فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦٩١

قَرْقَفَ

قَرَظَ

قَرَظَ - - قَرْظاً القَرَظَ : برگهاى درخت ( سَلَم ) را كه رنگ گياهى دارد چيد ، - الأَديم :

پوست را با برگ درخت سَلَم دبّاغى كرد .

قَرِظَ

قَرِظَ - - قَرَظاً : پس از مدتى خوارى سَر و رو مهتر شد .

قَرَّظَ

قَرَّظَ - تَقْريظاً [ قرظ ] ه : او را تا زمانى كه زنده بود به حق يا باطل ستود .

القَرَظ

القَرَظ - برگ گياه ( سَلَمْ ) كه با آن دباغى كنند .

القَرَظَة

القَرَظَة - واحد ( القَرَظ ) است .

قَرَعَ

قَرَعَ - - قَرْعاً البابَ : درب را كوبيد ، الرَّجُلَ :

آن مرد را زد ، - ه بالحَقّ : او را به حق افكند ، - ه امرٌ : ناگهان كارى براى او پيش آمد ، - سِنَّه : دندان كروچه كرد ، - الشَّىءَ : آن چيز را انتخاب كرد ، السَّهْمُ الغايَةَ : تير به هدف خورد ، - قَرْعاً فُلاناً : در قرعه بر او چيره شد .

قَرِعَ

قَرِعَ - - قَرَعاً الرجُلُ : موى سر او ريخت ، - قَرَعاً و قَرْعاً المَكانُ : آن جاى خالى شد .

قُرِعَ

قُرِعَ - عليه : با جنجال در قمار پيروز شد .

قَرَّعَ

قَرَّعَ - تَقْرِيعاً [ قرع ] فلاناً : با او به سختى رفتار كرد ، - الْقَوْمَ : آن قوم را نگران كرد ، - الشَّعْر : موى سر را كوتاه كرد .

القَرْع

القَرْع - ( ن ) : گونه اى كدو كه از دستهء ( القَرعيّات ) است و در سرزمينهاى گرمسيرى كشت مىشود و در ايران به كدو حلوائى معروف است .

القَرَع

القَرَع - آنچه كه بر آن شرط و رهن بندند ، - ( طب ) : بيمارى ريزش موى سر ، پيسى ، زمينهائى كه گياه آن چريده شده باشد .

القَرِع

القَرِع - آنكه شايستهء مشورت است ، آنكه نخوابد ؛ « ظِفْرٌ قَرِعٌ » : ناخن پوسيده .

القَرْعَاء : مؤنّث ( الأَقْرَع ) است ، بلا و سختى ، بالاى راه ، حياط خانه ؛ « ارضٌ قَرْعَاءُ » :

زمينى كه گياه آن چريده شده باشد .

القُرْعَة

القُرْعَة - برگزيدهء مال ، قُرعه ، سهم و نصيب ؛ « الْقَاءُ القُرْعَة » : قُرعه زدن .

القَرْعَة

القَرْعَة - اسم مرّة از ( قَرَعَ ) است ، - ( ن ) :

واحد ( القَرْع ) است به معناى كدو و در زبان متداول بر جمجمهء سر اطلاق مىشود ؛ « خَرَجَ فُلانُ بِالْقَرْعَة » : فلانى سر برهنه خارج شد .

القَرَعَة

القَرَعَة - سپر ، جاى ريختن موى سر ، انبانى كه پائين آن فراخ باشد و در آن غذا گذارند .

القَرِعَة

القَرِعَة - من الأَراضي : زمين خشك و باير كه در آن گياه نرويد .

القَرْعَوْن

القَرْعَوْن - چُغاله بادام . اين كلمه در زبان متداول رايج است و سريانى است .

قَرَفَ

قَرَفَ - - قَرْفاً [ قرف ] الشيءَ : آن چيز را پوست كند ، - الْقَرحَةَ : پوست زخم را كند ، - الرَّجُلُ : آن مرد دروغ گفت ، - عَلى القومِ :

بر آن قوم ستم كرد و دروغ گفت .

قَرِفَ

قَرِفَ - - قَرَفاً فُلانٌ المَرضَ : فُلانى در معرض بيمارى قرار گرفت ، - مِنْه عِنْدَ العامَّة : از او متنفر و زده شد .

قَرَّفَ

قَرَّفَ - تَقْرِيفاً [ قرف ] القُرحةَ : پوست زخم را كند ، فُلاناً بِكذا : به او تُهمت زد .

