فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦٢

اسْتَفَزَّ

اسْتَغْبَى

اسْتَغْبَى - اسْتِغْبَاءً [ غبو ] هُ : او را كودن شمرد .

اسْتَغَثَّ

اسْتَغَثَّ - اسْتِغْثَاثاً [ غثّ ] الجَرْحَ : زخم را درمان كرد و چرك و خونابهء آن را بيرون آورد .

اسْتَغْدَرَ

اسْتَغْدَرَ - اسْتِغْدَاراً [ غدر ] المكانُ : در آن مكان گل و لاى بسيار شد .

اسْتَغَرَّ

اسْتَغَرَّ - اسْتِغْرَاراً [ غرّ ] بكذا : گول خورد ، - هُ :

سر زده بر او وارد شد .

اسْتَغْرَبَ

اسْتَغْرَبَ - اسْتِغْرَاباً [ غرب ] الشيءَ : آن چيز را غريب و شگفت يافت ، - الدمعُ : اشك جارى شد ، - في الضّحك : بسيار خنديد .

اسْتُغْرِبَ

اسْتُغْرِبَ - [ غرب ] في الضحك : سخت و بسيار خنديد .

اسْتَغْرَدَ

اسْتَغْرَدَ - اسْتِغْرَاداً [ غرد ] هُ : او را به آواز خواندن واداشت .

اسْتَغْرَقَ

اسْتَغْرَقَ - اسْتِغْرَاقاً [ غرق ] الشيءَ : همهء آن چيز را فرا گرفت ، - فى النّوم : خوابش سنگين شد ، - فى الضحك : بسيار خنديد ، - الغايةَ : از حد خود تجاوز كرد .

اسْتَغْزَرَ

اسْتَغْزَرَ - اسْتِغْزَاراً [ غزر ] : به كسى چيزى داد تا افزونتر از او پس گيرد .

اسْتَغَشَّ

اسْتَغَشَّ - اسْتِغْشَاشاً [ غشّ ] الرجُلَ : به آن مرد گمان بد و خيانت برد ، او را نصيحت نكرد .

اسْتَغْشَى

اسْتَغْشَى - اسْتِغْشَاءً [ غشو و غشي ] ثَوْبَه و بثوبه :

خود را در جامه‌اش پوشانيد تا نشنود و نبيند .

اسْتَغْضَبَ

اسْتَغْضَبَ - اسْتِغْضَاباً [ غضب ] عليه : بر او خشمگين شد .

اسْتَغْفَرَ

اسْتَغْفَرَ - اسْتِغْفَاراً [ غفر ] اللَّهَ الذنْبَ و من الذنْب : از خداوند متعال خواست تا وي را بيامرزد ؛ « اسْتَغْفِرُ اللَّهَ » : اين تعبير معادل « لا ، ابداً » به معناى : نه ، به هيچوجه مىباشد .

اسْتَغْفَلَ

اسْتَغْفَلَ - اسْتِغْفَالًا [ غفل ] هُ : او را غافلگير كرد .

اسْتَغَلَّ

اسْتَغَلَّ - اسْتِغْلَالًا [ غلّ ] الأرضَ : از محصول و غله زمين بهره‌بردارى كرد ، - الشيءَ : از آن استثمار و بهره‌بردارى نمود ، - الفرصةَ او الظروف : فرصت را غنيمت شمرد و از آن استفاده كرد ، - عَبْدَهُ : از بردهء خود خواست كه برايش محصول دهد يا بدست آورد .

اسْتَغْلَى

اسْتَغْلَى - اسْتِغْلَاءً [ غلو ] الشيءَ : بهاى آن چيز بنظرش گران آمد .

اسْتَغْلَبَ

اسْتَغْلَبَ - اسْتِغْلَاباً [ غلب ] عليهِ الضحكُ : خندهء سخت و پياپى او را فرا گرفت .

اسْتَغْلَظَ

اسْتَغْلَظَ - اسْتِغْلَاظاً [ غلظ ] : آن چيز سفت شد ، سخت شد ، - الشيءَ : آن چيز را سفت و غليظ يافت .

اسْتَغْلَقَ

اسْتَغْلَقَ - اسْتِغْلَاقاً [ غلق ] البابُ : درب به سختى باز شد ، - الكلامُ على فلانٍ : سخن بر او پيچيده شد و نتوانست سخن بگويد ، گنگ شد .

اسْتَغْنَى

اسْتَغْنَى - اسْتِغْنَاءً [ غني ] : توانگر و بىنياز شد ، - اللَّهَ : از خدا خواست كه او را توانگر كند ، - عنهُ به : از او بىنياز شد .

اسْتَغْنَمَ

اسْتَغْنَمَ - اسْتِغْنَاماً [ غنم ] الشيءَ : آن چيز را غنيمت گرفت ؛ « اسْتغنَم الفُرصَةَ » : فرصت را غنيمت شمرد و از آن سود برد .

