .

المَكْدُودَة

المَكْدُودَة - [ كدّ ] : « أَرضٌ مَكْدُودَةٌ » : زمين سُم كوب شده .

المَكْذَبان

المَكْذَبان - [ كذب ] : بسيار دروغگو .

المَكْذَبَانَة

المَكْذَبَانَة - [ كذب ] : بسيار دروغگو .

المَكْذُبَة

المَكْذُبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : مرادف ( المَكْذَبَة ) است .

المَكْذَبَة

المَكْذَبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : دروغ .

( المَكْذَبَة ) است .

المَكْذَبَة

المَكْذَبَة - ج مَكَاذِب [ كذب ] : دروغ .

المَكْذُوب

المَكْذُوب - ج مَكَاذِيب [ كذب ] : دروغ .

المَكْذُوبَة

المَكْذُوبَة - ج مَكَاذِيب [ كذب ] : دروغ .

مَكَرَ

مَكَرَ - - مَكْراً الرجُلَ أو به : او را فريب داد ، - اللَّه فلاناً : خداوند او را با مكرى كه داشت كيفر داد ، - الثّوبَ : جامه را رنگين كرد ، - ه : او را خضاب كرد ، - الأَرضَ :

زمين را آبيارى كرد .

مَكِرَ

مَكِرَ - - مَكْراً : سرخ شد .

مَكَّرَ

مَكَّرَ - تَمْكِيراً [ مكر ] : دانه و غلات را جمع آورى و احتكار كرد .

المَكْر

المَكْر - مصدر است ، فريب ، كيفرِ خدعه و فريب دادن .

المَكَرّ

المَكَرّ - [ كرّ ] : جاى حمله در جنگ .

المِكَرّ

المِكَرّ - [ كرّ ] : آنكه در جنگ بسيار حمله كند ؛ « فرسٌ مِكَرٌّ مِفَرٌّ » : اسب مطيع و منقاد كه هر گاه سواره اش بخواهد حمله كند حمله كند و اگر بخواهد فرار كند او را فرارى دهد .

المُكْرَب

المُكْرَب - [ كرب ] : ريسمان محكم ، بناى استوار ، - مِنَ الْمَفَاصِل : مفصل سخت و محكم ؛ « حافِرٌ مُكْرَبٌ » : سم سخت و استوار .

المَكْرَة

المَكْرَة - ج مَكْر و مُكُور : اسم مره از ( مَكَرَ ) است ، تدبير و چاره جوئى در جنگ ، آبيارى كشت ، گياهى كه داراى برگ است ولى گل نمىدهد .

المُكَرْدَس

المُكَرْدَس - [ كردس ] : مرد ترنجيده اندام .

المُكْرَس

المُكْرَس - [ كرس ] : مفع ، - من الْقَلائِد :

گردن بندى كه مرواريد و مهره‌هاى آن در دو ريسمان از هم جدا باشد .

المُكَرَّس

المُكَرَّس - [ كرس ] : مفع ، - من القلائد :

مرادف ( المُكْرَس ) است .

المُكَرَّشَة

المُكَرَّشَة - [ كرش ] : غذائى كه از گوشت و غيره در شكنبه تهيه مىشود .

المُكْرَع

المُكْرَع - [ كرع ] : « فرسٌ مُكْرَعُ القوائِم » :

اسبى كه داراى پاى استوار است .

المَكْرَع

المَكْرَع - ج مَكَارع [ كرع ] : آبشخور ستوران .

المُكْرَعَة

المُكْرَعَة - [ كرع ] : من النخيل و غيرِه : درخت خرما و جز آن كه در آب كاشته شده باشد .

المَكْرُم

المَكْرُم - [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار .

المَكْرَم

المَكْرَم - ج مكارم [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار .

المَكْرَمَة

المَكْرَمَة - ج مَكارِم [ كرم ] : مرد بزرگوار و كريم ؛ « ارضٌ مَكْرَمَةٌ لِلنبَات » : زمين خوب و قابل كشت .

المُكَرَّم

المُكَرَّم - [ كرم ] : مفع ، مرد كريم و بخشنده براى همهء مردم .

