فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٧١٥

الكاعِب

كادَ

كادَ - - كَوْداً و مَكَاداً و مَكَادَةً [ كود ] : به آن كار نزديك شد ولى آن را انجام نداد مانند ( كادَ يَضْرِبُ ) : نزديك بود بزند ولى نزد . اين كلمه از افعال مقاربه است و به ندرت خبر آن با ( انْ ) مىآيد و گاهى به معناى ( ارَادَ ) يعنى خواست مىآيد ، - - كَوْداً ه : او را منع نمود .

كادَ

كادَ - - كَيْداً [ كيد ] ه : او را با حيله فريب داد ، به او فريب دادن آموخت ، با او جنگيد ، بدخواه او شد ، - لِفُلانٍ : به فلانى حيله زد : « فُلانُ يَكِيدُ امْراً مَا أَدْرِى مَا هُوَ » : فلانى به دنبال حيله ايست كه نمىدانم چيست ، - الشَّيءَ : در آن چيز چاره جويى كرد ، - بنفسِه : هنگام جان كندن به سختى نفس كشيد ، - الزَّندُ : آتش زنه آتش بيرون داد .

الكادِس

الكادِس - ج كَوَادِس : آنچه كه بر اثر عطسه و جز ان از بينى و دهان بيرون آيد و در هوا پخش شود .

كادَمَ

كادَمَ - مُكادَمَةً [ كدم ] تِ الدابَّةُ الحشيشَ :

سُتور نتوانست گياه بخورد .

كاذَبَ

كاذَبَ - كِذَاباً و مُكَاذَبَةً ه : به او گفت « دروغ گفتى » .

الكاذِب

الكاذِب - ح كَذَبة و كُذَّاب و كُذَّب : فا ، دروغگو .

الكاذِبَة

الكاذِبَة - ج كاذِبَات و كَوَاذِب : مؤنّث ( الْكاذِب ) است ، دروغ .

كارَ

كارَ - - كَوْراً [ كور ] العامة و نحوَها على رأسه :

عمامه و مانند آن را دور سر پيچيد ، - الْحَمَّالُ الكَارَةَ : بار بر كوله بار را بر پشت خود حمل كرد ، - الأَرْضَ : زمين را كند ، - فى مِشْيَتِه : در راه رفتن خود شتاب كرد ، - كِياراً الفَرَسُ ذَنَبَه : اسب در حال دويدن و خيزش دم خود را بالا برد .

الكار

الكار - ج كارَات : گونه اى كشتى ، - عِنْدَ الْعامَّة : و در زبان متداول صنعت و حرفه است ، اين واژه فارسى است .

كارَى

كارَى - مُكَارَاةً و كِرَاءً [ كري ] ه الدابَّةَ أو الدارَ :

سُتور يا خانه را به او اجاره داد .

كارَبَ

كارَبَ - مُكَارَبَةً و كِرَاباً [ كرب ] ه : به او نزديك شد .

الكارَة

الكارَة - ج كارَات [ كور ] : اندازهء معينى از آذوقه يا گندم ، طَبَقى كه بر روى آن خمير نان را قبل از زدن به تنور پهن كنند ، - مِنَ الثّياب : جامه در قطعات متعدد كه گازر درهم پيچد و بر پشت حمل كند .

الكارِث

الكارِث - آنچه كه باعث غم و اندوه سخت باشد .

الكارِثَة

الكارِثَة - ج كَوارِث : مؤنث ( الكارِث ) است ، بلاى سخت .

الكارِز

الكارِز - واعِظ مسيحى كه به انجيل بشارت دهد .

الكارِع

الكارِع - فا ، هر فرو رونده در آب چه بنوشد و چه ننوشد .

الكارِعَات

الكارِعَات - نخلهائى كه در كنار آب روئيد شده باشند .

الكارِعَة

الكارِعَة - ج كارِعَات : مؤنّث ( الكَارع ) است .

كارَمَ

كارَمَ - مُكَارَمَةً [ كرم ] ه : در بخشش و كَرَم بر او مُباهات كرد ؛ « كارَمْتُ فُلاناً » : به او چيزى ارمغان كردم تا مرا پاداش دهد .

الكاره

الكاره - آنكه چيزى را نپسندد .

