فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦٥٩

فَرَّشَ

خوشحال و شادمان باشد .

الفَرْحَانَة

الفَرْحَانَة - مؤنّث ( الفَرْحَان ) است .

الفُرْحَة

الفُرْحَة - خوشحالى و شادمانى ، آنچه كه بشارت دهنده بعنوان مژدگانى دريافت كند نام ديگر آن ( الحُلْوان ) يا ( البِشارَة ) است .

الفَرْحَة

الفَرْحَة - مرادف ( الفُرحة ) است .

فَرَّخَ

فَرَّخَ - تَفْريخاً [ فرخ ] تِ البيضةُ : جوجه از تخم بيرون آمد ، - تِ الطَّائِرةُ : پرنده بچه دار شد ، - الشَّجرُ : جوانه‌هاى درخت سبز شد ، - الرّوعُ : ترس بر طرف و آرامش برقرار شد ، - الأَمْرُ : نتيجه كار پس از اشتباه روشن شد .

الفَرْخ

الفَرْخ - ج فِرَاخ و أَفْرَاخ و أَفْرُخ و أَفْرِخَة و فِرْخَان و فُرُوخ : جوجهء پرنده ، هر كوچكى از گياه و يا حيوان ، مردخوار و ناتوان كه از هر جا رانده شده است ، - مِنَ الشَّجر : جوانه‌هاى درخت ؛ « فَرْخُ الرأس » : مغز سر .

الفَرْخَة

الفَرْخَة - ( ح ) : جوجهء ماده ، سر نيزهء پهن .

فَرَدَ

فَرَدَ - - فُرُودا : يكتا بود ، - عَنْ الشَّيءِ : از آن چيز كناره گيرى كرد و فاصله گرفت .

فَرِدَ

فَرِدَ - - فُرُودا : يكتا بود ، - بالأَمرِ : به تنهايى كار را انجام داد .

فَرُدَ

فَرُدَ - - فُرُوداً : مرادف ( فَرِدَ ) است .

الفَرْد

الفَرْد - ج فِرَاد : يك فرد ؛ « فَرْداً فَرْداً » :

يكايك ، يكى پس از ديگرى ، نيمى از يك جفت ، - ج أَفراد : يكطرف ريش ، - ج افراد و فُرادىَ : مرد بىمانند ؛ « هذا شَيءٌ فَرْدٌ » :

اين يكتا و بىمانند است ؛ « افْرادَ النّاسِ » :

بزرگان مردم ، الفَرد ج فُرودَة و فُرود نيز به معناى اسلحهء كمرى مىباشد . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

الفَرَد

الفَرَد - يك فرد ؛ « سَيفٌ فَرَدٌ » : شمشيرى بىمانند ؛ ( شيءٌ فردُ ) چيزى بىهمتا .

الفَرِد

الفَرِد - مرادف ( الْفَرَدَ ) است .

الفَرْدَى

الفَرْدَى - مؤنّث ( الفَرْدان ) است ؛ « جاؤُوا فَرْدَى » : يكى پس از ديگرى آمدند .

الفَرْدَان

الفَرْدَان - يك فرد ؛ « شيءٌ فَرْدان » : چيزى يكتا و بىهمتا .

الفَرْدَة

الفَرْدَة - ج فَرْدات و أَفْرَاد و فَرَد : مؤنّث ( الفَرْد ) است ، - عند المكاري : و در اصطلاح باربران نيمى از بار است ، - مِنَ البِضاعَةِ :

قسمتى از كالاى بسته و پيچيده شده .

الفِرْدَوْس

الفِرْدَوْس - ج فَرَادِيس [ فردس ] : باغ و بوستان ، زمين سرسبز و خرّم ، چمنزار ؛ « فِردوسُ النَّعيم » : بهشت برين .

الفَرْدِيّ

الفَرْدِيّ - پيرو مذهب آزادى فردى .

الفَرْدِيَّة

الفَرْدِيَّة - مذهب فرد گرائى در جامعه - ( انديودوياليسم ) .

الفُرَرَة

الفُرَرَة - [ فرّ ] : آنكه با شتاب گريزد .

فَرَزَ

فَرَزَ - - فَرْزاً الشيءَ من غيره : آن را از ديگرى جدا ساخت .

الفَرْز

الفَرْز - مص ، شكاف پهن و فاصلهء ميان دو كوه ، زمين هموار كه ميان دو بلندى قرار گرفته باشد ؛ « فَرْزُ الأَراضي » : تقسيم زمين ، « فرز اصْواتِ الانتِخَابات » : جمع آورى رأيهاى انتخاباتى .

