فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٨٠٢

المَرَاسِم

المَذْهَب

المَذْهَب - [ ذهب ] : مص ، - ج مذاهب :

عقيده ، اصل ، راه و روش ؛ « مذاهب الإسلامِ » :

مذاهب اسلامى .

المُذَهَّب

المُذَهَّب - [ ذهب ] : زراندود ، نوشته با حروف طلائى .

المُذَهَّبَات

المُذَهَّبَات - [ ذهب ] : هفت قصيدهء شعرى است از دوران جاهليت كه پس از معلقات در مرتبهء دوم قرار دارد .

المَذْهَل

المَذْهَل - ج مَذَاهِل [ ذهل ] : جايى كه در آن سرگردان و گمراه شوند .

المِذْوَب

المِذْوَب - [ ذوب ] : آنچه كه چيزى در آن ذوب شود .

المِذْوَبَة

المِذْوَبَة - ج مَذَاوِب [ ذوب ] : قاشق ، چمچه .

المِذْوَد

المِذْوَد - [ ذود ] : آنچه كه با آن دفاع كنند ، شاخ گاو ، زبان ، آخور .

المَذْيُ

المَذْيُ - [ مذي ] : آبى كه از دهانهء حوض بيرون آيد .

المَذِيّ

المَذِيّ - [ مذي ] : راه آب حوض .

المِذْيَاع

المِذْيَاع - ج مَذايِيع [ ذيع ] : بلندگو ، راديو ، آنكه رازدار نباشد .

المَذْيَة

المَذْيَة - ج مِذَاء [ مذي ] : آئينهء صيقلى شده و درخشان .

المَذِيَّة

المَذِيَّة - ج مَذِيَّات [ مذي ] : مرادف ( المَذْيَة ) است .

المُذِيع

المُذِيع - [ ذيع ] : گويندهء اخبار در راديو و تلويزيون .

المَذِيق

المَذِيق - [ مذق ] : « لَبَنٌ مَذِيقٌ » : شير مخلوط با آب .

المُذَيَّل

المُذَيَّل - [ ذيل ] : « ثَوْبٌ مُذَيَّل » : جامهء بلند ، دامن بلند .

المَذِيم

المَذِيم - [ ذيم ] : كسى كه مورد نكوهش و مذمت قرار گرفته است .

المَذْيُوم

المَذْيُوم - [ ذيم ] : مرادف ( المَذِيم ) است .

مَرَّ

مَرَّ - - مَرّاً و مُرُوراً و مَمَرّاً [ مرّ ] : گذشت و رفت ؛ « مَرَّ ذكره » : از نامبرده ياد شد ؛ « مَرَّ بسلام » : بسلامت رفت ؛ « كما مَرَّ بنا » :

همچنانكه از سوى ما گذشت ، - ه و - به أو عليه : از آن گذشت ، - مَرّاً البعيرَ : تنگ را بر شتر سخت بست ، - - مرارةً : تلخ شد .

مُرَّ

مُرَّ - مَرّاً و مِرَّةً [ مرّ ] بفلانٍ : صفرا و زرد آب و يا بلغم بر او غلبه كرد و بهيجان در آمد .

المُرّ

المُرّ - [ مرّ ] : تلخ ، داروئي گياهى است خوشبو و تلخ مزه كه در اتيوپى و جنوب عربستان بدست مىآيد و به ( مُرمكى ) معروف است ، « مُرُّ الصحارى » : حنظل .

المَرّ

المَرّ - [ مرّ ] : مص ، بيل ، ريسمان .

مَرَى

مَرَى - - مَرْياً [ مري ] الناقةَ : پستان شتر را دست ماليد تا شير از آن بدوشد ، - الدَّم و نحوه : خون و يا مانند آن را جارى كرد ، - الشّيءَ : آن را استخراج كرد ، - الفرسَ :

اسب را تا آنجا كه مىتوانست بدود با زدن تازيانه و مانند آن دوانيد ، - تِ الرّيحُ السّحابَ : باد ابر را حركت داد تا ببارد ، - فُلاناً مائةَ سوطٍ : او را يكصد ضربهء شلاق زد ، - حقّه : حق او را انكار كرد ، - الفرسُ :

اسب بر روى سه پاى خود ايستاد در حالى كه پاى چهارم را بر زمين مىكشيد .

