فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٤٩

المُقَدَّسَة

المَقْبِرَة

المَقْبِرَة - ج مَقَابِر [ قبر ] : مرادف ( المَقْبَر ) است .

المِقْبَرَة

المِقْبَرَة - ج مَقَابِر [ قبر ] : مرادف ( المَقْبَر ) است .

المَقْبُرِيّ

المَقْبُرِيّ - [ قبر ] : منسوب به ( المَقْبُرَة ) است .

المَقْبَرِيّ

المَقْبَرِيّ - منسوب به ( الْمَقْبَرَة ) است .

المَقْبِس

المَقْبِس - ج مَقَابِس [ قبس ] : جاى هيزم افروخته به آتش .

المِقْبَس

المِقْبَس - [ قبس ] : آنچه كه با آن آتش افروخته مىشود ، فندك .

المَقْبَض

المَقْبَض - ج مَقَابِض [ قبض ] : قبضه و يا دستهء شمشير و مانند آن .

المَقْبِض

المَقْبِض - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .

المِقْبَض

المِقْبَض - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .

المَقْبَضَة

المَقْبَضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .

المَقْبِضَة

المَقْبِضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَضّ ) است .

المِقْبَضَة

المِقْبَضَة - ج مَقَابِض [ قبض ] : مرادف ( المَقْبَض ) است .

المُقْبِل

المُقْبِل - [ قبل ] : فا ، و در زبان متداول به معناى كشت و غلهء زياد است .

المُقَبَّل

المُقَبَّل - [ قبل ] : مفع ، مورد قبول ، - من الثّياب : لباس وصله دار .

المُقَبِّلات

المُقَبِّلات - [ قبل ] : خوراكهاى اشتهاآور از قبيل سالاد و سوپ و غيره .

المُقْبِلَة

المُقْبِلَة - [ قبل ] من الزرُوع : مؤنث ( المُقْبِل ) است .

المَقْبُوب

المَقْبُوب - [ قبّ ] : بناى سقفدار .

المَقْبُوح

المَقْبُوح - [ قبح ] : آنكه از خير خدا بدور است .

مَقَتَ

مَقَتَ - - مَقْتا الرجُلَ : با او كينهء فراوان دارد .

مَقُتَ

مَقُتَ - - مَقَاتَةُ فلانٌ إليَّ : او از ديد من شخص خوبى نيست ، او مورد انتقاد من است .

مَقَّت

مَقَّت - تَمْقِيتاً [ مقت ] ه : او را به سختى دشمن داشت ، - ه اليَّ قُبْحُ فِعله : مرا كينه دار نمود .

المُقْتَبس

المُقْتَبس - [ قبس ] : گُل آتش .

المُقْتَبَل

المُقْتَبَل - [ قبل ] : « رجُلٌ مُقْتَبَلُ الشباب » :

مردى كه آثار پيرى در او ظاهر نشده باشد .

المُقْتَتَل

المُقْتَتَل - [ قتل ] : ميدان جنگ و گريز .

المُقْتَدِر

المُقْتَدِر - [ قدر ] : كسى كه در ديگ غذا مىپزد ، همكار ، ميان هر چيزى .

المُقْتِر

المُقْتِر - [ قتر ] : فا ؛ « سَرْجٌ مُقْتِر » : زين اندازهء پشت اسب .

المُقْتَضَى

المُقْتَضَى - ج مُقْتَضَيَات [ قضي ] : مفع ، نيازمندى و ضرورت ؛ « بمُقْتَضَى كذا » :

بموجب آن ، به مقتضاى آن .

المُقْتَضَب

المُقْتَضَب - [ قضب ] : مفع ، موجز و مختصر ، بحرى از اوزان شعرى : « فاغلاتُ مُفْتَعِلُن » با دو بار تكرار ، شخصى كه كارى به او محول شده و نتواند از عهدهء كار بر آيد ، - من الشِّعْرِ و الكلامِ : شعر و گفتار مرتجل كه بالبداهه گفته شود .

المَقْتَل

المَقْتَل - ج مَقَاتِل [ قتل ] : هر عضوى از بدن كه در اثر صدمه باعث كشته شدن شود مانند گيجگاه ، جاى كشتن ، كشتن .

