فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨١٥

المُسْتَحِير

المُسَاهِم

المُسَاهِم - [ سهم ] : فا ، سهامدار .

المُسَاهَمَة

المُسَاهَمَة - [ سهم ] : تعاون ، مشاركت .

المُسَاهِمَة

المُسَاهِمَة - [ سهم ] : مؤنث ( المُسَاهِم ) است ؛ « شركة مُسَاهِمة » : شركت سهامى كه در آن سهام شركت قابل واگذارى به ديگران باشد .

المُسَاوَاة

المُسَاوَاة - [ سوي ] : چگونگى دو چيز متساوى با هم ، معادل ، استفاده از حقوق يكسان براى همه در يك كشور .

المَسَاوِي

المَسَاوِي - [ سوأ ] : عيبها و نقيصه‌ها .

المُسَاوَمَة

المُسَاوَمَة - [ سوم ] : معامله و چانه زدن براى خريد با مبلغى كمتر .

المَسْأَلَة

المَسْأَلَة - ج مَسَائل [ سأل ] : حاجت ، نياز ، مطلب .

المَسْؤُود

المَسْؤُود - [ سود ] : كسى كه به بيمارى سياهى دندان يا سبزى ناخن دچار شده باشد .

المَسْؤُول

المَسْؤُول - [ سأل ] : مسئول ، كسى كه امرى را عهده دار شده باشد .

المَسْؤُولِيَّة

المَسْؤُولِيَّة - [ سأل ] : مسئوليت .

المِسَبّ

المِسَبّ - [ سبّ ] : بسيار دشنام دهنده .

المِسْبَار

المِسْبَار - ج مَسَابِير [ سبر ] : ميله جراحى كه با آن گودى زخم را اندازه گيرى كنند ، جرّاح و اندازه گير زخم .

المَسْبَأ

المَسْبَأ - [ سبأ ] : راه در كوهستان يا راه عمومى .

المَسَبَّة

المَسَبَّة - [ سبّ ] : بسيار دشنام دهنده .

المِسَبَّة

المِسَبَّة - [ سبّ ] : انگشت سبابه .

المُسْبِت

المُسْبِت - [ سبت ] : فا ، كسى كه به علت بيمارى و غيره حركت نكند و چشم خود را همانند خوابيده باز نكند .

المُسَبَّح

المُسَبَّح - [ سبح ] : « ثوبٌ مُسَبَّحٌ » : جامهء محكم و سفت .

المِسْبَحَة

المِسْبَحَة - [ سبح ] : تسبيح كه براى عبادت يا سرگرمى به كار رود ، - الوَرْدِيَّة : تسبيح بزرگى است كه 15 دانه دارد و در كليسا به كار مىرود .

المُسَبِّحَة

المُسَبِّحَة - [ سبح ] : انگشت سبابه .

المَسْبَر

المَسْبَر - [ سبر ] : آنچه كه از شكل و هيأت شناخته شود .

المِسْبَر

المِسْبَر - ج مَسَابِر [ سبر ] : ميلى كه با آن .

عمق جراحت را معلوم كنند .

المَسْبُرَة

المَسْبُرَة - [ سبر ] : « مَسْبُرَةُ الجرحِ » : گودى و عمق جراحت .

المِسْبَرَة

المِسْبَرَة - [ سبر ] : باطن ، نهاد .

المُسْبَع

المُسْبَع - [ سبع ] : نوزادى كه هفت ماهه متولد شده باشد ، كودكى كه مادرش مىميرد و ديگرى او را شير مىدهد ، حرامزاده .

المُسَبَّع

المُسَبَّع - [ سبع ] : ( ه ) : سطحى است كه هفت ضلع متساوى دارد ، و هر گاه ضلعهاى آن متساوى نباشد بر آن ( ذُو سَبْعَةِ اضْلاع ) اطلاق كنند .

المَسْبَعَة

المَسْبَعَة - [ سبع ] : « أرضٌ مَسْبَعَةٌ » : زمين پر از جانوران درنده .

المُسَبَّق

المُسَبَّق - [ سبق ] من الخيل : اسب برنده در مسابقه ، پيش پرداخت دستمزد و مانند آن ؛ « مُسَبَّقاً » : مقدماً ، قبلًا .

