فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦٤٥

غَمَّرَ

الغَلْف

الغَلْف - مص ، گياهى است كه با آن دباغى كنند .

غَلَقَ

غَلَقَ - - غَلْقاً البابَ : درب را بست . اين كلمه ضد ( فَتَحَه ) است .

غَلِقَ

غَلِقَ - - غَلَقاً : خسته شد ، در خشم شد ، بد اخلاق شد ، - الرَّهْنُ في يَدِ الْمُرْتهن :

گروگان ملك رهن گيرنده شد و اين در صورتى است كه رهن دهنده نتواند در سر رسيد مبلغ مورد رهن را بپردازد .

غَلَّقَ

غَلَّقَ - - تَغْلِيقاً [ غلق ] البابَ : درب را بست .

الغُلُق

الغُلُق - « بابٌ غُلُقٌ » : درب بسته ، مرادف ( مُغْلَق ) است .

الغَلَق

الغَلَق - ج أَغْلَاق و جج أَغَالِيق : آنچه كه با آن درب را بندند ، كلون در ، درب بزرگ ، سنگ بنائى ضربى كه در وسط طاق قرار مىگيرد .

الغَلِق

الغَلِق - مرد بد اخلاق ؛ « كلامٌ غَلِقٌ » : سخن نامفهوم .

غَلَّلَ

غَلَّلَ - تَغْلِيلًا [ غلّ ] الغِلَالَة : لباس در زير زره پوشيد ، - ه : بر گردن يا دست او غل افكند .

الغَلَل

الغَلَل - ج أَغْلال [ غلّ ] : تشنگى ، آب روان در ميان درختان ، صافى ، آبكش ، پاره گوشتى كه پس از سلَّاخى بر روى پوست حيوان نهند .

الغُلْواء

الغُلْواء - [ غلو ] : سركشى و غلو ، آغاز جوانى و نشاط آن .

الغُلَوَاء

الغُلَوَاء - [ غلو ] : مرادف ( الغُلْوَاء ) است .

الغُلْوَان

الغُلْوَان - [ غلو ] : آغاز جوانى و نشاط آن .

الغَلْوَة

الغَلْوَة - ج غَلَوَات و غِلَاء [ غلو ] : اسم مرة از ( غَلَا ) است ، با نهايت توان خود تيراندازى كردن .

الغَلُوطَة

الغَلُوطَة - مرادف ( الأُغْلُوطَة ) است .

الغُلُومَة

الغُلُومَة - اسم است از ( الغُلَام ) ، بردگى .

الغُلُومِيَّة

الغُلُومِيَّة - مترادف ( الْغُلُومَة ) است .

الغَلِيّ

الغَلِيّ - [ غلو ] : گران ؛ « بِعْتُه بِالغَلِيّ » : آن را گران فروختم .

الغَلِيظ

الغَلِيظ - ج غِلَاظ : فا ؛ « طَعَامٌ غَليظٌ » : غذاى خشك و خشن .

الغَلِيل

الغَلِيل - [ غلّ ] : تشنگى زياد ، كسى كه بسيار تشنه است ، سوزش عشق يا اندوه ، كينه و دشمنى .

الغَلِيلَة

الغَلِيلَة - [ غلّ ] : مؤنّث ( الغَليل ) است ، واحد ( الغَلَائل ) است .

الغَلُيُون

الغَلُيُون - ج غَلَايين : قليان .

غَمَّ

غَمَّ - - غَمَّا [ غمّ ] ه : او را اندوهگين كرد ، پوشانيد ، - الْقَمرُ النُّجوم : ماه روشنائى ساير ستارگان را پوشانيد ، - الشَّيءُ الشَّيءَ بالاى آن چيز قرار گرفت ، - اليومُ : گرماى روز شديد شد .

غُمَّ

غُمَّ - [ غمّ ] عليه الأمرُ : امر بر او پوشيده و مبهم ماند .

الغَمّ

الغَمّ - ج غُمُوم [ غمّ ] : اندوه و آشفتگى ؛ « يومٌ غَمُّ » : روزى غمانگيز ، روز بسيار گرم ؛ « لَيْلَةٌ غَمٌّ » : شبى غم انگيز ، شبى بسيار گرم .

الغُمَّى

الغُمَّى - [ غمّ ] : اندوه و بلا ، بلاى سخت .

الغَمَّى

الغَمَّى - [ غمّ ] : تاريكى ، تيره گى ، سختى .

