فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٧٣

الأَسْفَل

الأُسْرُوع

الأُسْرُوع - [ سرع ] : واحد ( الأَسَاريع ) است .

أَسَّسَ

أَسَّسَ - تَأْسِيساً [ أسّ ] البيتَ : خانه را ساخت .

أَسْطى

أَسْطى - إسْطَاءً [ سطو ] عليه : بر او حمله كرد و چيره شد .

الإسْطَاطِيْة

الإسْطَاطِيْة - ( ف ج ) : زيبا شناسى يا دانش زيبائى - اين كلمه يونانى است -

الإسْطَام

الإسْطَام - [ سطم ] : آهنى كه با آن آتش را بهم زنند .

الإسْطَبْل

الإسْطَبْل - ج إسْطَبْلَات : طويله ، جاى ستوران - اين كلمه لاتين است -

الأَسْطَراغالُس

الأَسْطَراغالُس - ( ن ) : گياهى است از رستهء ( القَطَانِيّات ) از گياهان علفى كه غالباً خاردار است از اين درخت صمغ بدست مىآيد و در امور پزشكى از آن استفاده مىشود .

أَسْطَرُالصين

أَسْطَرُالصين - أللؤْلُؤيَّة ( ن ) : گونه‌اى از گياهان زينتى از رستهء ( المركَّبات ) است .

الأَسْطُرلَاب

الأَسْطُرلَاب - ( فك ) : اسطرلاب ، دستگاهى قديمى كه در ستاره شناسى به كار مىرود و گونه‌هاى بسيارى از قبيل مسطح و كروى و خطى دارد . - اين واژه يونانى است -

الأَسْطَع

الأَسْطَع - م سَطْعَاء ، ج سُطْع : مرد گردن بلند .

الأَسْطَقِس

الأَسْطَقِس به معناى اصل و عنصر است كه عبارت از آب و زمين و هوا و آتش بعقيدهء قديميان است . - اين واژه يونانى است -

الإسْطَقِس

الإسْطَقِس - مرادف ( الأَسْطَقِس ) است . - اين واژه يونانى است

الأُسْطُمّ

الأُسْطُمّ - ج أَسَاطِم [ سطم ] من كلّ شيءٍ : ميان و بيشتر هر چيزى ، - مِنَ الْبَحْرِ : امواج كوه پيكر دريا .

الأُسْطُمَّة

الأُسْطُمَّة - مرادف ( الأسْطُمّ ) ؛ « استُطمَّةُ القَوم » : مجتمع آن قوم ، بزرگان آن قوم .

الأُسْطُوَانَة

الأُسْطُوَانَة - ج أَسَاطِين و أَسَاطِنة [ سطن ] :

ستون ، عمود ، صفحهء فونوگراف يا گرامافون ، يكى از پاهاى ستور ، - ( ه ) :

جسم مستدير و مستطيل ، استوانه .

الأُسْطُوَانِيّ

الأُسْطُوَانِيّ - [ سطن ] : منسوب به ( الأُسْطُوانة ) است ؛ « السّطحُ الأُسْطُوانِي » : ( ه ) سطح مستوى و استواني شكل .

الأُسْطورَة

الأُسْطورَة - ج أَسَاطِير [ سطر ] : داستان ، اسطوره .

الأُسْطُول

الأُسْطُول - ج أَسَاطيل [ سطل ] : ناوگان دريائى ، ناوگان جنگى ، ناوگان تجارى ، كشتى ماهيگيرى .

الأُسْطِيرة

الأُسْطِيرة - ج أَسَاطِير [ سطر ] : مرادف ( الأَسْطُورة ) است .

أَسْعَى

أَسْعَى - إسْعَاءً [ سعي ] الرجُلَ : آن مرد را وادار به كوشش كرد ، - القَوْمُ بِهِ : آن قوم او را خواستند .

الإِسْعَاف

الإِسْعَاف - [ سعف ] مص ، يارى و كمك به افراد نيازمند ؛ « سَيَّارَةُ الإسْعَاف » آمبولانس ، ماشينى كه بيماران را به بيمارستان رساند ، ماشين امداد و كمك رسانى .

أَسْعَدَ

أَسْعَدَ - إسْعَاداً [ سعد ] هُ اللَّهُ : خداوند او را نيكبخت كند ، - هُ على الأمْرِ : در آن كار به او كمك كرد .

أَسْعَرَ

أَسْعَرَ - إسْعَاراً [ سعر ] النارَ : آتش بر افروخت ، - البعيرُ الإبلَ بِجَرَبِهِ : شتر گر بقيهء شتران را گر كرد .

