فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦٦٤

الفَصّ

فَسَدَ

فَسَدَ - - فَسَاداً و فُسُوداً : آن چيز فاسد شد ، بر خلاف درست شد است .

فَسُدَ

فَسُدَ - - فَسَاداً و فُسُوداً : مرادف ( فَسَدَ ) است .

فَسَّدَ

فَسَّدَ - تَفْسِيداً [ فسد ] ه : آن چيز را فاسد كرد .

فَسَرَ

فَسَرَ - - فَسْراً الأَمرَ : امر را بيان و آشكار كرد ، - المُغَطَّى : آنچه كه پوشيده بود را آشكار كرد .

فَسَّرَ

فَسَّرَ - تَفْسِيراً [ فسر ] ه : آن چيز را توضيح داد و بيان نمود .

الفُسْطَاط

الفُسْطَاط - ج فَسَاطِيط : چادر كه از موى بافند و در آن زندگى كنند ، اسمى است كه بر مصر باستان اطلاق مىشود .

الفِسْطَاط

الفِسْطَاط - ج فَسَاطِيط : مرادف ( الفُسْطاط ) است .

الفُسْطَان

الفُسْطَان - ج فَسَاطِين : معادل ( الفُسْتان ) است - اين كلمه فارسى است .

الفِسْفِسَة

الفِسْفِسَة - ( ن ) : گياهى است كه علوفهء ستوران و خوراك دام مىباشد .

الفَسْفُوسَة

الفَسْفُوسَة - دانه اى ريز كه بر روى پوست بدن ظاهر مىشود . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

فَسَقَ

فَسَقَ - - فِسْقاً و فُسُوقاً : از راه حق و درستى منحرف شد ، كار ناپسنديده كرد .

فَسُقَ

فَسُقَ - - فِسْقاً و فُسُوقاً : مرادف ( فَسَقَ ) است .

فَسَّقَ

فَسَّقَ - تَفْسِيقاً [ فسق ] ه : او را به كار ناپسنديده و ناروا نسبت داد .

الفُسَق

الفُسَق - آنكه همواره و بسيار فسق كند .

الفِسْقِيَّة

الفِسْقِيَّة - ج فَسَاقِيّ : حوض ، استخر كوچك ، وضوخانه . - اين كلمه لاتين است -

فَسِلَ

فَسِلَ - - فَسَالَةً و فُسُولَةً : سست و ناتوان بود .

فَسُلَ

فَسُلَ - - فَسَالَةً و فُسُولَةً : مرادف ( فَسِلَ ) است .

فُسِلَ

فُسِلَ - مرادف ( فَسِلَ ) است .

الفَسْل

الفَسْل - مص ، - ج افْسُل و فُسُول و فِسَال و فُسْل و فُسُولَة و فُسَلَاء و افْسَال : قلمهء درخت كه كاشته شود ، مرد ناتوانى كه سست و بىغيرت باشد ، هر چيز پست و بىارزش ؛ « دِرْهَمٌ فَسْلٌ » : پول تقلبى و بىارزش .

الفِسْل

الفِسْل - احمق و نادان .

الفُسُولَة

الفُسُولَة - مص ، فتور و سستى در كار .

الفَسِيح

الفَسِيح - من الأمكنة : جاى وسيع و فراخ .

الفَسِيد

الفَسِيد - ج فَسْدى : به معناى فاسد است .

الفَسَيْفِسَاء

الفَسَيْفِسَاء - كاشى ، سراميك ، موزائيك ، نقش و نگار برجسته .

الفِسِّيق

الفِسِّيق - مرادف ( الفُسَق ) است .

الفَسِيلَة

الفَسِيلَة - ج فَسِيل و فَسَائِل و جج فُسْلَان :

درخت خُرماى كوچك كه از درخت مادر جدا شده و كاشته شود ، نهال درخت كه كاشته شود .

