فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٠٧

المَرْضُوفَة

مَرِسَ

مَرِسَ - - مَرَساً الرجُلُ : كارهاى سخت را پيگيرى و چاره جوئى كرد ، - تِ الْبَكرةُ :

ريسمان چرخ چاه از مجراى خود بيرون مىآمد و بر روى يكى از دو طرف چرخ مىافتاد .

المَرِس

المَرِس - ج أَمْرَاس : مرد پيگير و چاره جو در كارها ، آزمودهء جنگى ، ريسمان چرخ كه از مجراى خود بيرون آيد .

المَرْسَى

المَرْسَى - ج مَرَاسٍ [ رسو ] : بندر و لنگرگاه كشتى .

المِرْسَاة

المِرْسَاة - ج مَرَاسٍ [ رسو ] : لنگر كشتى ؛ « الْقَى مراسِيَه » : اقامت كرد ، ماند .

المِرْسَال

المِرْسَال - ج مَرَاسِيل : تير كوچك ، فرستاده و پيك ؛ « نَاقَةٌ مِرْسالٌ » : ماده شترى كه نرم راه رود .

المَرَسَة

المَرَسَة - ج مَرَس و جج أَمْراس : ريسمان ؛ « امْراسُ المركب » : طنابهاى كشتى ، و در زبان متداول به معناى ريسمان باريك است .

المَرْسَح

المَرْسَح - ج مَرَاسِح [ رسح ] : جايگاه ويژهء نمايش و يا رقص و بازى .

المُرْسَل

المُرْسَل - ج مُرْسَلُون [ رسل ] : فرستاده شده ، برانگيخته و پيامبر ، قابل توجيه ؛ « الكتابُ المُرْسَلُ اليه » : نامهء فرستاده شده به او .

المُرْسَلَات

المُرْسَلَات - [ رسل ] : بادها و يا فرشتگان و يا اسبان .

المُرْسَلة

المُرْسَلة - ج مُرْسَلَات [ رسل ] : مؤنث ( المُرْسَل ) است ، گردن بند بلند كه بر روى سينه قرار گيرد .

المَرْسَم

المَرْسَم - [ رسم ] : دست آوردهء هنرمند .

المَرْسِن

المَرْسِن - ج مَرَاسِن [ رسن ] من الدابَّة : جاى بستن رسن بر ستور .

المِرْسَن

المِرْسَن - ج مَرَاسِن [ رسن ] : مرادف ( المَرْسِن ) است .

المَرسَنْك

المَرسَنْك - سرب سوزان كه وزن آن بسيار سنگين است و در زبان متداول با آن ضرب المثل مىزنند و مىگويند ؛ « فلان أَثْقَلُ من المَرْسَنك » . فلانى از مرسنگ سنگينتر است - اين كلمه فارسى است .

المَرْسُوم

المَرْسُوم - ج مراسيم و مَرَاسِم [ رسم ] : مفع ، نامه ، نامهء رسمى ، دستور كتبى از قوهء اجرائيه ؛ « مَرْسُوم جُمْهورى » : دستور رياست جمهور .

مَرَش

مَرَش - - مَرْشاً وجهَه : صورت او را چنگ زد يا گاز گرفت ، صورت او را با انگشتان خود بسان نيشگون گرفت ، - ه : با گفتار خود او را آزار داد ، - الماءُ : آب جارى شد ، - الحائطَ : ديوار را گچ كارى كرد .

المَرْش

المَرْش - مص ، و در زبان متداول اسم است از مَرَش الحَائطَ ، - ج مُرُوش و امْراش :

زمينى كه بر روى آن باران آمده است ، زمينى كه آب باران در آن بسرعت روان مىشود .

المَرْشاء

المَرْشاء - مؤنث ( الأَمْرَش ) است ، هر جانور گزنده ، زمين پر از انواع گياه .

المِرَشَّة

المِرَشَّة - [ رشّ ] : آب پاش .

المِرْشَح

المِرْشَح - [ رشح ] : نمد زين ، پارچهء عرق گير ستور .

المُرَشَّح

المُرَشَّح - [ رشح ] : نامزد نمايندگى مجلس يا هر سمت و منصب ديگرى ؛ « مُرَشَّح » الضَّابِط « : درجه اى نظامى است .

