فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٧٥٧

اللِّفَافَة

شد ، - عَنِ الطَّرِيق : از راه جدا شد و بسوى ديگرى رفت ، - فِى قَولِه : اشتباه كرد و بدون انديشيدن سخن گفت ، - لَغْواً فِى قَولِه :

اشتباه كرد و بى انديشه سخن گفت .

اللَّغَا

اللَّغَا - [ لغي ] : مصدر است ، صدا ، چيز بى فايده و به درد نخور ، كلام بيهوده ، گناه قسم خوردن .

اللُّغَاب

اللُّغَاب - تيرى كه درست ساخته نشده و غير قابل استفاده است .

اللَّغَاة

اللَّغَاة - [ لغو ] : صدا و آوا .

اللُّغَام

اللُّغَام - كف دهان شتر ، لعاب دهن .

لَغَبَ

لَغَبَ - - لَغْباً و لَغُوباً و لُغُوباً : خسته و فرسوده شد .

لَغِبَ

لَغِبَ - لَغَباً : مرادف ( لَغَبَ ) است .

لَغُبَ

لَغُبَ - - لَغْباً و لَغُوباً و لُغُوباً : مرادف ( لَغَب ) است .

لَغَّبَ

لَغَّبَ - تَلْغِيباً [ لغب ] السيرُ فلاناً : راه او را بسيار خسته كرد ، - دابَّتَه : ستور خود را خسته كرد ، ستور خود را خسته يافت .

اللَّغْب

اللَّغْب - ناتوان و احمق ، كلام بيهوده .

اللُّغَة

اللُّغَة - ج لُغىً و لُغَات و لُغُون [ لغو ] : زبان متداول هر نژادى ؛ « عِلْمُ اللغةِ » : علم شناخت مفردات كلمات ، و گاهى بر تمام اقسام علوم عربي اطلاق مىشود ، « كُتُبُ اللُّغَةِ » : بر فرهنگها يا قاموسها اطلاق مىشود ، « اهلُ اللغَة » : مردمى كه پيرو يك زبان هستند .

اللُّغْد

اللُّغْد - ج أَلْغَاد : گوشت اطراف حلق در انتهاى دهان تا زير گوش .

اللُّغْدُود

اللُّغْدُود - ج لَغَادِيد : مرادف ( اللُّغْد ) است .

اللِّغْدِيد

اللِّغْدِيد - ج لَغَادِيد : مرادف ( اللُّغْد ) است .

لَغَزَ

لَغَزَ - لَغْزاً الشيءَ : صورت خود را از آن برگردانيد ، - فِى يَمِينِه : در قسمى كه خورده بود مكر و حيله نمود ، - فِى الْكَلام : مطلب و خواستهء خود را بيان نكرد ، - اليربُوعُ جُحْرَه :

موش سوراخ خود را پيچ در پيچ كند .

اللُّغْز

اللُّغْز - ج أَلْغَاز : سوراخ موش و سوسمار ، - مِنَ الْكَلَام : معمّاى كلامى .

اللَّغْز

اللَّغْز - مص ، مرادف ( اللُّغْز ) است .

اللُّغَز

اللُّغَز - مرادف ( اللُّغْز ) است .

لَغَطَ

لَغَطَ - - لَغْطاً و لَغِيطاً الحمامُ أو القطا : پرنده صدا كرد ، - لَغْظاً و لِغَاطاً الْقَومُ : مردم صدا در آوردند .

لَغَّط

لَغَّط - تَلْغِيطاً [ لغط ] القومُ : مردم صدا در آوردند .

اللَّغْط

اللَّغْط - مص ، - ج الْغَاط : سر و صداى بسيار ، پشت درب از داخل خانه .

اللَّغَط

اللَّغَط - ج أَلْغَاط : سر و صداهاى بسيار و نامفهوم .

لَغَمَ

لَغَمَ - - لَغْماً البعيرُ : شتر كف و لعاب از دهان بيرون انداخت ، - الرّجُلُ : خبر به چيزى داد كه از روى يقين نبود ، - الأرضَ او الحجرَ : در زمين و يا سنگ مين گذارى كرد .

لَغِمَ

لَغِمَ - - لَغْماً و لَغَماً الرجُلُ : از چيزى خبر داد كه خود يقين نداشت .

