فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨١٨

المِسْرَح

مالى كرد ، - الإِبلَ : شتر را خسته و لاغر كرد ، - فلاناً : با زبان نرم و سخن فريبنده او را فريب داد .

المِسْح

المِسْح - ج أَمْساح و مُسُوح : عبا و يا رداى ساخته شده از موى ، پيراهن بافته شده از موى ، پلاس بافته از موى كه بران نشينند ، جاده و خيابان .

المَسَح

المَسَح - مصدر است ، سوزش و التهاب زير زانو كه بر اثر لباس خشن پديد آيد .

المِسَحّ

المِسَحّ - [ سحّ ] : « فَرَسٌ مِسَحٌّ » : اسب تيزرو .

المَسْحَاء

المَسْحَاء - [ مسح ] : مؤنث ( الأَمْسح ) است ، زنيكه پستانهايش بسيار كوچك باشد ، - ج مِسَاح و مَسَاحٍ : زمين هموار و پر از سنگريزه كه در آن گياهى نباشد ، زمين سرخ رنگ .

المِسْحَاة

المِسْحَاة - ج مَسَاحٍ [ سحو ] : بيل ، بيلچه .

المَسْحَب

المَسْحَب - [ سحب ] : « مَسْحَبُ الهَواءِ » :

بادگير ، دهليز .

المَسْحَة

المَسْحَة - اسم مرّه از مَسَحَ ، اثر اندكى از لمس كردن ؛ « عليه مَسْحَةٌ من جَمالٍ او هَزَالٍ » :

اثرى از زيبائى يا لاغرى در او پيداست ؛ « مَسْحَةُ المرضى » : يكى از مراسم پيش از مرگ در مسيحيان كه كشيش بر جسم بيمار روغن مقدس مىمالد .

المُسَحَّر

المُسَحَّر - [ سحر ] : كسى كه سحر شده باشد ، كسى كه ترسيده باشد .

المَسْحَف

المَسْحَف - [ سحف ] : « مَسْحَفُ الحيَّةِ » : اثرى از خزش مار بر روى زمين .

المُسْحَفَة

المُسْحَفَة - [ سحف ] : « أَرْضٌ مُسْحَفَةٌ » :

زمين كم گياه .

المِسْحَفَة

المِسْحَفَة - [ سحف ] : ابزارى كه با آن گوشت را از استخوان جدا كنند .

المِسْحَق

المِسْحَق - [ سحق ] : ابزار كوبيدن و نرم كردن .

المِسْحَل

المِسْحَل - ج مَسَاحِل [ سحل ] : سوهان ، الك و غربيل .

المِسْحَنَة

المِسْحَنَة - ج مَسَاحِن [ سحن ] : سنگ شكن .

المَسْحُور

المَسْحُور - [ سحر ] : مفع ، غذاى فاسد يا جائى كه از بسيارى باران ويران شده باشد ، آنكه ريه اش درد گيرد .

المَسْحُورَة

المَسْحُورَة - [ سحر ] : مؤنث ( المَسْحُور ) .

است ؛ « ارْضُ مَسْحُورَةٌ » : زمينى كه بيحاصل است و سبز نشود ؛ « عنزةٌ مَسْحُورَةٌ » : بز كم شيرده .

المَسْحُوف

المَسْحُوف - [ سحف ] : مفع ؛ « رَجُلٌ مسحوفٌ » :

مردى كه به بيمارى سل دچار است .

المَسْحُوق

المَسْحُوق - ج مَسَاحِيق [ سحق ] : مفع ، پودر ، گرد ؛ « مَسْحوقُ الْغَسِيل » : پودر صابون كه بيشتر براى رختشوئى استفاده مىشود .

مَسَخَ

مَسَخَ - - مَسْخاً ه : چهرهء او را به صورت زشتى در آورد ، او را مسخ كرد ، - طعمَ اللَّحم : بوى گوشت را از بين برد ، - النَّاقة : ماده شتر را لاغر و رنجور كرد ، - الكاتبُ : نويسنده در نوشتهء خود اشتباه بسيار داشت .

المَسْخَى

المَسْخَى - [ سخو ] : « مَسْخَى النار » : جاى باز شده در زير ديگ براى بهتر سوختن هيزم .

المَسْخَرَة

المَسْخَرَة - ج مَسَاخِر [ سخر ] : دلقك و مسخره ، حاجى فيروز در ايام عيد .