الكارُوز

الكارُوز - مُرادف ( الكارِز ) است .

كازَ

كازَ - - كَوْزاً [ كوز ] : با كوزه آب آشاميد ، - الشَّيءَ : آن چيز را جمع آورى كرد .

الكاز

الكاز - نفت ، پترول . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

كاسَ

كاسَ - - كَيْساً و كِيَاسَةً [ كيس ] الغلامُ : آن جوان تيز هوش شد ، - فُلاناً : در زيركى و هوش بر او چيره شد .

الكاسِب

الكاسِب - فا ، كاسب .

الكاسِبَة

الكاسِبَة - ج كَوَاسِب : مؤنّث ( الكاسِب ) است .

كاسَحَ

كاسَحَ - مُكَاسَحَة [ كسح ] ه : با او دشمنى سخت نمود .

الكاسِحَة

الكاسِحَة - « كاسِحَةُ الأَلغَام » : كشتى مينياب كه با دستگاههاى انفجار زمين مجهز است ، نام ديگر آن ( كانِسَةُ الأَلْغام « :

است .

الكاسِد

الكاسِد - چيزى كه خريدار نداشته باشد ؛ « السُّوقُ الْكاسِدُ » بازار راكد از خريد و فروش .

الكاسِدَة

الكاسِدَة - « السوقُ الكاسِدَة » : مُرادف ( الكاسِد ) است .

كاسَرَ

كاسَرَ - مُكَاسَرَةً [ كسر ] ه في البيع : از او خواست بهاى فروش را كم كند .

الكاسِر

الكاسِر - ج كُسَّر : فا ، - ( ح ) : عقابْ ؛ « عُقَابٌ كاسِرٌ » : عقابى كه شكار خود را در هم مىشكند ، - مِنَ الطُّيُورِ : بر پرندگان شكارى اطلاق مىشود ؛ « كاسِرُ الحَجَرِ أو القُلْبُ » ( ن ) :

نام گياهى است زيبا كه همان علف مرواريد است و مركز اصلى آن نيم كرهء شمالى زمين بويژه در مناطق كوهستانى و سردسير است .

الكاسِرَة

الكاسِرَة - ج كاسِرَات و كُسَّر و كَوَاسِر : مؤنّث ( الكاسِر ) است .

الكاسِي

الكاسِي - ج كُسَاة [ كسو ] : فا ، آنكه جامه بر تن داشته باشد اين واژه ضد ( العارِي ) است .

كاشَ

كاشَ - - كَوْشاً [ كوش ] عنه : بسيار ترسيد ، - عِنْدَ العامَّة : به دنيا بسيار علاقه مند شد .

كاشَحَ

كاشَحَ - كِشَاحاً و مُكَاشَحَةً [ كشح ] فلاناً بالعداوة :

با او دشمنى كرد .

الكاشِح

الكاشِح - فا ، - دشمن پنهانى .

كاشَرَ

كاشَرَ - مُكَاشَرَةً [ كشر ] ه : با او خنديد و دندانهايش را به او نمايان ساخت .

كاشَفَ

كاشَفَ - مُكَاشَفَةً [ كشف ] ه بكذا : او را بر امرى آگاه نمود ، - ه بِالعَداوَة : بطور آشكار با او دشمنى ورزيد .

الكاشِف

الكاشِف - ج كَشَفَة : فا .

الكاشِفَة

الكاشِفَة - مص ، - ج كَوَاشِف : مؤنّث الكاشِف است ، رسوائى .

كاظَّ

كاظَّ - كِظَاظاً و مُكَاظَّةً [ كظَّ ] ه : در جنگ با او نبرد سخت كرد و زمان درازى با او زد و خورد كرد .

الكاظِم

الكاظِم - ج كُظَّم : فا ، خاموش ، ساكت ؛ « بَعِيرٌ كاظِمٌ » : شتر تشنه كه شكمش از بى آبى خشك شده باشد .

الكاع

الكاع - ج أَكْوَاع [ كوع ] ( ع ا ) : مُچ دست از طرف انگشتِ ابهام .

الكاعّ

الكاعّ - [ كعّ ] : ناتوان و ترسو .

الكاعِب

الكاعِب - « جاريةٌ كاعِبٌ » : كنيزكى كه