اللُّغْم

اللُّغْم - ج أَلْغَام : گودالى كه در زمين و يا زير ساختمان حفر كنند و در آن مواد انفجارى از قبيل باروت يا ديناميت كار گذارند تا آنچه را كه بخواهند منفجر كنند ، مين ابزارى است به شكل استوانه اى يا دايره پُر شده از مواد انفجارى كه در زمين يا دريا كار مىگذارند كه با برخورد به چيزى يا با تيار برقى منفجر مىشود ، - الصَّوتي : مينى است كه صداى كشتى را به خود مىگيرد و موقع نزديك شدن كشتى آن را منفجر مىكند ؛ « لُغْمُ الضَّغْطِ » : مين دريائى كه با فشار آب هنگام مرور كشتى منفجر مىشود .

اللَّغَم

اللَّغَم - عطرى كم ، نى و رگهاى زبان .

اللَّغُو

اللَّغُو - [ لغو ] : عوعوى سگ .

اللَّغْوَى

اللَّغْوَى - [ لغو ] : صداى پرنده اى بنام قطا ، كلام پوچ و بى ارزش .

اللَّغُوب

اللَّغُوب - مرادف ( اللَّغْب ) است .

اللُّغَوِيّ

اللُّغَوِيّ - [ لغو ] : منسوب به لغت است ، دانشمند زبان شناس .

لَغِيَ

لَغِيَ - - لَغىً [ لغو ] تِ الطيرُ بأصواتها : كبوتر نغمه زد ، - بِالْمَاء : آب زياد نوشيد ولى سير نشد ، - بالشيءِ : از آن چيز جدا نشد ، - لَغىً و لَغَايَةً و لاغِيَةً و مَلْغَاةً في قولِه : اشتباه كرد و بدون تأمل و تفكر سخن گفت .

لَفَّ

لَفَّ - - لَفّاً [ لف ] الشيءَ : آن چيز را بست و پيچيد ، گرفت و جمع آورى كرد ، - الميّتَ في اكْفَانِه : مرده را كفن كرد ، - الشَّيءَ بالشَّيءِ : چيزى را به چيز ديگرى پيوست نمود ، - تِ الأشْجَارُ : درختان بهم پيچيدند ، - اللَّفَّةَ : عمامه بر سر گذاشت ، - فِى الأَكْل :

بى رويه و بسيار غذا خورد ، - ه حَقَّه : حق او را منع كرد ، - لَفّاً و لَفَفاً : رانهاى او پر گوشت و فربه شد .

اللُّفّ

اللُّفّ - [ لفّ ] : « جاء القومُ و مَنْ لفَّ لُفَّهم » مردم با كسانى كه همراه آنها و يا منسوب به آنها بودند آمدند .

اللَّفّ

اللَّفّ - [ لفّ ] : مص ، « روضةٌ لَفُّ » : باغى پر از درخت ؛ « جاءَ القومُ و مَنْ لَفَّ لَفَّهم » : قوم آمدند با كسانى كه همراه آنها بودند .

اللِّفّ

اللِّفّ - ج أَلْفاف و لُفُوف [ لفّ ] : گروه يا دسته از مردم ، مردم حاضر ، آنچه كه از اينجا و آنجا جمع آورى كنند ، باغى كه پر از درختان پيچيده و انبوه است ؛ « رَوْضَةٌ لِفُّ » باغى پر از درختان بهم پيوسته ؛ « جاءَ القومُ و مَنْ لَفَّ لِفَّهُم » قوم آمدند با همراهيان خود .

اللِّفَّة

اللِّفَّة - [ لفّ ] : « روضةٌ لِفَّةٌ » : باغ پر از درخت .

اللَّفَّاء

اللَّفَّاء - [ لفّ ] : مؤنث ( الأَلَفّ ) است ؛ « فَخدٌ لَفَّاءُ » : ران چاق و فربه .

اللُّفَّاح

اللُّفَّاح - ( ن ) : نام گياهى است .

اللُّفَّاحَة

اللُّفَّاحَة - ( ن ) : يك دانه لُفّاح .

اللُّفَاظ

اللُّفَاظ - آنچه كه تلفظ و يا طرح شود .

اللِّفَاظ

اللِّفَاظ - بقولات .

اللُّفَاظَة

اللُّفَاظَة - ج لُفَاظ و لُفَاظَات : آنچه كه تلفظ مىشود و از دهان خارج مىگردد ، سفرهء غذا كه گسترده شود ، باقيماندهء چيزى ، كلام ملفوظ .

اللِّفَاعَة

اللِّفَاعَة - وصله كه بر پيراهن زنند .

اللِّفَافَة

اللِّفَافَة - ج لَفَائِف [ لفّ ] : مچ پيچ كه بر پا