المِرَاء

المِرَاء - [ مري ] : مص ؛ « لا مِرَاءَ فيه » : شكى در آن نيست .

المُرَائِي

المُرَائِي - [ رأي ] : آنكه خود را بيش از آنچه كه هست نشان دهد .

المُرَابِطَة

المُرَابِطَة - ج مُرَابِطات [ ربط ] : گروهى كه با هم همبستگى و پيوستگى داشته باشند .

المَرَابِيع

المَرَابِيع - [ ربع ] : بارانهاى اول فصل بهار .

المَرَّاج

المَرَّاج - گزافه گو و دروغگو .

المُرَاجع

المُرَاجع - [ رجع ] من النساء : زنيكه پس از فوت شوهرش به خانواده اش بر مىگردد .

المُرَاجَعَة ج مُرَاجَعَات

المُرَاجَعَة ج مُرَاجَعَات - [ رجع ] : مص ، مشورت كردن ، تجديد نظر ، پژوهش و مراقبت ؛ « مُرَاجَعَة الحسابِ » : حسابرسى ؛ « بدون مُراجَعَة » بدون رسيدگى ، نيازى به ديدن و يا مراجعه ندارد ، « المُرَاجَعات » :

كوششها .

المَرَاجِم

المَرَاجِم - [ رجم ] : گفتار زشت و خلاف ادب ؛ « تراموا بِالْمَراجِم » : به يكديگر سخنان زشت و ناروا گفتند .

المُرَاح

المُرَاح - [ روح ] : آغل شتر و گاو و گوسفند و بز .

المَرَاح

المَرَاح - [ روح ] : جائى كه مردم به آن رفت و آمد كنند .

المِرَاح

المِرَاح - [ مرح ] : خوشحالى و خورسندى و نشاط و فرح و انبساط .

المَرَاحِل

المَرَاحِل - [ رحل ] : جمع ( مَرْحَلَة ) است ؛ « في مراحِلِ حياته » : در مدت زندگيش ؛ « على مراحِل » : بطور تدريجى .

المُرَاد

المُرَاد - [ رود ] : مطلوب ، خواسته ، مقصد و نيت .

المَرَاد

المَرَاد - [ رود ] : جاى رفت و آمد شتران .

المَرَاد

المَرَاد - [ مرد ] : گردن .

المَرَّاد

المَرَّاد - ج مَرَاريد [ مرد ] : گردن .

المُرَادِف

المُرَادِف - [ ردف ] : كلمه اى كه از نظر معنى با كلمهء ديگرى يكسان است ، همسان .

المَرادِي

المَرادِي - [ ردي ] : چهار پاى اسب يا شتر ، اسبان كه در آمد و شد باشند .

المُرَار

المُرَار - [ مرّ ] ( ن ) : نام گياهى است كه در زبان متداول به ( المُرَّير ) معروف است .

چنانچه شتر اين گياه را بخورد لبهاى آن فرو رفته و دندانهايش نمايان مىشود .

المَرَارَة

المَرَارَة - [ مرّ ] : مص ، ج مَرَائِر و مَرَارَات :

كيسهء صفرا در بدن انسان .

المَرَاز

المَرَاز - [ روز ] : وزن و مقدار .

المَرَازَة

المَرَازَة - [ روز ] : مرادف ( المَرَاز ) است .

المِرَاس

المِرَاس - شدت و نيرومندى ؛ « سَهِلُ المِرَاس » : كسى كه به آسانى فرا گيرد و يا درمان شود ؛ « صَعْبُ المِراس » كسى كه به سختى قرار گيرد و يا درمان شود .

المَرَّاس

المَرَّاس - پر توان و نيرومند .

المَرَاسَة

المَرَاسَة - سختى و نيرومندى .

المُرَاسِل

المُرَاسِل - [ رسل ] : نويسندهء نامه ، روزنامه نگار يا خبرنگار .

المُرَاسَلَة

المُرَاسَلَة - [ رسل ] : نويسندگى و مكاتبه .

المَرَاسِم

المَرَاسِم - [ رسم ] : آداب و رسوم در جشنهاى مذهبى و يا سياسى . . . ، آداب و رسوم هيئتهاى سياسى و ديپلوماسى دولتها . . .

؛ « مَرَاسِمُ التشريفات » : مراسم استقبال يا پذيرائى .