المُقَتَّل

المُقَتَّل - [ قتل ] : مرد كار آزموده ، مرد با تجربه .

المُقْتَمّ

المُقْتَمّ - [ قمّ ] : آنكه هر چه بر سر سفره از غذا باشد بخورد .

المِقْتِي

المِقْتِي - ( ن ) : خيار ( اين كلمه در زبان متداول رايج است ) .

المَقْثَأة

المَقْثَأة - ج مَقَاثِئ [ قثأ ] : كشتزار خيار ، خيارستان .

المَقْثُؤَة

المَقْثُؤَة - ج مَقَاثِئ [ قثأ ] : مرادف ( المَقْثَأة ) است .

المِقْحَام

المِقْحَام - ج مَقَاحِيم [ قحم ] : بسيار ماجراجو ، كسى كه خود را به كارهاى پر خطر مىاندازد .

المِقْحَطَة

المِقْحَطَة - [ قحط ] : ابزار جمع آورى مواد غذائى . ( اين كلمه در زبان متداول رايج است ) .

المِقْحَفَة

المِقْحَفَة - ج مَقَاحِف [ قحف ] : چوبى كه با آن گندمها را باد دهند ، شانه .

المَقْحُوط

المَقْحُوط - [ قحط ] : « عامٌ مَقْحُوطٌ » :

سال خشك و بيحاصل .

المُقُدّ

المُقُدّ - [ قدّ ] : آهنى كه با آن چرم و مانند آن را نازك كنند ، گرزن .

المَقَدّ

المَقَدّ - [ قدّ ] : راه ، جاى هموار .

المِقَدّ

المِقَدّ - [ قدّ ] : مرادف ( المُقُدّ ) است .

المِقْداح

المِقْداح - [ قدح ] : سنگ چخماق ، زناد ، - و در زبان متداول به معناى كسى است كه ميان مردم فتنه انگيزى و دو بهمزنى كند .

المِقْدار

المِقْدار - ج مَقَادِير [ قدر ] : توانائى ، مقدار و مبلغ چيزى ، ميزان و اندازه ، آنچه بوسيلهء آن اندازه و مقدار چيزى معلوم شود .

المِقْدَام

المِقْدَام - ج مَقَادِيم : بسيار اقدام كننده ، دلير و بىباك .

المِقْدامَة

المِقْدامَة - ج مَقَادِيم [ قدم ] : مرادف ( المِقْدام ) است و ( تاء ) براى مبالغه است .

المِقَدَّة

المِقَدَّة - [ قدّ ] : مرادف ( المُقُدّ ) است .

المِقْدَح

المِقْدَح - [ قدح ] : آهنى كه با آن آتش روشن كنند ، - عند العامة : و در اصطلاح درود گران به معناى مته كه با آن تخته را سوراخ كنند مىباشد .

المُقَدَّر

المُقَدَّر - [ قدر ] : مفع ، و در زبان متداول به معناى پيشانى بند زنان است كه براى زينت بر سر مىپيچند .

المُقَدِّر

المُقَدِّر - [ قدر ] : فا ، - و در زبان متداول به معناى ارزياب غلَّه درختان و زراعت است .

المَقْدُرَة

المَقْدُرَة - [ قدر ] : مرادف ( المَقْدَرَة ) است .

المَقْدَرَة

المَقْدَرَة - [ قدر ] : نيرو ، ثروت و دارائى .

المَقْدِرَة

المَقْدِرَة - [ قدر ] : مرادف ( الْمقدَرة ) است .

المَقْدِس

المَقْدِس - [ قدس ] : جاى مقدّس ؛ « بَيْتُ الْمَقْدِس » : حرم قدس شريف .

المُقَدَّس

المُقَدَّس - [ قدس ] : مفع ؛ « البيتُ المُقَدَّس » حرم قدس شريف و مرادف ( بيت المَقْدِس ) است .

المُقَدِّس

المُقَدِّس - [ قدس ] : فا ، حَبر ، راهب .

المُقَدَّسَة

المُقَدَّسَة - [ قدس ] : مؤنث ( المُقَدَّس ) است