المَكْرُمَة

المَكْرُمَة - [ كرم ] : مرد كريم و بزرگوار ، كرم و بخشش ؛ « فعل الخير مَكْرُمَةٌ » : كار خير باعث كرم و تجليل و بزرگوارى است .

المَكْرَه

المَكْرَه - ج مَكَارِه [ كره ] : مكروه و بد .

المَكْرُهَة

المَكْرُهَة - ج مَكَارِه [ كره ] : مرادف ( المَكْرَهَة ) است .

المَكْرَهَة

المَكْرَهَة - ج مَكَارِه [ كره ] : آنچه كه انسان از آن كراهت دارد و بر او سخت باشد .

المَكْرُوب

المَكْرُوب - [ كرب ] : اندوهگين .

المِكْرُوب

المِكْرُوب - ( طب ) : ميكرب كه باعث انتقال بيمارى از بيماران به ديگران مىشود .

المِكْرُوسْكوب

المِكْرُوسْكوب - مكروسكوپ . - ( اين كلمه يونانى است و عربى آن ( الْمُجْهِر ) است .

المَكْرُوه

المَكْرُوه - [ كره ] : مفع ، شر ، ناپسنديده .

المَكْرُوهَة

المَكْرُوهَة - [ كره ] : سختى و بلا .

المَكْزُوز

المَكْزُوز - [ كزّ ] : آنكه خدا او را به بيمارى گزاز دچار كند .

مَكَسَ

مَكَسَ - - مَكْساً : حق گمركى را گرفت ، - فِى الْبَيْع : در معامله چانه زد و بها را كم نمود ، - ه : به او ستم كرد .

مُكِسَ

مُكِسَ - الرجُلُ : در فروش و معامله بهايش كم شد .

المَكْس

المَكْس - مص ، - ج مُكُوس : ماليات بر درآمد ، حقوق گمركى و يا عوارض فروش و يا وارد كردن كالا .

المِكْسَال

المِكْسَال - [ كسل ] : تنبل ( اين كلمه براى مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) .

المَكْسَب

المَكْسَب - ج مَكَاسِب [ كسب ] : در آمد ، عايدات فروش .

المَكْسِب

المَكْسِب - ج مَكَاسِب [ كسب ] : مرادف ( المَكْسَب ) است .

المَكْسِبَة

المَكْسِبَة - ج مَكَاسِب [ كسب ] : مرادف ( المَكْسَب ) است .

المِكْسَحَة

المِكْسَحَة - [ كسح ] : جاروب .

المَكْسِر

المَكْسِر - ج مَكَاسِر [ كسر ] : جاى شكستن چيزى ، باطن و نهاد ؛ « مَكْسِرُ الشجرةِ » : بيخ درخت يا تنهء درخت كه شاخه‌ها را از آن مىبرند .

المُكَسَّر

المُكَسَّر - [ كسر ] : مفع ، دره اى كه در پيچ و خم آن آب روان باشد ؛ « الجمع المُكَسَّر » :

جمعى است كه بناى مفرد آن شكسته مىشود مانند ( رَجُلٌ ) كه جمع آن ( رِجَال ) است .

المَكْسَلَة

المَكْسَلَة - [ كسل ] : آنچه كه باعث كسالت و تنبلى شود .

المَكْسُور

المَكْسُور - [ كسر ] : مفع ؛ « صوتٌ مَكْسُور » :

صداى نرم و نازك .

المُكَشْكَش

المُكَشْكَش - [ كشكش ] : « ثوبٌ مُكَشْكَشٌ » :

جامهء كشدار و پر زرق و برق . ( اين كلمه فارسى است ) .

المَكْشُوح

المَكْشُوح - [ كشح ] : آنكه عضوى از بدنش را داغ كرده باشند .

المَكْشُوف

المَكْشُوف - [ كشف ] : اسم مفعول است ؛ « عَلَى الْمَكْشُوف » : با صراحت ، آشكارا ؛ « مَكْشُوفُ الرأس » : سر برهنه . سر بى كلاه .

المَكَظَّة

المَكَظَّة - [ كَظَّ ] : « طعامٌ مَكَظَّةٌ » : غذائى كه باعث امتلاء معده و سوء هاضمه شود .