فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٧٢

الأُسْرُوجَة

كشيد .

الأَسْجُوعَة

الأَسْجُوعَة - ج أَسَاجيع [ سجع ] : قطعه‌اى از سخن يا كلام قافيه دار .

اسْحَى

اسْحَى - إسْحَاءً [ سحو ] الكتابَ : كتاب را با شيرازه بست و صحافى كرد .

أسْحَتَ

أسْحَتَ - إسْحَاتاً [ سحت ] تْ تجارتُهُ : به تجارت او حرام و بد راه يافت ، - هُ : او را تباه كرد ، او را نابود و تباه كرد .

أُسْحِتَ

أُسْحِتَ - [ سحت ] : مال و دارائى او از دست رفت .

الأَسحَت

الأَسحَت - م سَحْتَاء ، ج سُحْت [ سحت ] من الأَعْوام : سال بدون گياه كه در آن چرا نشود .

أَسْحَرَ

أَسْحَرَ - إِسْحَاراً [ سحر ] : به هنگام سحر در آمد .

أَسْحَفَ

أَسْحَفَ - إسْحَافاً [ سحف ] السحْفَةَ : پيه پشت گوسفند را فروخت ، - تِ الريح السحابَ :

بادها ابر را با خود بردند .

أَسْحَقَ

أَسْحَقَ - إسْحَاقاً [ سحق ] الضرعُ : شير پستان رفت و خشك شد و پستان به شكم چسبيد ، - الثوبُ : جامه كهنه شد ، پرزهء آن جامه ريخته شد ، - خُفُّ البعير : سپل شتر سائيده شد ، - هُ : او را دور كرد ، هلاك كرد ، - الرجلُ : آن مرد دور شد .

أَسْحَمَ

أَسْحَمَ - إسْحَاماً [ سحم ] تِ السماءُ : آسمان باران خود را فرو ريخت .

الأَسْحَم

الأَسْحَم - م سَحْمَاءَ ج سُحْم [ سحم ] : سياه ، ابر سياه ، نوك پستان ، شاخ جانوران ، مشك مي ، خونى كه هم پيمانان دست خود را در آن فرو برند .

أَسْخَطَ

أَسْخَطَ - إسْخَاطاً [ سخط ] هُ : او را خشمناك كرد .

الأَسْخَم

الأَسْخَم - م سَخْمَاء ، ج سُخْم [ سخم ] : سياه .

أَسْخَنَ

أَسْخَنَ - إسْخَاناً [ سخن ] الشيءَ : آن چيز را گرم و داغ كرد .

أَسِدَ

أَسِدَ - - اسَداً : شير را ديد و از ترس بوحشت افتاد ، اخلاق او همانند شير شد ، - عليه :

بر او جرأت يافت و گستاخى كرد .

أَسَدَّ

أَسَدَّ - إِسْدَاداً [ سدّ ] الشيءُ : آن چيز ثابت و مستقيم شد ، - الرجلُ : آن مرد در كار خود صائب بود يا صواب خواست .

الأَسَد

الأَسَد - ج أُسُد و أُسُود و أُسْد و آسُد و آسَاد : شير كه مؤنث آن را ( لَبُؤَة ) و بچهء آن را ( الشِّبل ) و لانه‌اش را ( العَرِين ) نامند . اين كلمه بر مذكر و مؤنث شير اطلاق و گفته مىشود ( هو الأَسَدُ ) و ( هِي الأَسَدُ ) ( ح ) : گونه‌اى از جانوران درنده و گوشت خوار ، شجاع ؛ « داء الأَسَدِ » : بيمارى جذام .

الأَسَد

الأَسَد - ج سُدّ [ سدّ ] : آنكه داراى انديشه‌اى نيكو و حق طلبانه باشد .

أَسْدَى

أَسْدَى - إسْدَاءً [ سدي ] الثوبَ : تارهاى پارچه را براى بافتن استوار كرد ، - بينهما : ميان آن دو نفر را اصلاح كرد ، - اليهِ : به او نيكوئى كرد ، - نصيحةً الى فلان : فلانى را پند داد و نصيحت كرد ، - الأرضَ : زمين را خيس كرد .

الأَسْدَرَانِ

الأَسْدَرَانِ - [ سدر ] ( ع ا ) : نام دو رگ در چشمان انسان ، دو كرانهء دوش .

