فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨١٩

المَسْقِط

المِسْرَحَة

المِسْرَحَة - [ سرح ] : مرادف ( المِسْرح ) است .

المَسْرَحِيّ

المَسْرَحِيّ - [ سرح ] : هر چه كه ويژهء تماشاخانه باشد ؛ « الفنُّ المَسَرحيّ » : هنر نمايش يا تئاتر ، « المُؤَلِّفُ المَسْرَحِي » :

مؤلف و يا نويسنده نمايشنامه .

المَسْرَحِيَّة

المَسْرَحِيَّة - [ سرح ] : نمايشنامه نثرى يا شعرى يا نثر و شعر با هم كه نمايش داده شود .

المِسْرَد

المِسْرَد - [ سرد ] : ابزارى كه با آن سوراخ كنند ، زبان ، كفش دوخته ، و در زبان متداول به معناى غربيل درشت سوراخ است .

المُسَرَّد

المُسَرَّد - [ سرد ] : زره .

المَسْرَط

المَسْرَط - [ سرط ] : بلعوم ، حنجره .

المِسْرَط

المِسْرَط - [ سرط ] : بلعوم ، حنجره ، كسى كه با شتاب غذا خورد .

المِسْرَع

المِسْرَع - [ سرع ] : شتابان بسوى خير يا شرّ .

المُسْرِف

المُسْرِف - [ سرف ] : اسراف كننده ، مفرط ، كسى كه از حدود چيزى تجاوز كند ، اشتباه كننده ، غافل ، نادان .

المَسْرُوءَة

المَسْرُوءَة - [ سرأ ] : « أَرْضٌ مَسْرُوءَة » :

سرزمين پر از ملخ .

المَسْرُوب

المَسْرُوب - [ سرب ] : كسى كه در اثر استنشاق دود نقرهء گداخته سرگيجه مىگيرد .

المَسْرُود

المَسْرُود - [ سرد ] : زره .

المَسْرُودَة

المَسْرُودَة - [ سرد ] : زره .

المَسْرور

المَسْرور - [ سرّ ] : خوشحال و خورسند و شاد .

المَسْرُورَة

المَسْرُورَة - [ سرّ ] : مؤنث ( المَسْرُور ) است .

المَسْرُوق

المَسْرُوق - [ سرق ] : مفع ، « رجُلٌ مَسْرُوقُ الصوتِ » : كسى كه صدا و سينه اش گرفته باشد .

المُسَرْوَل

المُسَرْوَل - [ سرول ] « فَرَسٌ مُسَرْوَلٌ » : اسبى كه سفيدى دست و پايش تا بازو و ران گذشته باشد .

مَسَطَ

مَسَطَ - - مَسْطاً المِعَى : آنچه را كه در روده بود با انگشت در آورد ، - السّقاءَ : شير دلمه شده را از مشك با انگشت بيرون كشيد ، - الثّوبَ : جامه را خيس كرد سپس آن را با دست فشرد تا آب آن ريخته شود ، - فلاناً بالسّياط : او را با تازيانه زد .

المِسْطَاح

المِسْطَاح - [ سطح ] : فرش كه از برگهاى نخل خرما ساخته شده باشد كه معمولًا بر آن ( حصير ) اطلاق مىشود ، جائى كه در آن خرما و انجير و انگور را خشك مىكنند .

المُسْطَار

المُسْطَار - [ سطر ] : شراب نارس ( مي خام ) ، مي مرد افكن ، گرد و خاك برخاسته از زمين .

المِسْطار

المِسْطار - [ سطر ] : مرادف ( المُسْطار ) است ، قلم رسم و پرگار .

المُسْطَارَة

المُسْطَارَة - [ سطر ] : مرادف ( المُسْطار ) است .

المِسْطَارَة

المِسْطَارَة - [ سطر ] : مرادف ( المُسْطار ) است .

المَسْطَبَة

المَسْطَبَة - ج مَسَاطِب [ سطب ] ( و الصاد فيها أبلغ ) : سكَّو كه معمولًا براى نشستن بر روى آن مورد استفاده قرار مىگيرد ، سندان آهنگرى ، جائى كه در آن مستمندان و بينوايان جمع مىشوند ، جائى كه در آن افراد غريب و بيخانمان زندگى مىكنند ، و در علم ستاره شناسى به معناى كهكشان مىباشد .