المَسْخَط

المَسْخَط - ج مَسَاخِط [ سخط ] : آنچه كه باعث خشم شود .

المَسْخَطَة

المَسْخَطَة - ج مَسَاخِط [ سخط ] : مرادف ( المَسْخَط ) است .

المُسْخِفَة

المُسْخِفَة - [ سخف ] : « أَرضٌ مُسْخِفَةٌ » : زمين كم گياه .

المُسَخَّم

المُسَخَّم - [ سخم ] : مفع ، كينه توز .

المِسْخَنَة

المِسْخَنَة - ج مَسَاخِن [ سخن ] : ديگ ، وسيلهء پختن غذا .

المَسْخُوط

المَسْخُوط - [ سخط ] : مفع ، مكروه .

مَسَدَ

مَسَدَ - - مَسْداً الحبلَ : ريسمان را محكم بافت ، - فى السّير : از راه رفتن خسته شد .

مُسِدَ

مُسِدَ - البطنُ : شكم نرم و طبيعى شد .

مَسَّدَ

مَسَّدَ - تَمْسِيداً [ مسد ] الشيءَ و على الشيءِ :

دست خود را با شدت بر روى چيزى كشيد .

المَسَد

المَسَد - ج مِسَاد و أَمْسَاد : ريسمانى كه از ليف خرما بافته شده باشد ، محور آهنين .

المَسَدّ

المَسَدّ - [ سدّ ] : جاى بستن و سد كردن ؛ « سدَّ مَسَدَّه » جايگزين او شد .

المَسْدَاء

المَسْدَاء - « ساقٌ مَسْداءُ » : ساق پاى صاف و زيبا .

المِسْدَاة

المِسْدَاة - [ سدي ] ( حي ) : ابزار كشيدن و محكم ساختن تار پارچه هنگام بافندگى .

المُسَدَّس

المُسَدَّس - [ سدس ] ( ه ) : سطح شش ضلعى ، اسلحهء كمرى ( شش تير يا هفت تير ) ، كولت يا پارابلوم .

المُسَدَّل

المُسَدَّل - [ سدل ] : « شَعْرٌ مُسَدَّل » : موى بسيار بلند .

المَسْدُوح

المَسْدُوح - [ سدح ] : كسى كه از پشت بر زمين افتاده باشد .

المَسْدُود

المَسْدُود - [ سدّ ] : بسته شده ، آنچه كه سوراخ آن بسته باشد ، آنچه كه با پوشش يا عايق بسته شده باشد .

المَسْدُوف

المَسْدُوف - [ سدف ] : « حِجابٌ مَسْدُوفٌ » :

پردهء آويخته .

المَسْرَى

المَسْرَى - [ سري ] أو اللَّاحب ( ف ) : نام مشتركى است ميان جاى بالا و پائين .

المِسْرَاع

المِسْرَاع - ج مَسَاريع [ سرع ] : مرادف ( المِسْرَع ) است و به معناى شتابان مىباشد .

المَسْرَب

المَسْرَب - ج مَسَارِب [ سرب ] : گذرگاه ؛ « مَسْرَبُ الْماءِ » : مسيل آب .

المَسْرُبَة

المَسْرُبَة - ج مَسَارِب [ سرب ] : مرادف ( المَسْرَبة ) است .

المَسْرَبَة

المَسْرَبَة - ج مَسَارِب [ سرب ] : مجراى اشك و مانند آن ، چراگاه ، موى ميان سينه تا روى شكم .

المَسَرَّة

المَسَرَّة - [ سرّ ] : مص ، - ج مَسَارّ : خوشحالى و خورسندى ، شادي ، پيرامون گلها و شكوفه‌ها .

المِسَرَّة

المِسَرَّة - [ سرّ ] : ابزارى كه دو نفر با هم بطور پنهانى مذاكره كنند ، تلفن .

المَسْرَجَة

المَسْرَجَة - ج مَسَارِج [ سرج ] : ميز يا چهار پايه كه بر روى آن چراغ نهند .

المِسْرَجَة

المِسْرَجَة - ج مَسَارج [ سرج ] : چراغ ، لاله .

المَسْرَح

المَسْرَح - ج مَسَارح [ سرح ] : چراگاه ، جايگاه نمايش داستان و بازى و رقص و يا تئاتر ، تماشاخانه .

المِسْرَح

المِسْرَح - ج مَسَارِح

: شانه و سشوار كه با آن موى را صاف و نرم و گسترده كنند .