أَسْدَسَ

أَسْدَسَ - إسْدَاساً [ سدس ] القومُ : آن قوم شش نفر شدند ، شتران هر پنج روز يك بار به آب وارد شدند ، - البعيرُ : شتر دندان بعد از رباعيه خود را افكند . ( دندان رباعيه شتر ميان دندان پيش و نيش است ) .

أَسْدَفَ

أَسْدَفَ - إسْدَافاً [ سدف ] : خوابيد ، چشمان او از فرط گرسنگى يا پيرى تاريك و تار شد ، - الليلُ : شب تاريك شد ، - تِ المرأة القناعَ : آن زن روسرى را كنار زد يا نقاب از چهره بر افكند ، - السّرَّ : پرده را برداشت ، - عن كذا : از چيزى دور شد .

الأَسْدَف

الأَسْدَف - م سَدْفَاء ، ج سُدْف [ سدف ] : تار و تاريك .

أَسْدَلَ

أَسْدَلَ - إسْدَالًا [ سدل ] الستارَ : پرده را فرو افكند ؛ « اسْدَلَ سِتَاراً من السِّريَّة عَلَى كَذاً :

پرده بر روى آن راز افكند تا فراموش شود .

الأُسْدِيّ

الأُسْدِيّ - [ سدي ] : پارچه‌اى كه تارهاى آن به طول بافته شده باشد .

الأَسْدِيّ

الأَسْدِيّ - مرادف ( الأُسْدِيّ ) است .

أَسَرَ

أَسَرَ - - أَسْراً و إسَارَةً هُ : با تسمهء چرمى او را بست ، او را گرفت و اسير كرد .

أَسرَّ

أَسرَّ - إسْرَاراً [ سرّ ] هُ : او را شادمان كرد ، او را به راز نسبت داد ، - السرَّ : آن راز را پنهان كرد ، - إليهِ بِكذا : پنهانى با او سخن گفت ، - اليه المودَّةَ و بالمودّة : به او مهر و محبت ورزيد .

الأُسْر

الأُسْر - بند آمدن پيشاب ، حبس بول .

الأَسْر

الأَسْر - مص نيرو يا توان ؛ « شِدَّةُ الأسر » :

نيروى بسيار ؛ « هَذا لَكَ بِأسْرِهِ » : همهء اين از آن تو است ؛ « جاؤوا بِاسْرِهِم » : همهء آنها آمدند .

الأَسَرّ

الأَسَرّ - [ سرّ ] : ميان تهى ، - مِنَ الرِّجَال :

فربه ، آنكه به ميان قومى در آيد و از آنان نباشد .

أَسْرَى

أَسْرَى - إسْرَاءً [ سري ] : شبانگاه راه پيمود ، - الرجُلُ : مهتر و بزرگ قوم شد .

الأَسْرَى

الأَسْرَى - جمع ( الأَسِير ) است ؛ « اسْرَى الْحَرْبِ » : اسيران جنگى .

أَسْرَبَ

أَسْرَبَ - إسْرَاباً [ سرب ] الماءَ من الإناء : آب را از ظرف روان ساخت .

الأُسْرُب

الأُسْرُب - سرب . اين كلمه فارسى است .

الأُسْرُبّ

الأُسْرُبّ - سرب . اين كلمه فارسى است .

الأُسْرَة

الأُسْرَة - ج أُسَر : خانواده و خويشان نزديك مرد ، خانواده ؛ « أُسْرَةُ الجَرِيدةِ » : هيأت مديره و هيأت تحريريه روزنامه .

أَسْرَجَ

أَسْرَجَ - إسْرَاجاً [ سرج ] الفرسَ : بر پشت اسب زين نهاد ، - السِّراجَ : چراغ را روشن كرد .

أَسْرَدَ

أَسْرَدَ - إسْرَاداً [ سرد ] الأَديمَ و نحوَهُ : پوست و مانند آن را سوراخ كرد و دوخت ، - النخلُ :

نخل خرما در اثر بى آبى خشك و پژمرده شد .

أَسْرَعَ

أَسْرَعَ - إسْرَاعاً [ سرع ] في المشي : در راه رفتن شتاب و كوشش كرد .

أَسْرَفَ

أَسْرَفَ - إسْرَافاً [ سرف ] المالَ : مال را اسراف كرد ، - فى كذا : در فلان كار افراط و از حد آن تجاوز كرد ، خطا كرد ، غفلت كرد ، جهل و نادانى كرد .

الأُسْرُوب

الأُسْرُوب - سرب - اين كلمه فارسى است -

الأُسْرُوجَة

الأُسْرُوجَة - [ سرج ] : دروغ