اسْتَغْوَى

اسْتَغْوَى - اسْتِغْوَاءً [ غوي ] الرجُلَ : آن مرد را گمراه كرد ؛ « اسْتَغْواهُ بِالأماني الْكَاذِبة » : او را با وعده‌هاى پوچ فريب داد و گمراه كرد ، گمراهى او را خواست .

اسْتَغْيَلَ

اسْتَغْيَلَ - اسْتِغْيَالًا [ غيل ] تِ الشجرةُ : شاخه‌هاى درخت درهم پيچيده شد .

اسْتَفَّ

اسْتَفَّ - اسْتِفَافاً [ سفّ ] الدواءَ : دارو را نكوبيده گرفت .

اسْتَفَاضَ

اسْتَفَاضَ - اسْتِفَاضَة [ فيض ] الخبرُ : آن خبر پخش و منتشر شد ، - المَكانُ : آن جاى فراخ شد ، - الوَادِي شجراً : دره فراخ و پر از درخت شد ، - القومُ فى الحديث : آن قوم با هم سخن گفتند ، - الرّجُلَ : از آن مرد خواست تا آبيارى كند .

اسْتَفَاقَ

اسْتَفَاقَ - اسْتِفَاقَةً [ فوق ] الرَّجُلُ من نومهِ أو مرضهِ أو غفلتهِ : آن مرد از خواب بيدار شد ، يا از بيمارى كه داشت بهبود يافت و يا از غفلت خود آگاه و با خبر شد .

اسْتَفْتَى

اسْتَفْتَى - اسْتِفْتَاءً [ فتو ] العالِمَ في مسألةٍ : دربارهء مسأله‌اى از عالم فتوى خواست .

الاسْتِفْتَاء

الاسْتِفْتَاء - [ فتو ] : مص ، مراجعه به آراء و افكار عمومى ( رفراندوم ) دربارهء موضوعى مهمّ ؛ « الاسْتِفتاءُ الشَّعْبِى » : رأى عمومى افراد ملت .

الاسْتِفْتَاح

الاسْتِفْتَاح - [ فتح ] : مص ؛ « حرف الاسْتِفتاح » در اصطلاح نحويان : ( أَلَا ) است زيرا با آن سخن آغاز مىشود مانند « ألَا كُلُّ شيءٍ ما خَلَا اللَّهُ باطلُ » : آيا نه اينكه هر چيزى بجز خدا باطل است .

اسْتَفْتَحَ

اسْتَفْتَحَ - اسْتِفْتَاحاً [ فتح ] الأبوابَ : دربها را باز كرد ، گشود ، - الرجُلُ : خواستار پيروزى شد ، - الأمرَ بكذا : كار را با چيزى آغاز كرد .

اسْتَفْحَلَ

اسْتَفْحَلَ - اسْتِفْحَالًا [ فحل ] الأمرُ : آن كار خطرناك شد .

اسْتَفْخَرَ

اسْتَفْخَرَ - اسْتِفْخَاراً [ فخر ] الشيءَ : آن چيز را بسيار خوب و عالى شمرد ، آن چيز را با شكوه و عالى يافت .

اسْتَفْدَحَ

اسْتَفْدَحَ - اسْتِفْدَاحاً [ فدح ] الأَمرَ : آن امر را ناگوار يافت .

اسْتَفْرَخَ

اسْتَفْرَخَ - اسْتِفْرَاخاً [ فرخ ] الحَمَامَ : كبوتر را براى جوجه‌كشى گرفت ، - الحَمَامُ : كبوتر جوجه‌دار شد .

اسْتَفْرَدَ

اسْتَفْرَدَ - اسْتِفْرَاداً [ فرد ] هُ : او را تنها يافت ، در حالى كه او تنها بود بسوى وى رفت ، او را يكتا و بىنظير شمرد ، - الشيءَ : آن چيز را از ميان ياران خود بيرون برد ، - بالأمرِ : در آن امر به تنهائى تصميم گرفت و اقدام كرد .

اسْتَفْرَعَ

اسْتَفْرَعَ - اسْتِفْرَاعاً [ فرع ] الشيءَ : آغاز به آن كار كرد .

اسْتَفْرَغَ

اسْتَفْرَغَ - اسْتِفْرَاغاً [ فرغ ] : قي كرد ، - جهدَه :

كوشش خود را كاملًا به كار برد .

اسْتَفْرَكَ

اسْتَفْرَكَ - اسْتِفْرَاكاً [ فرك ] الحَبُّ في السنبلة :

دانه در خوشه سفت و درشت شد .

اسْتَفْرَهَ

اسْتَفْرَهَ - اسْتِفْرَاهاً [ فره ] الدوابَّ : دام و ستوران را در رفاه قرار داد و ارزشمند شمرد .

اسْتَفَزَّ

اسْتَفَزَّ - اسْتِفْزَازاً

هُ : او را سرگردان كرد ، او را ناخورسند كرد ، او را كشت ، او را از خانه بيرون كرد ، - هُ الخوفُ : ترس او را برانگيخت و سراسيمه كرد ، - هُ من الشيءِ :