فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٧٨٤

المِجْرَف

آذوقه داد و سير نمود .

المَجْد

المَجْد - مص ، مصدر است ، - ج امْجاد :

عزت و بزرگى و شرف ، زمين بلند و مرتفع مانند ( النجد ) .

المُجِدّ

المُجِدّ - [ جدّ ] : كوشا و ساعي .

المِجْدَاب

المِجْدَاب - ج مَجَادِب [ جدب ] من الأراضي :

زمين غير قابل كشت .

المِجْدَاح

المِجْدَاح - [ جدح ] : كنار دريا .

المِجْدَار

المِجْدَار - [ جدر ] : آنچه كه در كشتزارها براى راندن پرندگان و جانوران نصب كنند . و در زبان متداول به آن ( الفَزّاعة ) گويند .

المِجْدَاف

المِجْدَاف - ج مَجَادِيف [ جدف ] : پاروى قايق ؛ « مِجْدَافا الطَّير » : دو بال پرنده .

المِجْدَال

المِجْدَال - [ جدل ] : كسى كه بسيار جدال و مشاجره كند ، - ج مَجَاديل : در زبان متداول بر آنچه كه سفت شود مانند پياز و غيره اطلاق مىشود .

المِجْدَح

المِجْدَح - [ جدح ] : ابزارى كه با آن آرد خمير كنند ، - ( فك ) : نام ستاره ايست در آسمان .

المُجَدَّد

المُجَدَّد - [ جدّ ] : مبتكر ، اصلاح كننده .

المُجَدَّر

المُجَدَّر - [ جدر ] ( طب ) : بيمار آبله .

المَجْدَرَة

المَجْدَرَة - [ جدر ] : شايسته ؛ « انَّه مَجْدَرَةٌ لأَنْ يَفْعَل كذا » : او شايستهء چنين كارى است .

اين كلمه براى مذكر و مؤنث و مفرد و جمع يكسان به كار مىرود ؛ « أرضٌ مَجْدَرَةٌ » :

جائى كه بيمارى آبله شيوع دارد .

المُجَدَّرَة

المُجَدَّرَة - [ جدر ] ( طب ) : مؤنث ( المُجَدَّر ) است ، - ( ط ) : غذائى كه از عدس و برنج و ماش تهيه مىشود و در آن دانه‌هاى عدس و ماش بر روى غذا آشكارند به شكل دانه‌هاى آبله .

المِجْدَع

المِجْدَع - [ جدع ] : ابزار بريدن عضو .

المِجْدَل

المِجْدَل - [ جدل ] : كسى كه بسيار جدال و مناقشه كند ، گروهى از مردم .

المَجْدُوب

المَجْدُوب - [ جدب ] : جا و سرزمين خشك و باير ، و در زبان متداول به معناى ابله است .

المَجْدُور

المَجْدُور - [ جدر ] : لاغر و كم گوشت ، بيمار آبله .

المَجْدُوف

المَجْدُوف - [ جدف ] : بريده شده ، كوتاه ؛ « رَجُلٌ مَجْدُوفُ اليدِ » : كسى كه دست او كوتاه يا بريده شده است ؛ « هو مَجْدُوف الإزارِ او القميص » لباس او كوتاه است .

المَجْدُول

المَجْدُول - [ جدل ] : بافته شدهء محكم .

المِجْذَاف

المِجْذَاف - [ جذف ] : مرادف ( المِجْداف ) و به معناى پارو است .

المِجْذَام

المِجْذَام - [ جذم ] : كسى كه در كارها قاطعيت داشته باشد ، كسى كه رأى بپايان رسانيدن كارى بدهد ، كسى كه دوستى خود را بسرعت قطع كند .

المِجْذَامَة

المِجْذَامَة - [ جذم ] : مرادف ( المِجْذَام ) است .

المُجَذَّم

المُجَذَّم - [ جذم ] : كسى كه به بيمارى جذام مبتلاست .

المَجْذُوب

المَجْذُوب - ج مَجَاذِيب [ جذب ] : كسى كه اختلال عقل دارد .