المِسْطَبَة

المِسْطَبَة - ج مَسَاطِب [ سطب ] : مرادف ( المَسْطَبَة ) است .

المِسْطَح

المِسْطَح - [ سطح ] : ابزار صاف كردن و پهن كردن ، چوب نانوائى كه با آن نان را پهن كنند ، ستون خيمه و چادر ، چراگاه ، مرادف ( المِسْطاح ) است .

المُسَطَّح

المُسَطَّح - [ سطح ] ( ه ) : شكلى كه مستواى آن در يك سطح باشد ؛ « انْفٌ مُسَطَّح » :

بينى صاف و پهن .

المَسْطَرَة

المَسْطَرَة - ج مَسَاطِر [ سطر ] : خط كش ، و در زبان متداول به معناى نمونه بردارى از متاعى است كه صفت و مرغوبيت آن شناخته شود .

المِسْطَرَة

المِسْطَرَة - ج مَسَاطر [ سطر ] : مرادف ( المَسْطَرة ) است .

المَسْطُول

المَسْطُول - [ سطل ] : مفع ، و در زبان متداول به معناى خِنگ و ابله مىباشد .

المَسْعَى

المَسْعَى - ج مَسَاعٍ [ سعي ] : كوشش و روش و به كار بردن چيزى .

المَسْعَاة

المَسْعَاة - ج مَسَاعٍ [ سعي ] : صفات نيكو .

المِسْعَار

المِسْعَار - [ سعر ] : آنچه كه بوسيله آن آتش برافروزند .

المِسْعَر

المِسْعَر - [ سعر ] : شديد ، منقل آتش ، گردن بلند ، ابزارى است كه با آن درجهء حرارت را مىآزمايند ؛ « كَلْبٌ مِسْعَرٌ » : سگ هار .

المُسْعُط

المُسْعُط - [ سعط ] : قطره چكان بينى .

المِسْعَط

المِسْعَط - [ سعط ] : مرادف ( المُسْعُط ) است .

المَسْعَل

المَسْعَل - [ سعل ] : محلّ سرفه كردن يا حلق .

المَسْعُود

المَسْعُود - ج مَسَاعِيد [ سعد ] : سعادتمند .

المَسْعُوف

المَسْعُوف - [ سعف ] : كسى كه به بيمارى طاسى سر دچار باشد .

المِسْفَار

المِسْفَار - [ سفر ] : مرادف ( المِسْفَر ) است .

المِسْفَر

المِسْفَر - [ سفر ] : كسى كه بسيار مسافرت كند ، كه آماده و مسلَّط بر مسافرتها باشد .

المِسْفَرَة

المِسْفَرَة - ج مَسَافِر [ سفر ] : مؤنث ( المِسْفر ) است ، جاروب .

المُسَفَّع

المُسَفَّع - [ سفع ] : « توتر مُسَفَّع » : در صورت او نقطه‌هاى سياه وجود دارد ؛ « كَمِيٌّ مُسَفَّع » :

از زنگ خوردگى آهن سياه شد .

المَسْفَهَة

المَسْفَهَة - [ سفه ] : غذائى كه باعث تشنگى و آب خوردن بسيار شود .

المَسْفُور

المَسْفُور - [ سفر ] : كسى كه سختيهاى مسافرت او را خسته كرده باشد .

المَسْقَى

المَسْقَى - [ سقي ] : وقت آبيارى و يا آب دادن .

المَسْقَاة

المَسْقَاة - [ سقي ] : جاى آبيارى يا آب نوشيدن .

المِسْقَاة

المِسْقَاة - [ سقي ] : مرادف ( المَسْقاة ) است .

المِسْقام

المِسْقام - [ سقم ] : كسى كه بسيار بيمار مىشود .

المَسْقَط

المَسْقَط - ج مَسَاقِط [ سقط ] : جاى افتادن و فرو ريختن .

المَسْقِط

المَسْقِط - ج مَسَاقِط [ سقط ] : مرادف