القَرَف

القَرَف - تنفر و دورى نَفْس از چيزى آلوده و پليد و يا كارى بد . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

القِرْفَة

القِرْفَة - پاره اى پوست ، پوست انار ، - ( ن ) :

دارچين كه غذا را خوش طعم كند . مركز اصلى آن جزيرهء سيلان است ، آنكه به چيزى مورد اتّهام قرار گيرد .

قَرْفَصَ

قَرْفَصَ - فَرْفَصَةً [ قرفص ] ه : او را گرفت و دستهايش را زير پاهايش بست ، - تِ العَجُوزُ : پير زن خود را در لباسش پيچانيد .

القُرْفُصَى

القُرْفُصَى - [ قَرفص ] : بگونه اى نشستن و رانهاى خود را به شكم چسبانيدن و دو دست را دور دو ساق حلقه زدن است و يا اينكه بر روى دو زانو نشستن و شكم را به دو ران چسبانيدن است ؛ « قَعَدَ القَرفْصَى » :

يعنى به شكل مذكور نشست .

القَرْفَصَى

القَرْفَصَى - [ قرفص ] : مُرادف ( القُرْفُصَى ) است .

القِرْفِصَى

القِرْفِصَى - [ قرفص ] : مُرادف ( القُرْفُصَى ) است .

القُرْفُصَاء

القُرْفُصَاء - [ قرفص ] : مُرادف ( القُرْفُصَى ) است .

القُرُفْصَاء

القُرُفْصَاء - [ قرفص ] : مُرادف ( القُرْفُصَى ) است .

القَرْفِيّ

القَرْفِيّ - [ قرف ] : آنكه رنگ پوست بدنش به سُرخى گرايد .

قَرَقَ

قَرَقَ - - قَرْقاً تِ الدجاجةُ : آن مُرغ در حالى كه جوجه‌ها و يا تخمهاى خود را زير بالهايش گرفته بود صدا در آورد .

القُرْق

القُرْق - عند العامَّة : داستانى است كه گوينده اش آن را با سر و صدا بيان كند .

اين كلمه در زبان متداول رايج است .

القُرْقُب

القُرْقُب - ( ح ) : پرندهء كوچكى است كه نوك آن به شكل مخروطى است .

القِرْقَة

القِرْقَة - مرغى كه بر روى تخمهاى خود مىنشيند و صدا در مىآورد . اين كلمه در زبان متداول رايج است و فصيح آن ( الرَّنْقاء ) است .

قَرْقَدَ

قَرْقَدَ - قَرْقَدَةً الخبزُ و نحوه : نان و مانند آن خشك شد ( اين كلمه سريانى است ) .

القَرْقَذَان

القَرْقَذَان - ( ح ) : سنجاب .

القَرْقَذُون

القَرْقَذُون - ( ح ) : مُرادف ( القَزْقَذان ) است .

قَرْقَرَ

قَرْقَرَ - قَرْقَرَةً [ قرقر ] البعيرُ : شتر بانك كرد ، - تِ الحَمامَةُ او الدَّجاجَّةُ : مرغ پياپى صدا كرد ، - البَطْنُ : شكم قرقر كرد ، - الرَّجُلُ في ضحكِه :

آن مرد خنده خود را بگونهء قهقهه در آورد ، - الشَّرابُ في حَلقِه : شراب در گلويش صدا كرد .

القَرْقَر

القَرْقَر - ج قَرَاقِر [ قرقر ] : زمين نرم و هموار .

القَرْقَرَة

القَرْقَرَة - [ قرقر ] : مص ، - ج قَرَاقر : صداى كبوتر ، خندهء بلند ، زمين نرم و هموار .

قَرْقَشَ

قَرْقَشَ - قَرْقَشَةً الشيءَ الصلْبَ كالقَضَامِيّ و نحوِه :

آن چيز سِفت را با دندان گاز زد و خورد - اين كلمه سريانى است - .

قَرْقَعَ

قَرْقَعَ - قَرْقَعَةً : صداى مهيبى مانند صداى ريختن آهن بر روى آهن و مانند آن را شنوانيد . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

قَرْقَفَ

قَرْقَفَ - قَرْقَفَةً

من البرد : از سرما لرزيد ، - ه البَرْدُ : سرما او را لرزانيد ، - الرَّجُلُ فى الضّحك و الحَمامُ فى الهَدِير : خندهء مرد و يا