الغَمَّاء

الغَمَّاء - [ غمّ ] : مرادف ( الغُمَّى ) است ؛ « لَيْلَةٌ غَمَّاءُ » : شبى كه روشنائى ماه در آن نباشد .

الغُمَار

الغُمَار - گروه و دسته از مردم ؛ « دَخَلْتُ فى غُمَارِ النَّاس » : جزو گروه و يا دسته آن مردم درآمد .

الغَمَار

الغَمَار - مترادف ( الغُمَار ) است .

الغُمَارَة

الغُمَارَة - مترادف ( الغُمَار ) است .

الغَمَارَة

الغَمَارَة - مترادف ( الغُمَار ) است ، نادانى و ناآزمودگى .

الغَمَّاز

الغَمَّاز - صيغهء مبالغه از ( غَمَزَ ) است .

الغَمَّازَة

الغَمَّازَة - ( مؤنّث الغَمَّاز ) است ، - و در زبان متداول به معناى پيچ و خمى كه در چهره هنگام خنديدن آشكار شود .

الغَمَّاسَة

الغَمَّاسَة - ج غَمَّاس ( ح ) : نوعى پرندهء آبى كه بسيار خود را به آب مىزند و به شكلهاى گوناگون است ؛ « طَعْنَةٌ غَمّاسَةٌ » :

ضربهء فراخ و سخت كه در پيكار زنند .

الغَمَاض

الغَمَاض - مترادف ( الغُمْض ) است .

الغِمَاض

الغِمَاض - مترادف ( الغُمْض ) است .

الغُمَام

الغُمَام - [ غمّ ] : سرما خوردگى .

الغَمَام

الغَمَام - [ غمّ ] : ابر ؛ « حَبُّ الغَمَام » : تگرگ ؛ « هو يَفْتَرُّ عن مثل حَبّ الغَمام » : ضرب المثلى است بر دندانهاى سفيد كه همانند تگرگ است .

الغَمَامَة

الغَمَامَة - ج غَمَائِم [ غمّ ] : يك قطعه ابر سفيد .

الغِمَامَةَ

الغِمَامَةَ - ج غَمَائِم [ غمّ ] : آنچه كه با آن دهان شتر يا سگ و مانند آنها را بندند تا نتواند بگزد يا بخورد يا صدا درآورد و زوزه كشد ( دهان بند ستور ) مانعى كه در اطراف چشم ستور قرار مىدهند تا به جز جلوى چشم خود جاى ديگرى را نبيند ( چشم بند ستور ) .

الغَمَّة

الغَمَّة - ج غُمَم [ غمّ ] : اندوه ؛ « ليلةٌ غَمَّةٌ » :

شبى سخت گرم و اندوهگين ، و در زبان متداول به معناى خوراك كله و پاچه و شيردان گوسفند و گاو مىباشد .

غَمَدَ

غَمَدَ - - غَمْداً السيفَ : شمشير را غلاف كرد ، - الشَّيْءَ : آن چيز را پنهان كرد ، - الأَمْرَ : آن كار را درست و اصلاح كرد .

غَمِدَ

غَمِدَ - - غَمَداً الليلُ : شب تاريك شد ، - تِ البئرُ : آب چاه زياد و يا كم شد .

غَمَّدَ

غَمَّدَ - تَغْمِيداً [ غمد ] ه : ننگ و عيب او را پنهان كرد و پوشانيد .

الغِمْد

الغِمْد - ج غُمُود و أَغْمَاد : غلاف شمشير ، - ( ز ) : نيام قاعدهء دمبرك گياه ، مفرد ( الأَغْماد ) است .

غَمَرَ

غَمَرَ - - غَمْراً ه الماءُ : آب بر آن بالا آمد و آن را پوشانيد ؛ « غَمَرَ فُلاناً بِفَضْلِه » : به ديگرى بسيار احسان كرد .

غَمِرَ

غَمِرَ - - غِمْراً و غَمَراً صدرُه عليَّ : بر من كينه توز شد ، تْ يَدُه : چربى گوشت دستش را چرب كرد .

غَمُرَ

غَمُرَ - - غَمَارَةً و غُمُورَةً الماءُ : آب بسيار شد و فزونى يافت ، - الرَّجُلُ : آن مرد نادان بود .

غُمِرَ

غُمِرَ - عليه : بىهوش شد مثل اينكه عقل خود را از دست داد .

غَمَّرَ

غَمَّرَ - تَغْمِيراً [ غمر ] وجهَه : بر چهرهء خود مايع گياه و رس ماليد ، - بِالشَّيءِ : آن چيز را پرتاب كرد يا انداخت .