المِرْشَحَة

المِرْشَحَة - [ رشح ] : مرادف ( المِرْشَح ) است .

المُرْشِد

المُرْشِد - [ رشد ] : راهنماى مذهبى ، راهنماى نظامى ، مرشد و هدايت كننده و آموزش دهنده ، اندرزگو .

المُرْشِدَة

المُرْشِدَة - ج مُرْشِدَات [ رشد ] : مؤنث ( المُرْشِد ) است .

المِرْشَف

المِرْشَف - ج مَرَاشِف [ رشف ] : دستگاه مكيدن يا كشيدن آب .

المِرْصَاد

المِرْصَاد - ج مَرَاصيد [ رصد ] : رصد خانه ، راه ؛ « وَقَفَ بِالْمِرْصَاد » : براى مراقبت چيزى ايستاد ، « وَقَفَ له بِالْمِرصَاد » : مراقب او شد تا بوى آسيب رساند .

المِرْصَافَة

المِرْصَافَة - [ رصف ] : پُتك ، چكش بزرگ .

المَرْصَد

المَرْصَد - ج مَرَاصِد [ رصد ] : رصد خانه ، مكان مراقبت ؛ « المَرْصَدُ الجَوِّي » : ايستگاه هواشناسى ؛ « مراصدُ الحَيّات » : كمينگاه مار .

المُرَصَّع

المُرَصَّع - [ رصع ] : مفع ، « تاجٌ مُرَصَّعٌ بالجواهِر » : تاج جواهر نشان .

المِرْصَن

المِرْصَن - [ رصن ] : آهنى كه با آن ستور را داغ كنند .

المَرْصُود

المَرْصُود - [ رصد ] : مفع ؛ « مكانٌ مَرْصُودٌ » :

زمينى كه در آن يك بار باران آمده است .

المَرْصُوص

المَرْصُوص - [ رصّ ] من البنيان : ساختمان محكم و استوار .

مَرِضَ

مَرِضَ - - مَرَضاً و مَرْضاً : بيمار شد .

مَرَّضَ

مَرَّضَ - تَمْرِيضاً [ مرض ] ه : او را درمان و از وى پرستارى نمود ، او را بيمار كرد ، - البُرّ : گندم را پخش كرد ، - فى الأَمْرِ :

تنبلى و ناتوانى كرد و كار را انجام نداد .

المَرْض

المَرْض - ج أَمْراض : بيمارى .

المَرَض

المَرَض - ج أَمْراض : مرادف ( المَرْض ) است .

المَرِض

المَرِض - ج مِرَاض : بيمار .

المِرْضَاح

المِرْضَاح - [ رضح ] : سنگى كه با آن چيزى را بكوبند و يا خرد كنند .

المِرْضَاخ

المِرْضَاخ - ج مَرَاضِيخ [ رضخ ] : مرادف ( المِرْضاح ) است .

المِرْضَافة

المِرْضَافة - [ رضف ] : ابزارى كه با آن داغ كنند .

المَرْضَة

المَرْضَة - بيمارى ؛ « به مَرْضَةٌ شديدةٌ » :

بيمارى سختى دارد .

المُرِضَّة

المُرِضَّة - [ رضّ ] ( ط ) : خرماى هسته گرفته كه در شير خيسانيده باشند .

المِرَضَّة

المِرَضَّة - [ رضّ ] : مرادف ( المُرِضّة ) است ، ابزار كوبيدن و خرد كردن .

المِرْضَخَة

المِرْضَخَة - [ رضخ ] : مرادف ( المِرْضَاخ ) است .

المُرْضِع

المُرْضِع - [ رضع ] : زنيكه كودك شيرخواره داشته باشد .

المُرْضِعَة

المُرْضِعَة - ج مُرْضِعَات و مَرَاضِع [ رضع ] : زنيكه پستان خود را به دهان كودك گذارد .

المَرْضُوّ

المَرْضُوّ - [ رضو ] : « شيءٌ مَرْضُوٌّ » :

رضايتبخش .

المَرْضُوض

المَرْضُوض - [ رضّ ] : مفع كوفته شده ، لِه شده .

المَرْضُوف

المَرْضُوف - [ رضَف ] ( ط ) : گوشت كه بر روى سنگ داغ بريان شود .

المَرْضُوفَة

المَرْضُوفَة - [ رضف ] : نوعى غذا كه از