الفِرْز

الفِرْز - ج أَفْرَاز و فُرُوز : راه در بلنديهاى زمين ، سهم جدا شده براى دارندهء آن .

الفِرْزَان

الفِرْزَان - ج فَرَازِين : ملكه در بازى شطرنج .

الفُرْزَة

الفُرْزَة - راه در تپه‌ها و بلنديها ، نوبت ، فرصت .

الفَرْزَة

الفَرْزَة - شكاف در زمين سخت و سفت .

الفِرْزَة

الفِرْزَة - پاره اى از آنچه كه جدا شده باشد .

الفَرَزْدَق

الفَرَزْدَق - ج فَرَازِق و القياس فَرَازِد : نان كه در تنور افتد ، ريزه‌هاى نان ، تكه‌هاى خمير .

الفَرَزْدَقَة

الفَرَزْدَقَة - واحد ( الفَرَزْدَق ) است .

فَرَسَ

فَرَسَ - - فَرْساً الأسدُ فريستَه : شير شكار خود را گرفت ، شير گردن شكار را خرد كرد ، - الذَّبِيحَةَ : شير گردن قربانى را بريد ، - الشَّيءَ : آن چيز را تقسيم كرد ، - فِرَاسَةً بالعين : با نظر تيزبين به حقيقت امر پى برد .

فَرُسَ

فَرُسَ - - فَرَاسَةً و فُرُوسَةً و فُرُوسِيَّةً : در اسب سوارى ماهر شد .

فَرَّسَ

فَرَّسَ - تَفْرِيساً [ فرس ] ه الشيءَ : آن چيز را براى شكار در معرضش قرار داد ، - السَّطْحَ عِند العامَّة : بر روى بام مادهء عايق ريخت تا جلوى نفوذ آب باران را بگيرد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

الفُرْس

الفُرْس - ايرانيان ، - عِنْد العَامّة : و در زبان متداول بر مادهء عايق و سفيدى كه بر روى بام براى جلوگيرى از نفوذ آب باران بگسترانند اطلاق مىشود .

الفِرْس

الفِرْس - ( ن ) : گياه سريش كه آن را ( البَرْوَقْ ) نيز گويند .

الفَرَس

الفَرَس - ( ح ) : اسب نر كه آن را ( حِصَان ) نيز گويند و اسب ماده را ( حِجْر ) نامند هر چند كه ( فَرَسَة ) نيز گفته‌اند جمع كلمهء فرس بر خلاف لفظ خود مىباشد و بر آن ( خَيْلٌ ) اطلاق مىشود ؛ و نيز از لفظ آن جمع بسته مىشود مانند : « ثلاثة افْراس » : سه اسب نر و « ثلاث افراس » : سه اسب ماده ، و گاهى جمع كثرت نيز بسته شود مانند « فُروس » ؛ « هما كَفَرَسي رهانٍ » : اين مثل براى دو نفر كه با هم مسابقه دهند و در نتيجه مساوى شوند گفته مىشود ؛ « فَرَسُ البحرِ » ( ح ) : اسب آبى يا گاوميش دريائى است .

الفَرْسَة

الفَرْسَة - اسم مرّة از ( فَرَسَ ) است ، - ( طب ) : دانهء چركى كه بر گردن درآيد و كوبيده شود .

الفِرْسَة

الفِرْسَة - ( طب ) : مرادف ( الفَرْسَة ) است .

الفَرْسَخ

الفَرْسَخ - ج فَرَاسِخ : استراحت ، آرامش ، آنچه كه بسيار و هميشه باشد ؛ « فَرْسَخُ الطَّريقِ » : معادل سه ميل مسافت است . اين كلمه فارسى است و گفته مىشود كه عبارت از دوازده هزار ذرع است كه تقريبا معادل هشت كيلومتر مىباشد .

فَرَشَ

فَرَشَ - - فَرْشاً و فِرَاشاً الشيءَ : آن چيز را پهن و گسترده كرد ، - فُلاناً امراً : موضوع را براى فلانى توضيح داد و كشف كرد ، - الأَمْرَ :

موضوع را شايع و پخش كرد ، - فَرْشاً النَّباتُ :

گياه بر روى زمين گسترده شد .

فَرَّشَ

فَرَّشَ - تَفْرِيشاً [ فرش ] الطائرُ : پرنده دو بال خود را بر روى چيزى به حركت درآورد ، - الزَّرْعُ : گياه گسترده شد و برگهاى آن درآمد ، - فُلاناً بساطاً : براى او فرش پهن كرد ، - الدَّارَ : خانه را ساخت و آن را آسفالت يا سنگفرش كرد .