فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٧٥

أَسْمَنَ

الأُسْكُوب

الأُسْكُوب - [ سكب ] : آنچه كه ريزان يا ريخته شده باشد ، باران پيوسته و پياپى ، - من البرق : برق كه به سوى زمين فرود آيد و منتشر شود .

الأُسْكُوبَة

الأُسْكُوبَة - [ سكب ] : قطعه چوبى كه در دهانه يا سوراخ مشك نهند و روى آن را بندند تا چيزى از آن خارج نشود .

الأُسْكُوف

الأُسْكُوف - [ سكف ] : مرادف ( الإسْكَاف ) است .

الأُسْكُوفَة

الأُسْكُوفَة - [ سكف ] : مرادف ( الأُسْكُفَّة ) است .

الإسْكِيم

الإسْكِيم - جامهء راهب مسيحى يا پوشش سر . - اين واژه يونانى است -

أَسِلَ

أَسِلَ - - أَسَلًا : آن چيز نرم و كشيده و دراز شد .

أَسُلَ

أَسُلَ - - أَسَالَةً : مرادف ( أَسِلَ ) است .

أَسَّلَ

أَسَّلَ - تأْسِيلًا الرمحَ : نيزه را مانند ( الأَسَل ) ساخت ، نيزه را تيز كرد .

أَسَلَّ

أَسَلَّ - إسْلَالًا [ سلّ ] الشيءَ : آن چيز را پنهانى دزديد ، - اللَّهُ فُلَانا : خداوند او را به بيمارى سلّ دچار گرداند .

الأَسَل

الأَسَل - نيزه‌ها ، « جَمَعَ بَين الْيَرَاع و الأَسَل » : او جامع خامه و نيزه است يعنى او از دانش و چنگ بهره‌مند است ، - ( ن ) : گياهى است داراى ساقه‌هاى نازك و دراز كه از آن سبد و صندلى سازند و به خيزران معروف است .

الأَسَلّ

الأَسَلّ - [ سلّ ] : دزد .

أَسْلَى

أَسْلَى - إسْلَاءً [ سلو ] هُ عن همّه : او را از دلتنگى كه داشت رهانيد و خرسند كرد ، - القومُ : آن قوم از جانور درنده در امان شدند .

أَسْلَى

أَسْلَى - إسْلَاءً [ سلي ] تِ الشاةُ : بره گوسفند كيسه يا پوستهء آب جنين كه در ميان آن قرار داشت را بهنگام زائيدن كنار انداخت .

الأَسْلَاك

الأَسْلَاك - سلك : جمع ( السِّلك ) است ؛ « الأَسْلاكُ الشّائِكَة » : سيمهاى خاردار كه از آن ديوارهء باغ يا زمين سازند و يا اينكه از وسايل دفاع در جنگ است .

الإسْلَام

الإسْلَام - [ سلم ] : مص فرمانبردارى بى چون و چرا از امر يا نهى ، دين اسلام ، و گاهى به معناى مسلمانان نيز مىآيد .

أَسْلَبَ

أَسْلَبَ - إسْلَاباً [ سلب ] تِ الناقةُ أو المرأَةُ : ماده شتر يا زن بچهء ناتمام افكند يا اينكه بچه‌اش مرد ، - تِ الشّجرةُ : بار درخت يا برگهاى آن فرو ريخت .

الأَسْلَت

الأَسْلَت - م سَلْتَاء ، ج سُلْت [ سلت ] : آنكه بينى او از بيخ بريده شده باشد .

الأَسَلَة

الأَسَلَة - واحد ( الأَسَل ) است ، نوك زبان .

أَسْلَحَ

أَسْلَحَ - إسْلَاحاً [ سلح ] هُ : او را مسلَّح كرد .

الأَسْلَخ

الأَسْلَخ - [ سلخ ] : بسيار سرخ ، مرد پيش ( آنكه موى سرش ريخته شده باشد ) .

أَسْلَسَ

أَسْلَسَ - إسْلَاساً [ سلس ] قيادَه : او را رام و فرمانبردار كرد .

أَسْلَعَ

أَسْلَعَ - إسْلَاعاً [ سلع ] : در بدن او شكستگيها پديد آمد .

الأَسْلَع

الأَسْلَع - م سَلْعَاء ، ج سُلْع [ سلع ] : آنكه كف پايش تركيده شده باشد ، آنكه در اثر سوختن نشانه‌هائى بر روى پوست بدنش باشد ، مرد پيس ، مرد خميده پشت .

أَسْلَفَ

أَسْلَفَ - إسْلَافاً [ سلف ] الأرضَ : زمين را براى كشت هموار كرد ، - هُ مالًا به او پولى قرض داد ، - فى الشّيءِ : چيزى را سپرد يا تسليم كرد .