الأَسْعَر

الأَسْعَر - م سَعْرَاء ، ج سُعْر [ سعر ] : آنكه رنگش به سياهى زند ، مرد كم گوشت و لاغر اندام .

أَسْعَطَ

أَسْعَطَ - إسْعَاطاً [ سعط ] هُ الدواءَ : در بينى او دارو ريخت ؛ « اسْعَطَهُ الرُّمحَ » : نيزه را به داخل بينى او زد .

أَسْعَفَ

أَسْعَفَ - إسْعَافاً [ سعف ] هُ : آنچه كه نياز داشت به او داد ؛ « اسْعَفَ المَريضَ » : بيمار را درمان كرد ، - هُ بِحَاجَتِهِ : نيازمندى او را بر آورد ، - هُ عَلى الأَمْرِ : در آن كار به او يارى كرد ، - اليه : بسوى او روى آورد ، - لهُ الصيدُ : او را بر شكار توانا كرد ، - تِ الحَاجَةُ : هنگام بر آوردن نياز رسيد .

الأَسْعَف

الأَسْعَف - م سَعْفَاء ، ج سُعْف [ سعف ] من الإبل :

شتر كه در دهانش بيمارى گرى پديد آمده باشد ، - مِنَ الْخَيلِ : اسب پيشانى سفيد .

أَسْغَبَ

أَسْغَبَ - إسْغَاباً [ سغب ] القومُ : آن قوم گرفتار گرسنگى و قحطى شدند .

أَسِفَ

أَسِفَ - أَسَفاً عليه : بر او اندوهگين شد .

أَسَفَّ

أَسَفَّ - إسْفَافاً [ سفّ ] الرجُلُ : آن مرد گريخت ، آن مرد به كارى پست دست زد ، - الطَّائِرُ او السَّحَابُ : پرنده يا ابر به زمين نزديك شد ، - الشيءَ : پاره‌اى از چيزى را بر آن چيز چسبانيد ، - الأمرَ : به آن كار نزديك شد ، - الخُوصَ : برگهاى خرما را بافت ، - النَّظَرَ : تيز نگريست ، - البَعيرَ : به شتر گياه خشك خورانيد ، - الفرسَ اللجَامَ :

لگام بر اسب بست .

أُسِفَّ

أُسِفَّ - [ سفّ ] وجهُهُ : چهرهء او گرفته شد بگونه‌اى كه بر آن خاكستر ريخته‌اند .

الأَسَف

الأَسَف - افسوس بر گذشته ؛ « يا أَسَفى و يا أَسَفاً و يَا أَسَفَاهُ و يا لَلأَسَف » : ( متأَسفم ، افسوس ، متأسفانه ) ، عذر خواهى ؛ « مَعَ الأَسَفِ و بِكُلِّ أَسَفٍ » : با اظهار تأسف ، با كمال تأسف .

الأَسِف

الأَسِف - مرادف ( الآسِف ) است .

أَسْفَى

أَسْفَى - إسْفَاءً [ سفو ] تِ الريحُ : باد وزيد ، - الزّرعُ : دور خوشه‌هاى كشت زبر شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد سفيه و نادان شد ، - بِهِ : به او بد كرد ، - فلاناً : فلانى را به سبك مغزى و بى بند و بارى كشانيد .

أَسْفَى

أَسْفَى - إسْفَاءً [ سفي ] تِ الريحُ الترابَ : باد گرد و خاك را بر انگيخت يا با خود برد .

الأَسْفَى

الأَسْفَى - م سَفْوَاء [ سفو ] من البغال : استركم موى پيشانى ، استر تيزرو .

الأَسْفَى

الأَسْفَى - م سَفْيَاء ، ج سُفْيٌ [ سفي ] من الخيل :

اسب كم موى پيشانى .

أَسْفَرَ

أَسْفَرَ - إسْفَاراً [ سفر ] : چهرهء خود را نمايان كرد ، - الصُّبحُ : بامداد روشن شد ، - الوَجْهُ :

چهره زيبا و نورانى شد ، - تِ الْحَرْبُ :

جنگ سخت شد ، - مُقَدَّمُ رأسِه : موى جلوى پيشانى او ريخت ، - الشَّجَرُ : برگهاى درخت فرو ريخت ، - البعيرَ : در بينى شتر ( سِفَار ) نهاد .

الأَسْفَع

الأَسْفَع - م سَفْعَاء ، ج سُفْع : سياه رنگى كه سياهى او به سرخى زند ، - ( ح ) : باز شكارى ، - ( ح ) : گاو وحشى .

الأَسْفَل

الأَسْفَل - ج أَسَافِل ، م سُفْلَى [ سفل ] : پايين . اين كلمه ضد ( الأعلى ) است .