المَجْذُور

المَجْذُور - [ جذر ] ( ع ح ) : در علم حساب به معناى عددى است كه از حاصل ضرب در خود بدست مىآيد مثلا يكصد مجذور ده مىباشد .

المَجْذُوم

المَجْذُوم - [ جذم ] : كسى كه به بيمارى جذام گرفتار است .

مَجَرَ

مَجَرَ - - مَجْراً : تشنه شد .

مَجِرَ

مَجِرَ - - مَجَراً من الماءِ و نحوه : آب زياد نوشيد ولى سيراب نشد ، - تِ الشاةُ : جنين در شكم گوسفند آبستن بزرگ شد و گوسفند سنگين و لاغر شد بطوريكه قدرت برخاستن نداشت .

المَجْر

المَجْر - ارتش انبوه و بزرگ ، بسيار از هر چيزى ، جنين در شكم ماده شتر يا گوسفند ، خريدن جنين كه در شكم ماده شتر يا گوسفند است ، باقيمانده و ربا ، قمار ، خِرد .

المَجَر

المَجَر - مص ، اسم است از ( مَجِرَتِ الشّاة ) يعنى جنين گوسفند بزرگ شد ، مردم كشور مجارستان ، نوعى سكه طلا ويژهء مجارستان .

المَجَرّ

المَجَرّ - [ جَرّ ] : مجراى آب ، چوبى كه ميان دو ديوار نصب كنند .

المَجْرَى

المَجْرَى - ج مَجَارٍ [ جري ] : راه آب ، راه چاه و فاضل آب ، لولهء آب ؛ « الْمجرى الكهربائى » : جريان برق ، حالت و چگونگى چيزى ؛ « مجرى الأمور » : مجراى كار ؛ « مَجْرى الحياة » : مجراى زندگى ، رهگذر ؛ « مجرى الشّمس » : حركت خورشيد ؛ « مَجْرى البول » آلت نره مرد ؛ « مجرى الهواء » جهت جريان هوا ؛ « اخَذَ مَجْراه » به سير و حركت خود ادامه داد ؛ « مَجَاري التنفس » : جهاز تنفس .

المُجَرَّب

المُجَرَّب - [ جرب ] : آزمايش شده ، ورزيده ، تعليم ديده ، خبره ، امتحان شده ، « دراهم مُجَرَّبَة » : پولهاى وزن شده .

المُجَرَّب

المُجَرَّب - [ جرب ] : آزمايش كننده ، امتحان گيرنده .

المَجْرَة

المَجْرَة - [ مجر ] : « شاةٌ مَجْرَةٌ » : گوسفندى كه در اثر آبستن بودن لاغر شده است .

المَجَرَّة

المَجَرَّة - [ جرّ ] ( فك ) : در علم فلك عبارت است از تعداد بسيارى ستاره كه در گوشه اى از آسمان با چشم ديده نمىشوند و مانند يك قطعه سفيد مىباشند كه آنها را ( دَرْب التبَّانة ) گويند ، كهكشان .

المِجْرَد

المِجْرَد - ج مَجَارِد [ جرد ] : دستگاه پنبه پاك كنى ، مسواك دندان ، سيل ، ابزار پوست كندن چيزى .

المُجَرَّد

المُجَرَّد - [ جرد ] : اسم مفعول است ، لخت ، هر چيز خالص ، چيز آميخته نشده ، منزه ، مطلق ، معنوى بر خلاف محسوس ، - مِنْ يا عَنْ « : آزاد شده از . . . ؛ » بمجرّد كذا « تعبيرى است به معناى فقط و تنها ؛ » بمجرّد فعله « : به مجرد اينكه . . .

المُجَرَّدَة

المُجَرَّدَة - [ جرد ] : مؤنث ( المُجَرَّدَ ) است ؛ « بِالعين المُجَرَّدة » با چشم تنها .

المُجَرَّس

المُجَرَّس - [ جرس ] : كسى كه تجربهء زندگى دارد .

المَجْرَف

المَجْرَف - ج مَجَارِف [ جرف ] : سيل .

المِجْرَف

المِجْرَف - [ جرف ] : بيل .