فَشَّ

فَشَّ - - فَشّاً [ فشّ ] بين القوم : ميان قوم سخن چينى كرد ، - خُلْقَه فِى فلان : خشم خود را بر ديگرى آشكار كرد ، - قَلْبَه : آنچه از خشم كه در دل داشت بيرون ريخت .

اين تعبير در زبان متداول رايج است ، - الوَرَمُ : ورم عضو بدن فرو نشست . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

فَشَا

فَشَا - - فَشْواً و فُشُواً و فُشِيّاً [ فشو ] خيرُه أو فضلُه أو سرُّه : خبر يا بزرگوارى و يا راز او پخش شد ، - تْ أمُورُهم : كارهاى آنها از هم جدا شد ، - تِ المَاشِيَةُ : دامها رها شدند .

الفَشَاء

الفَشَاء - توليد مثل ستوران و دامها و افزايش آنها .

الفُشَاع

الفُشَاع - ( ن ) : نام گياهى است از رستهء زنبقيات كه از ريشه‌هاى آن براى دارو و درمان استفاده مىشود .

الفُشاع

الفُشاع - ( ن ) : مرادف ( الفُشَاع ) است .

فَشَخَ

فَشَخَ - - فَشْخاً : گامهاى بلند برداشت ، ( اين كلمه سريانى است ) و در زبان متداول رايج است ، - عليه : بر او ستم و تعدّى كرد . ( اين كلمه سريانى است و در زبان متداول رايج است ) .

فَشَّخَ

فَشَّخَ - تَفْشِيخاً [ فشخ ] الرجُلُ : گامهاى خود را بلند برداشت . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

فَشَّطَ

فَشَّطَ - تَفْشِيطاً فلانٌ : به چيزى كه ندارد فخر و مباهات كردن ( اين كلمه سريانى است و در زبان متداول رايج است ) .

الفِشْك

الفِشْك - سرگين اسب . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الفَشَك

الفَشَك - فشنگ ، گلوله ( اين كلمه تركى است ) .

الفِشْكَة

الفِشْكَة - واحد ( الفِشك ) است . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

الفَشَكَة

الفَشَكَة - واحد ( الفِشْك ) است .

فَشِلَ

فَشِلَ - - فَشَلًا : در جنگ و پيشامدها شكست خورد و ناتوان شد ، - فى عَمَلِه : از كار خود نوميد شد و پيروزى بدست نياورد .

الفَشْل

الفَشْل - ج فُشْل و أَفْشَال : ناتوان و بيعُرضه و ترسو به هنگام جنگ يا پيشامدى سخت .

الفَشَل

الفَشَل - مص ؛ « باءَ بِالفَشَل » : شكست خورد و پيروز نشد .

الفَشِل

الفَشِل - ج فُشْل و أَفْشال : مرادف ( الفَشْل ) است .

الفَشْوَة

الفَشْوَة - [ فشو ] : عطردانى كه زنان در آن عطر نهند .

الفَشْيَان

الفَشْيَان - [ فشو ] : حالت بيهوشى كه در انسان پديد آيد .

الفَشِيش

الفَشِيش - [ فشّ ] : صدا و آوا ؛ « فشِيشُ الأَفعى » : آواى مار هنگام حركت بر روى زمين كه در نتيجه برخورد پوست آن بر زمين بوجود مىآيد .

الفَشِيل

الفَشِيل - ج فُشْل و أَفْشَال : مرادف ( الفَشْل ) است .

الفُصّ

الفُصّ - ج فُصُوص و فِصَاص و أَفُصّ [ فصّ ] :

مرادف ( الفَصَّ ) و به معناى نگين مىباشد .

الفَصّ

الفَصّ - ج فُصُوص و فِصَاص و أَفُصّ [ فصّ ] :

نگين انگشتر كه معمولا از سنگهاى گرانبها ساخته مىشود ، كه بر آن « قَلْبُ الْخَاتم » نيز اطلاق مىشود ، حدقهء چشم ؛ دانهء سير ، ريشهء امر و حقيقت امر و حقيقت آن ، مفصل ميان دو استخوان ؛ « فُصُّ الماءِ » :