أَسْلَقَ

أَسْلَقَ - إسْلَاقاً [ سلق ] العودَ في العروة : چوب را در دستهء چيزى داخل كرد ، - الرَّجُلُ : آن مرد گرگ ماده‌اى را شكار كرد .

أَسْلَكَ

أَسْلَكَ - إسْلَاكاً [ سلك ] الشيءَ في الشيءِ :

چيزى را داخل چيزى كرد به همانگونه كه نخ را در سوزن كنند ، - هُ المكانَ و فيه و عليه :

او را به آن مكان وارد كرد .

أَسْلَمَ

أَسْلَمَ - إسْلَاماً [ سلم ] : فرمانبردار شد ، مسلمان شد ، - أمْرَهُ الى اللَّه : كار خود را به خدا واگذار كرد ، - العَدُوَّ : دشمن را خوار كرد .

أُسْلِمَ

أُسْلِمَ - [ سلم ] : مار او را گزيد .

الأَسْلَم

الأَسْلَم - م سُلْمَى [ سلم ] : اسم تفضيل از ( السَّالم ) است به معناى سالمتر از آفتها .

الأُسْلُوب

الأُسْلُوب - ج أَسَالِيب [ سلب ] : راه و روش ، فن گفتار و يا كردار ، خود بزرگ بين .

الأَسَلِيّ

الأَسَلِيّ - منسوب به ( الأَسَل و الأَسَلَة ) است ؛ « الحرُوفُ الأَسَلِيَّة » : حروف اسلى سه حرف ( ز ، س ، ص ) است .

أَسَمَّ

أَسَمَّ - إسْمَاماً [ سمّ ] اليومُ : در آن روز بادهاى گرم و سام وزيد .

الاسْم

الاسْم - ج أَسْمَاء و أَسَامِ و أَسَامِيّ و أَسْمَاوَات [ سمو ] :

لفظى است كه دلالت بر كسى و يا چيزى نمايد ، اسم ، نام . همزهء اسم همزهء وصل است و در كلمهء بسم حذف مىشود ؛ « اسْمُ الجلالة » : نام خداوند متعال .

الاسْم

الاسْم - [ سمو ] : مترادف ( الاسْم ) است .

الأَسَمُّ

الأَسَمُّ - [ سمّ ] الأَنفِ : آنكه سوراخ بينى وى تنگ باشد .

أَسْمَى

أَسْمَى - إسْمَاءً [ سمو ] الشيءَ : بالاى هر چيزى ، - هُ من بلَدٍ الى بلدٍ : او را از شهرى به شهرى ديگر روانه كرد ، - الرَّجُلَ زيداً و بِزَيْدٍ : آن مرد را ( زيد ) ناميد .

اسْمَارَّ

اسْمَارَّ - اسْمِيرَاراً [ سمر ] : به معناى ( اسْمَرَّ ) است .

أَسْمَحَ

أَسْمَحَ - إسْمَاحاً [ سمح ] الرجُلُ : جوانمرد و بخشنده شد ، - تِ الدّابّةُ : ستور پس از سركشى رام شد .

اسْمَرَّ

اسْمَرَّ - اسْمِرَاراً [ سمر ] : رنگ او گندمگون شد .

الأَسْمَر

الأَسْمَر - م سَمْرَاء ، ج سُمْر [ سمر ] : گندمگون ، نيزه ، شيرِ ماده آهو ؛ « عامٌ اسْمَر » : سال خشك و بى باران .

الأَسْمَرَانِ

الأَسْمَرَانِ - [ سمر ] : آب و گندم .

أَسْمَطَ

أَسْمَطَ - إسْمَاطاً [ سمط ] : آن مرد خاموش شد .

أَسْمَعَ

أَسْمَعَ - إسْمَاعاً [ سمع ] هُ : سخن را به گوش او رسانيد ، به او ناسزا گفت .

اسَّمَّعَ

اسَّمَّعَ - اسِّمَّاعاً [ سمع ] الرجلَ و إليه : به سخنان او گوش داد .

أَسْمَلَ

أَسْمَلَ - إسْمَالًا [ سمل ] بينهم : آنانرا با هم آشتى داد ، - الثوبُ : جامه كهنه شد .

أَسْمَنَ

أَسْمَنَ - إسْمَاناً [ سمن ] : فربه شد ، بسيار فربه شد ، دام و ستوران او فربه شدند ، چيز فربه خريد يا بخشيد ، - الفرسَ : اسب را فربه كرد ، - الخبزَ : نان را با روغن چرب