المَسْبَك

المَسْبَك - ج مَسَابِك [ سبك ] : كارگاه ريخته گرى ؛ « مَسْبك الحُروفِ » : كارگاه حروف سازى ؛ « مَسْبك الحديد » : كارخانه ذوب آهن ؛ « مَسْبَكُ الزّجاج » : كارخانه شيشه سازى .

المِسْبَك

المِسْبَك - [ سبك ] ( حى ) : قالب ، ابزار حروف سازى .

المُسْبَل

المُسْبَل - [ سبل ] من الرجال : مرادف ( الْمُسْبِل ) است .

المُسْبل

المُسْبل - [ سبل ] من الرجال : سبيل دراز .

المُسَبِّل

المُسَبِّل - [ سبل ] من الرجال : مرد سبيل دار .

المُسَبَّه

المُسَبَّه - [ سبه ] : مرد زبان آور ، پير مردى كه عقل او از دست رفته است .

المَسْبُوت

المَسْبُوت - [ سبت ] : مفع ، مرده يا كسى كه در حال بيهوشى باشد .

المَسْبُوع

المَسْبُوع - [ سبع ] : كسى كه جانور درنده او را ترسانده است .

المَسْبُوعَة

المَسْبُوعَة - [ سبع ] : جانورى كه حيوان درنده بچه اش را خورده باشد .

المَسْبُوه

المَسْبُوه - [ سبه ] : كسى كه خرد او به علت پيرى از دست رفته باشد .

المُسْتَاف

المُسْتَاف - [ سوف ] : كسى كه راههاى زيادى پيموده است ، موضع بويائى .

المُسْتَأْجِر

المُسْتَأْجِر - [ أجر ] : اجاره نشين ، مستأجر .

المُسْتَأْنَف

المُسْتَأْنَف - [ أنف ] : آنچه كه قبلًا انجام نشده باشد .

المُسْتَبِدّ

المُسْتَبِدّ - [ بدّ ] : آنكه كارى را شروع كند و بپايان رساند ، خودكامه ، مستبد .

المُسْتَثْنَى

المُسْتَثْنَى - [ ثني ] : جدا شده ، سوا شده .

المُسْتَثْمِر

المُسْتَثْمِر - [ ثمر ] : بارآور و سودآور ، استفاده كننده .

المُسْتَحَالَة

المُسْتَحَالَة - [ حول ] من الأَرض [ ز ] : زمينى كه يكسال يا چند سال مورد استفاده قرار نگرفته باشد ، - مِن القِسِيّ : نيزه‌هاى كج .

المُسْتَحْدَث

المُسْتَحْدَث - ج مُسْتَحْدثَات [ حدث ] : پديدهء نو ، محصول تازه ، - من الكَلَام : تعبيرات و اصطلاحات جديد .

المُسْتَحْسَن

المُسْتَحْسَن - [ حسن ] : مورد توافق ، شايسته ، مستحب .

المُسْتَحْضَر

المُسْتَحْضَر - ج مُسْتَحضَرات [ حضر ] : مفع ، - فى الصّيدلة : داروى تركيبى ، و در علم شيمى به معناى مخلوطى از مواد كه در آزمايشگاه بدست مىآيد .

المُسْتَحِقّ

المُسْتَحِقّ - [ حقّ ] : فا ؛ « المُسْتَحِقُّ الدَّفْعِ » :

آنچه بايد پرداخت شود .

المُسْتَحْلَب

المُسْتَحْلَب - [ حلب ] : « مُسْتَحْلَبُ اللَّوْزِ » :

نوشيدنى است كه از شير و بادام كوبيده تهيه مىشود .

المُسْتَحَمّ

المُسْتَحَمّ - [ حمّ ] : حمام ، گرمابه .

المُسَبَّل

المُسَبَّل - [ سبل ] من الرجال : مرد سبيلدار .

المُسْتَحْمِض

المُسْتَحْمِض - [ حمض ] من اللبن : شيرى كه دير ماست بندد .

المُسْتَحِي

المُسْتَحِي

[ حيي ] : فا ، شرمنده .

المُسْتَحِيَة

المُسْتَحِيَة - [ حيي ] : مؤنث ( المُسْتَحِي ) است ، - نام گياهى است كه اگر به آن دست بزنى برگ آن تا مىشود .

المُسْتَحِير

المُسْتَحِير - [ حير ] : راهى در وسط بيابان كه انتهاى آن معلوم نباشد ، ابر سنگينى كه آمد و شد كند و بادى نباشد كه آن را حركت